दैत्या, हे तुझ्याच योग्य अशा तुझ्या पुत्राला स्वीकार, असे सांगितले गेले. मात्र, तो दुष्ट पुत्र तीनही लोकांची माता असलेल्या देवीवरही आसक्त होईल. तेव्हा मी स्वतः त्याचे शरीर शुद्ध करीन. तुझ्या वडिलांनीदेखील तुला घेऊन पाताळात प्रवेश केला होता. खरेतर, सर्व जगाचे गुरु असलेले शंभू, तेच येथे वडील आहेत. तुझ्यासारख्या व्यक्तीने अशा पापपूर्ण इच्छेला मन लावू नये. शंभूची पत्नी ही अजिंक्य आहे; देवांचा संहार करणारा असला तरी, तू तिच्यासाठी योग्य नाहीस. रुद्र आणि त्यांच्या गणांना जिंकता येत नाही, तोवर ही इच्छा आज पूर्ण होणार नाही. तो मेरू पर्वत उखडू शकतो, पण त्रिशूलधारी प्रभूला कधीच हरवू शकत नाही. हराला कोणीही जिंकू शकत नाही—हेच सत्य आहे, आणि मी हे खरे बोलतो आहे. दुसऱ्याच्या पत्नीवर आसक्त झालेला मूर्ख, त्याचे राज्यसुद्धा, नाश पावतो. यानंतर त्या बलाढ्याने भृगुवंशीय भृगुश्रेष्ठ भार्गवाला आपला पुरोहित म्हणून निवडले. शुक्राचार्यांना अरजा नावाची एक कन्या होती. भार्गवश्रेष्ठाने दीर्घकाळ तिचा सन्मान केला आणि तेथेच राहिले. तेव्हा राजा तेथे पोहोचला, आणि सुंदर अंगयष्टी असलेली ती कन्या उभी होती. venerable शुक्राचार्यांनी दानुपुत्राच्या यज्ञासाठी प्रस्थान केले. तेव्हा काहींनी राजाला सांगितले, "राजा, गुरूंची कन्या अजूनही अविवाहित आहे." तेव्हा बलाढ्य राजा आत गेला आणि तिला पाहिले, ती अजूनही अविवाहित होती. मग, मृत्युच्या प्रेरणेने, अंधक नावाचा एक दंडासारखा पुरुष उत्पन्न झाला. राजा, तो एकटाच असूनही, शुक्राच्या शिष्यांनाही सामोरा गेला, कारण त्याच्यात प्रचंड शक्ती होती. दानवाने आनंदाने त्याचे स्वागत केले आणि भावाप्रमाणे आपुलकी दाखवली. "आता मला तुझ्या आलिंगनाच्या पाण्याने आनंदित कर," असे त्याने तिला सांगितले. "माझे वडील प्रचंड संतापात असताना, देवांनाही भस्म करू शकतात. तू धर्माने माझी बहीण आहेस, आणि मी तुझ्या वडिलांचा शिष्य आहे. आज, सुंदरी, कामाग्नीने माझे शरीर जळत आहे. हे मिळवण्यासाठी स्वतः गुरुलाच विचार; ते नक्कीच तुला देतील. योग्य वेळ निघून गेल्यास अडथळा येईल, हे लक्षात ठेव. स्त्रिया स्वतःहून स्वतःला देऊ शकत नाहीत, जरी त्यांच्यात क्षमता असली तरी. तू शुक्राच्या आज्ञेने, आपल्या सेविका, नातेवाईक आणि कुटुंबीयांसह जा." त्यावेळी, देवयुगात, चित्तरंगदा नावाच्या एका कन्येस काय घडले होते, ते सांगितले गेले. सौंदर्य आणि तारुण्याने संपन्न, कमळाच्या तळ्यातून वेगळी पडलेल्या कमळासारखी ती होती. कमळासारख्या डोळ्यांची ती कन्या निमिष नावाच्या स्थळी स्नानासाठी गेली. तेथे, एक देखणा, प्रेमात आकंठ बुडालेला पुरुष तिच्या सडपातळ देहावर आसक्त झाला. तो राजपुत्र खरोखरच प्रेमाने मोहित झाला होता. तिच्या सखी म्हणाल्या, "बाळ, तू धाडसी नाहीस, हे सुंदर आहेस." तुझ्या वडिलांचा धर्मशीलता आणि सर्व कलांमध्ये निपुणता आहे. दरम्यान, सत्यनिष्ठ आणि बुद्धिमान राजा सुरथ तेथे उपस्थित होता. "मद्यपान केलेल्या सारख्या तुझ्या डोळ्यांनी तू मला भुलवतेस, निरागस कन्ये," असे त्याने तिला सांगितले. "म्हणून, तू माझ्या उशाशी, माझ्या छातीवर या पलंगावर निजले पाहिजेस." तेव्हा, सुंदर अवयवांची आणि कमळासारख्या डोळ्यांची ती कन्या राजाला उत्तर देण्यासाठी पुढे आली.