सुदर्शन चक्र हे बारा आरांनी, सहा नाभींनी युक्त असून, जोड्यांमध्ये वेगाने फिरते. धर्मात्म्यांच्या रक्षणासाठी सहा ऋतूही स्थापन केले गेले आहेत. त्या ठिकाणी इंद्र, अग्नी, सर्व विश्वदेव आणि प्रजापतीही उपस्थित आहेत. चैत्रपासून फाल्गुनपर्यंतचे सर्व महिने तेथे स्थापन आहेत. हे अचूक आणि अमोघ अस्त्र, अमरांचा राजा ज्याची पूजा करतो, ते मी तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने माझ्या डोळ्यात धारण केले आहे. शंभू, हे अस्त्र अमोघ आहे की नाही, हे मी कसे ओळखू? तुझ्या विचारासाठी, मी ते येथे फेकतो; तू ते स्वीकार, हे महाशय. शंका न ठेवता, मन शांत करून ते फेक. जाणून घेण्याच्या इच्छेने त्याने ती तेजस्वी शक्ती शंकराकडे वेगाने सोडली. त्या शक्तीने सर्वांच्या अधिपती, यज्ञस्वरूप आणि यज्ञकर्ता अशा प्रभूला तीन रूपांत केले. लज्जेने त्याचे शरीर नतमस्तक झाले आणि तो पूर्णपणे वंदन करू लागला. कापले गेले तरी माझे खरे स्वरूप नष्ट होत नाही; ते कधीही छेदले किंवा जाळले जाऊ शकत नाही. जे पुण्यकर्म केले आहेत, त्यांचे फळ नक्की मिळते, यात शंका नाही. तिसरे रूप विरूपाक्ष आहे; ही तीन रूपे मानवांना पुण्य प्रदान करतात. जेव्हा श्री दाम्नीचा वध विष्णू करतो, तेव्हा सर्व देवता आनंदित होतात. देवतांच्या दिव्य पर्वताच्या शिखरावर जाऊन त्याने श्री दाम्नीस पाहिले. त्याने मोठ्या वेगाने सुदर्शन चक्र सोडले आणि पुन्हा पुन्हा ‘तो मारला गेला आहे’ असे उद्गार काढले. त्याचे मस्तक छेदले गेले आणि तो पर्वतावरून वज्राने फोडलेल्या शिखरासारखा खाली पडला. उत्तम सुदर्शन चक्र, हे महान अस्त्र मिळवून, देवता आपल्या समुद्रातील निवासस्थानी गेले. हे पुण्यात्मा, जर तू त्याची पूजा केलीस, तर तुला दूधयुक्त अन्न प्राप्त होईल. त्याने विरूपाक्षाची पूजा केली आणि दूधरूपी अन्न मिळवले. तो महान असुर मग मोठ्या पुण्याच्या हेतूने त्या श्रेष्ठ पवित्र स्थळी गेला. त्याने सुवर्णाक्षाची पूजा करून, नंतर नैमिषारण्याला प्रस्थान केले. तिथे तो टोंटी, कांचनाक्षी आणि गुरुदाया यांच्या मध्ये गेला. नैमिषारण्यातील ऋषींनाही त्याने सन्मान दिला. तो महान असुर पुढे गयेला गेला, गोधनांच्या प्रभूचे दर्शन घेण्यासाठी. तिथे त्याने पितरांसाठी पुण्यदायक पिंडदान केले. गदापाणी आणि गोपती शंकराची पूजा केली. महान नदीत स्नान करून तो सरयूला गेला. एका रात्रीचे उपवास करून, तो विरजा नगरीत गेला. दर्शनासाठी तो तेजस्वी अजित, सर्वोच्च पुरुषाकडे गेला. तिथे सहा रात्री राहून, दक्षिण महेंद्र पर्वताकडे गेला. तेथे पूर्वजांचे दर्शन, पूजा आणि सन्मान करून, तो उत्तरेकडील महेंद्र पर्वतावर गेला. तेथे सोमतीर्थात स्नान व दर्शन करून, उत्तम शंभू, गोपाल आणि सोमपान करणाऱ्या देवाचे दर्शन घेतल्यानंतर, तो सह्याद्री पर्वताकडे गेला. देवता आणि पितरांची पूजा करून, तो पारियात्र पर्वतावर गेला. काशेरू प्रदेशात पोहोचून, त्याने विश्वरूपाचे दर्शन घेतले. योगाचा जाणकार विश्वरूप म्हणून प्रकट झाला. प्रह्लाद मग सुवासिक मलय पर्वतावर गेला. तेथून योगी आत्मा विन्ध्य पर्वतावर सदाशिवाचे दर्शन घेण्यासाठी गेला. तीन रात्री उपवास केल्यानंतर, तो अवंती नगरीकडे प्रस्थान करू लागला.