एका रम्य सरोवराच्या काठी, जिथे कारंडव बदकांची वर्दळ होती आणि राजहंसांनी त्या जलाशयाला शोभा दिली होती, असे एक सुंदर दृश्य दिसत होते. त्या सरोवरात सुवर्ण कमळे आणि शंभर पाकळ्यांच्या निळया फुलांनी जलाशय सजवले होते. चारही बाजूंनी बांबू आणि नळ्यांच्या घनदाट गटांनी सरोवराला वेढले होते. त्या जलाशयात एक बलाढ्य मगर राहत होती, जी हत्तींची शत्रू होती आणि नेहमीच आपल्या भक्ष्याच्या शोधात जागरूक असायची. दुसरीकडे, एक हत्ती, जो मदाने भरून ओसंडत होता आणि पाण्याच्या आसक्तीने थकून जड पावलांनी चालत होता, तो पर्वतासारखा वाटत होता. काळ्या सुर्म्यासारखा गडद रंग असलेला हा हत्ती, मदमस्तपणामुळे त्याच्या डोळ्यांत स्थैर्य नव्हते. तो आपल्या कळपासह त्या कमळांनी भरलेल्या दलदलीत फिरत होता. हत्तीणींनी हे सर्व पाहिले आणि त्या भयभीत होऊन आक्रोश करू लागल्या. त्या वेळी, पाण्यातील जीवांच्या जाळ्यात हा हत्ती अडकून गेला आणि त्याच्या हालचाली पूर्णपणे खुंटल्या. मग तो सर्व शक्तीनिशी झुंजू लागला, मोठ्याने आणि जोरात गर्जना करू लागला. अत्यंत संकटात सापडल्यावर त्याच्या मनाने हरीचे चिंतन केले. त्या क्षणी त्याने पूर्ण भक्तीभावाने त्या भगवंताच्या चरणी शरणागती पत्करली. असंख्य जन्मांच्या साधनेमुळे, गरुडध्वजधारी भगवंतावरील निष्ठेमुळे, त्याला शंख, चक्र, गदा धारण केलेला, मंथन केलेल्या अमृताच्या फेसासारखा शुभ्र तेजस्वी भगवान साक्षात दिसला. आपल्या संकटातून मुक्त होण्याच्या इच्छेने त्या हत्तिने स्तोत्र म्हणायला सुरुवात केली—"हे शरण न घेणाऱ्या, इच्छा नसलेल्या भगवा, तुला नमस्कार! पुन्हा पुन्हा त्या अंतर्यामी, अद्वितीय, अव्यक्त परमात्म्याला नमस्कार! पुन्हा पुन्हा त्या अनंत, अगम्य, अद्वितीय परमेश्वराला नमस्कार! सनातन, पुरातन, आद्य त्या स्वरूपाला नमस्कार! पुन्हा पुन्हा या विश्वाचे अधिष्ठान असलेल्या गोविंदाला नमस्कार!" "हे विश्वेश्वर, दिव्य, शिव आणि हरि, तुला नमस्कार! हे नारायण, जो विश्व आहेस, देवांचा परमात्मा आहेस, तुला नमस्कार! धनुष्य, चक्र, खड्ग, गदा धारण करणाऱ्या त्या परमपुरुषाला नमस्कार! अच्युत, श्रेष्ठ देव, वरदायक, ब्रह्मा, इंद्र, रुद्र, ऋषी आणि देवांनी स्तुत्य असलेल्या तुला नमस्कार!" "ज्याचे वय नाही, पितांबरधारी, मधु आणि कैटभाचा संहार करणारा, सुंदर किरीटधारी विश्वरूप, तुला नमस्कार! विविध अद्भुत मुकुट व कंकणांनी अलंकृत, वरदायक, श्रेष्ठ प्रभू तुला नमस्कार! योगीश्वर, निर्मळ, नेहमीच देवाधिदेवांचे विघ्न दूर करणाऱ्या तुझ्या पराक्रमाला नमस्कार!" "स्वार्थासाठी कर्म करणाऱ्या, वराहस्वरूप नारायणाला मी वंदन करतो. त्या देवाधिदेवांना, आदिपुरुषाला, युगांच्या अंतानंतरही ज्यांचे अस्तित्व राहते, अशा परमात्म्याला मी शरण जातो. क्षेत्रज्ञ, आत्म्याचे मूळ, श्रेष्ठ वासुदेवाला मी शरण घेतो. देवतांच्या गूढ रहस्याला, ज्याला ते सनातन पुरुष म्हणतात, मी शरण जातो." "त्या सनातन, परमगुणांनी संतुष्ट असलेल्या विष्णूला, परमाश्रयाला मी शरण घेतो. वेदांचा खजिना, देवांचा स्वामी, महान सामर्थ्यशाली विष्णू, जनार्दनाला मी शरण घेतो. पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, हारधारी, सुवर्ण तेजाने झळाळणाऱ्या केशवाला मी शरण जातो. अच्युत, आत्मसंयमी प्रभू, आदित्य, रुद्र, अश्विन आणि वसुंच्या सामर्थ्याचा धनी, तुला मी शरण जातो." "सूक्ष्म, स्थिर, श्रेष्ठ, अभयदायक त्या परमेश्वराला मी शरण जातो. आसक्तिरहित तपस्वींना प्राप्त होणाऱ्या परमपदाला मी शरण जातो. भक्तांचे रक्षण करणाऱ्या, शरणागतांचा आश्रय असलेल्या भगवंताला मी भक्तिभावाने शरण जातो. योगाचा आत्मा, महात्मा जनार्दनाला मी शरण जातो. सूक्ष्माहूनही सूक्ष्म, ब्राह्मणांना प्रिय नारायणाला मी शरण जातो." अशा प्रकारे त्या हत्तिने संकटात असतानाही भगवंताचे स्मरण केले, त्याच्या चरणी शरणागती पत्करली आणि भक्तीभावाने स्तुती केली.