आकाशात तो उभा होता—त्याच्या शरीरावर ताऱ्यांची शोभा होती, वेदना आणि विचार यांपासून तो मुक्त झाला होता. आता, त्यांच्या गुणधर्मांची, खऱ्या स्वरूपांची सविस्तर माहिती सांग. त्यांच्या हालचाली कशा असतात आणि ते कोणत्या ठिकाणी वास करतात, हेही स्पष्ट कर. त्यांच्या गतीचे स्थान धान्य, रत्ने आणि अशा वस्तूंमध्ये आहे. तो नेहमी फुलांनी बहरलेल्या बगिच्यांत, सरोवरांच्या काठावर संचार करतो. त्याचे निवासस्थान पृथ्वी आहे, आणि शेतजमिनी त्याचे आश्रयस्थान आहेत. वीणा वाजवण्यात कुशल असलेले दोन जण, गायक, नर्तक आणि कलाकार यांच्या मध्ये वावरतात. ही जोडी आपल्या नावाने ओळखली जाते, आणि त्यांचे चिन्ह द्वैतीय स्वरूपाचे आहे. ते शेतात, जलाशयांमध्ये आणि एकांत नदीकाठावरही वावरतात. तो शिकाऱ्यांच्या वाड्यांत, पर्वतांच्या गुहांत आणि खडकात राहतो. तो स्त्रियांच्या आनंदस्थळी संचार करतो आणि अळंबीच्या जाळ्यात वास करतो. नारद, तो शहरातील रस्त्यांवर आणि धर्मशाळांमध्येही वास करतो. तो विष, शेण, कीटक, आणि दगड यांमध्येही सापडतो. घोडे आणि शस्त्रास्त्र यांत निपुण, हत्ती, रथ आणि अशा वीरांमध्ये तो दृढपणे उभा असतो. तो मकर नद्यांत संचार करतो आणि महासागरात वास करतो. कुंभ जुगाराच्या ठिकाणी जातो आणि मद्यविक्रेत्यांच्या घरी राहतो. तो पवित्र स्थळी, देव आणि ब्राह्मणांच्या घरीही वास करतो. हे प्राचीन रहस्य, तू कोणालाही उघड करू नकोस. मी हे प्राचीन, श्रेष्ठ, पवित्र आणि पुण्यदायक कथन सांगितले आहे, जे पापांचा नाश करते आणि मंगल देते. दक्षायणी ही त्याची पत्नी होती आणि तिने त्याला पुत्र दिले. हरी आणि कृष्ण हे नेहमी योगाभ्यासात तल्लीन असत. हे सौम्य स्वभावाचे, प्राचीन वृषभासारखे तेजस्वी होते आणि त्यांनी कठोर तपश्चर्या केली. गंगेच्या विस्तीर्ण काठी, त्या दोघांनी आपल्या निवासस्थानी राहून, परब्रह्मात मन लावले. हे ब्रह्मन्, त्यांना तपामुळे त्रास होत असताना, इंद्र व्याकुळ झाला. त्याने रम्भा पासून सुरू होणाऱ्या श्रेष्ठ अप्सरांचा त्या महान आश्रमात पाठवला. आपल्या साथीदार वसंतासह तो त्या आश्रमात गेला. ते बदरीच्या आश्रमात पोहोचले आणि मनसोक्त क्रीडा करू लागले. तेथील झाडे नेहमीसारखी पानरहित असूनही, त्यांच्या सौंदर्याने पृथ्वीला उजळून टाकत होती. ऋतुराज वसंत, पलाशाच्या फुलांनी शोभिवंत होऊन, त्या ठिकाणी आला होता. वसंत मोठ्याने हसला, चमेलीच्या कळ्यांनी सजलेला होता. जसे राजपुत्र सोन्याच्या दागिन्यांनी सजतात, तसेच सेवकही आपल्या स्वामींकडून सन्मानित होतात आणि राजपुत्रांसारखे दिसतात. रणभूमीत रक्ताने माखलेल्या योद्ध्यांप्रमाणे, जणू वसंतराजाच्या युद्धात सज्ज झाले होते. जसे सद्गुणी मित्राच्या आगमनाने रोमांचित होतात, तसे ते झाडेही आनंदाने फुलली होती. जणू आपल्या बोटांनी सांगू पाहतात—'आमच्याशी समकक्ष कोणता पर्वत आहे?' निळ्या अशोकाच्या केसांनी काळसर, त्यांच्या चेहऱ्यांवर कमळासारखी प्रसन्नता होती. चमेलीच्या फुलांसारखे दात, फुलांच्या घोसांनी सजलेले सौंदर्य, कोकिळासारखे मधुर स्वर, अंकोलाच्या फुलांनी सजलेली वस्त्रे, पूर्वेकडील बांबूच्या कमरबंधाने शोभिवंत, आणि मदोन्मत्त हंसाच्या गतीसारखी चाल होती. हे ब्रह्मन्, वसंताचे हे सौभाग्य बदरीच्या आश्रमात आले.