शक्रा, मी प्रयत्न करीन की भविष्यातील कल्याण तुझ्या इच्छेप्रमाणे घडावे, असे वचन दिले. त्यानंतर देवाने स्नान केल्यानंतर, तेथील पुरुषांनी त्याला नम्रपणे विचारले, "हे प्रभो, या पापाबद्दल आम्हाला उपदेश करा." त्यावर उत्तर देताना सांगितले गेले की, "हे पुलिंदांनो, फक्त दोन आनंददायी पर्वत—हिमालय आणि कलींजरा—यांच्या मध्येच वास करा." देवाची पूजा झाल्यावर तो आपल्या आईजवळ गेला, जी धर्माचे मूळस्थान आणि सर्व स्तुत्य आहे. तिच्या कमळाच्या आतल्या भागासारख्या पायांना वंदन करून त्याने आपल्या तपस्येची माहिती दिली. त्याने आपल्या बळावर आणि देवांच्या सैन्यासह मिळवलेल्या विजयाचाही वृत्तांत सांगितला. पुत्राच्या या गोष्टी ऐकून, दुःखाने व्याकुळ झालेली ती माता भगवान विष्णूंकडे गेली, जे प्राचीन, सर्व स्तुत्य, आणि शरण येण्याजोगे आहेत. तिने त्या सर्व चराचर जगताच्या मूळस्त्रोताचे भक्तीभावाने पूजन केले. ती कोणतीही अपेक्षा न ठेवता, वाणी संयमित ठेवून आणि शुद्ध आचरणाने, देवाधिदेवांच्या चरणी शरण आली. "हे पापाच्या इंधनातून उत्पन्न झालेल्या अग्नी, जो अंधकाराचा समूह दूर करतो, तुला नमस्कार, नमस्कार! तू सर्व चराचराचा कारण आहेस; तूच विश्वरूप परमेश्वर आहेस—माझे रक्षण कर," असे ती म्हणाली. "शत्रूंचा पराभव करून मी तुझ्या शरण आले आहे." तिने ओलेंडर फुलांनी, धूपाने आणि सूर्याला योग्य अशा अन्नाने त्याची पूजा केली. पवित्र स्तोत्रांनी त्याची स्तुती करत, ती उपवास करत आणि भक्तीमध्ये रत राहिली. तिने ब्राह्मणांना सुवर्ण आणि तिळाचे तुप दान केले, आणि मग ती पूर्णपणे शुद्ध झाली. त्यानंतर भगवान तिच्यासमोर प्रकट झाले आणि म्हणाले, "माझ्या कृपेने तुला तो दुर्मिळ इच्छित फल नक्कीच मिळेल—यात काही शंका नाही. मी तुझ्या गर्भात प्रवेश करून दानवांचा नाश करीन." ती पुन्हा पुन्हा थरथरत म्हणाली, "ज्यांच्या गर्भात संपूर्ण चराचर जगत वास करते, ज्यांच्या उदरात सातही समुद्र आणि पर्वत आहेत, हे जनार्दना, जसे मला कधीच दुःख होत नाही, तसेच असो." त्यावर भगवान म्हणाले, "तरीही, मी तुझ्या गर्भात जन्म घेईन, हे देवी. मी योगाने स्वतःचे पालन करीन—तू दुःखी होऊ नकोस, हे अंबिका. मग दैत्य निश्चितच शक्तिहीन होतील." मग भगवान विष्णूंनी आपल्या तेजाचा अंश देवीच्या गर्भात प्रवेश केला, इंद्रासाठी. त्यानंतर, जसे विश्वाचा स्त्रोत म्हणाला तसे, असुर शक्तिहीन झाले. दानवांमध्ये वाघासारखा बलाढ्य बळी म्हणाला, "बोल, कारण तू सर्वश्रेष्ठ ज्ञानी आहेस आणि शुभ-अशुभ ओळखण्यात पारंगत आहेस. तुझा तेज कमी का झाला आहे, आणि ते इतके मोठे का आहे?" योगयुक्त आत्म्याने विचार केला, "विष्णू सध्या कुठे आहेत?" त्याला नाभीच्या वर आणि पृथ्वीच्या खाली असलेल्या लोकांचा वेध घ्यायचा होता, कारण तो स्वतःवर प्रभुत्व ठेवणारा होता. त्याने सुवर्णासारखा तेजस्वी आणि महिमान्वित मेरू पर्वत पाहिला. त्याने पशु-पक्ष्यांच्या समूहांनी वेढलेली त्यांची माता पाहिली. त्याने देवांची माता, पशु आणि पक्ष्यांच्या समूहांनी वेढलेली, पाहिली. दानवांचा अधिपती, मधुसूदनाचा शोध घेण्यासाठी आत गेला. देवमातेच्या गर्भात त्याने सर्वांना वर देणाऱ्या आणि सर्वांना भयप्रद असलेल्या त्या परमात्म्याला पाहिले. देव आणि दानवांच्या सर्व समूहांसह, त्याने त्या सर्वव्यापी रूपाचे दर्शन घेतले. मग विष्णू, जो दैत्यांची ऊर्जा हरपवतो, तो आपल्या स्वाभाविक स्थितीत राहिला. प्रह्लादाने मधुसूदनास वंदन करून मधुर शब्दांत संवाद साधला.