त्यांच्या अर्थपूर्ण शब्दांचे ऐकून, मेघावरून आलेल्या त्या महापुरुषाने उत्तर दिले, "आता ऐका; मी सर्व काही सांगणार आहे, जे माझ्या महिमेला वाढवणारे आहे. अपमान होईल या भीतीने मी हे गुप्त रहस्य तुम्हाला सांगतो आहे. तुम्ही दृढ प्रयत्न करून एकाच स्वरूपात शरीर धारण केले पाहिजे. चंदन व इतर अर्पण, मन एकाग्र करून केले तरी, त्यातून मला आनंद मिळत नाही. मी माझ्या कीर्तीच्या हेतूने, तुझ्या भक्तांना—जे नरकास पात्र आहेत—सुद्धा रक्षण करतो. जसे हरा (शिव) यांचे भक्त, तपस्वी असूनही, नरकात पडतात, तसेच मी आज तुम्हाला त्या अद्भुत नरकात टाकत नाही. ज्याचे स्वरूप पांढरे, पिवळे, लाल आणि काजळासारखे काळे आहे—तोच धन्य प्रभू, सदाशिव, हे विविध रूप धारण करतो. तो सदैव पूजनीय आहे. मग त्यांनी विचारले, 'हे प्रभो, सदाशिवाचा भेद सांग.' तेव्हा प्रभूने सदाशिवाचे निर्मळ स्वरूप प्रकट केले. त्या स्वरूपात प्रभू हजारो चेहरे, पाय आणि हातांनी प्रकट झाला. देवांच्या शस्त्रांचे तेज त्याच्या दंडात दिसले. त्याच्या अंगावर हजारो भयंकर आणि वैष्णव चिन्हे शोभत होती. तो पक्ष्याचा ध्वज धरून, बैलावर आरूढ झाला, आणि बैलध्वज धारण केला होता. त्याच्यापासून मोठ्या संख्येने पाशुपत गण जन्मले. क्षणात तो पांढरा, क्षणात लाल, पिवळा किंवा निळा झाला. क्षणात तो रुद्र, इंद्र, शंभू किंवा तेजस्वी सूर्य झाला. हे अद्भुत दृश्य पाहून शिव आणि इतर देवांचे गण विस्मित झाले. त्यांनी सदाशिवाला अविभाज्य म्हणून मानले. त्यात, ज्यांचे पाप धुतले गेले होते, आणि जे आता अविभाज्य झाले होते, त्या मध्ये प्रभू हरि म्हणाला, 'हे पुण्यवानो, या ज्ञानामुळे मी तुम्हा सर्वांवर प्रसन्न आहे.' 'भेदाची भावना ज्या पापातून उत्पन्न होते, ते पाप आमच्यापासून दूर जाऊ दे.' अव्यक्त प्रभूने सर्व गणाधिपतींना आलिंगन दिले. जसे मंदार पर्वत, शास्त्रानुसार मार्ग अनुसरत, मध्यभागी स्थिर झाला, तसेच हरा (शिव) यांचा बलवान बैल, काळ्या त्वचेने आणि शरद ऋतूतील मेघासारख्या रंगाने, तेजस्वी झाला. मंदार पर्वत, ज्याच्या गुंफांमध्ये प्रमथांचे निवास आहे, आणि प्रमथ गण उत्साही होऊन अनेक वाद्ये वाजवू लागले. विघ्नांचा अधिपती विनायक, वाऱ्याच्या मार्गावरून जात असताना, हे ऐकले. त्याने मंदार पर्वत आणि आपल्या पित्याला पाहिले. तो म्हणाला, 'हे विश्वाचे प्रभो, तुम्ही स्थिर का आहात? युद्धासाठी उत्सुक होऊन उठ.' त्यावर उत्तर मिळाले, 'मी अंधकाचा वध करण्यासाठी जाणार आहे; एकजण येथे दक्ष राहिला पाहिजे.' हरा प्रेमाने पाहून म्हणाले, 'जा, अंधकाचा विजय मिळव.' विनायकाने आनंदाने प्रणाम करून, भक्तिपूर्वक त्यांचे पाय स्पर्श केले. जया, विजया, जयंती आणि अपराजिता—हे पर्वतपुत्री, त्यांना अत्यंत काळजीपूर्वक रक्षण कर. संतुष्ट आणि विजयाच्या आकांक्षेने, त्रिशूलधारी महाबली आपल्या गृहातून बाहेर आला. सर्व बाजूंनी त्याच्या सभोवती जयजयकाराचे घोष उठले.