एका काळी, एक भक्त, पवित्र भूमीवर उपरण्यावर झोपून, सरस्वत स्तोत्राचा जप करत होता. त्याचवेळी एक दानव, समस्त पापांचा नाश करणाऱ्या हरि भगवानाच्या दर्शनासाठी गेला. हे दोन जण, ज्या विष्णूने कधी वराह रूप घेतले होते, त्याच्याच उल्लेखाने, जनार्दनाने सांगितले होते. महान भक्त, ऋषी, प्रभूच्या चरणांची पूजा करत होता. त्या स्तोत्राचे गायन, श्रवण किंवा स्पर्श केल्याने मनुष्य पापमुक्त होतो, असे सांगितले गेले. त्यानंतर, चार कथा — गजेन्द्राच्या मुक्तीपासून सुरू होणाऱ्या — सांगण्याची विनंती करण्यात आली. त्या कथा ऐकणे, पठण किंवा स्मरण केल्याने वाईट स्वप्नांचा नाश होतो. त्यात सरस्वत स्तोत्राचे वर्णन आले, जे पवित्र आहे आणि पापाचा नाश करते. राजा पर्वताचा पुत्र, सुमेरू, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, समुद्र फोडून वर उगवला आणि त्याच्या सभोवती देव, ऋषी, गंधर्व, किन्नर, यक्ष, सिद्ध, चारण, नाग, तसेच लांडगे, वन्य पशू, आणि राजहत्ती उपस्थित होते. त्याचा स्वरूप चमकत होता. त्याच्या कडेवर आंबा, निपा, कदंब, चंदन, अगर, चंपक आणि अनेक विविध वृक्षांनी त्याची शोभा वाढवली होती. तीन विस्तृत शिखरांनी सजलेला, सुंदर आणि प्रसिद्ध असा पर्वत, विविध जीवांच्या थव्यांनी भरलेला, चकोर आणि मोरांच्या आवाजाने गुंजणारा, फुलांनी आच्छादित आणि विविध सुगंधांनी भरलेला, फिक्या ढगांसारखा आणि हिमराशीसारखा दिसत होता. तिसरे, उत्तम शिखर, हे ब्रह्माचे निवासस्थान होते — सर्वोच्च स्थान. जगातील जे लोक कठोर तप करत नाहीत आणि जे पाप करतात, त्यांना तिथे प्रवेश नाही. त्या शिखरावर कारंडव बदकांनी भरलेला सरोवर होता, राजहंसांनी शोभित, सुवर्ण कमळ आणि शतदलांनी सजलेला, सर्व बाजूंनी बांबू आणि कांसाच्या गाठींनी वेढलेला. तिथे एक मगर, हत्तींचा कट्टर शत्रू, नेहमी शिकार शोधत जागा होती. पाणी मिळवण्यासाठी, मदाने झुळझुळणारी, पर्वतासारखी मोठी, हळू चालत होती. एक हत्ती, काजळासारखा काळा, मदाने झिंगलेला, डोळे अस्थिर, कमळांनी भरलेल्या दलात आपल्या कळपासोबत फिरत होता. त्याच्या मागे स्त्रीहत्ती काळजीने पहात, कळपात हंबरून रडत होती. पण अचानक, जलचरांच्या फासात अडकून, हत्ती हालचाल करू शकला नाही. त्याने सर्व शक्तीनिशी संघर्ष केला, मोठ्याने आणि जोराने आरोळी ठोकली. अत्यंत संकटात सापडल्यावर, त्याने मनात हरिचा विचार केला. मग, सर्व शरीराने, तो त्या प्रभूच्या शरण गेला. अनंत जन्मातले भक्तीचे फल, गरुडध्वजधारी विष्णूच्या भक्तीमुळे, त्याला शंख, चक्र आणि गदा धारण केलेला, अमृताच्या फेनासारखा उजळणारा प्रभू दिसला. आपल्या संकटातून मुक्ती मिळावी, म्हणून हत्तीने स्तोत्र म्हणायला सुरुवात केली: "हे देव, ज्याला शरण नाही, कामना नसलेला, तुला नमस्कार. पुन्हा पुन्हा, अंतर्याम्याला, एकमेव, अव्यक्ताला नमस्कार. पुन्हा पुन्हा, अपरिमित, अगम्य, अद्वितीयाला नमस्कार. पुन्हा पुन्हा, शाश्वत, प्राचीन, आदिमाला नमस्कार. पुन्हा पुन्हा, गोविंद, विश्वाचा आधार, तुला नमस्कार.