ज्याने संहार घडवला, असा तो महाशक्तिमान त्या वेळी दक्षाच्या यज्ञस्थळी आला, आणि तेव्हा सर्व ऋषी भयभीत झाले. त्या भयाच्या वातावरणात तो गूढ अशा वाकड्या आंब्याच्या झाडात लपून बसला. त्याच वेळी, एक देवी उत्तम नद्यांमध्ये गणली गेली, तिला सीता सरस्वती असे नाव मिळाले. कांदिशिक लोक शंकराजवळ आले आणि त्यांना अंतिम विलयन प्राप्त झाले. त्या यज्ञातील हविर्भाग आणि इतर अन्न मिळवून, तो पुन्हा प्रकट झाला, आकाशात झेपावला आणि आपल्या निवासस्थानी गेला. त्या वेळी भक्तजनांनी हातात फुले घेऊन, नम्रपणे नतमस्तक होऊन उभे राहिले. ती देवी, इंद्र आणि इतर देवतांच्या दुःखासाठी हृदयद्रावक विलाप करू लागली. त्या यज्ञस्थळी अनेक अमर देवता त्याच्या तडाख्याने भूमीवर कोसळले. इतर देवतांचा, त्याच्या दृष्टीच्या ज्वाळांनी, संहार झाला. मग, प्रचंड रागाने, त्याने आपले हात पसरले आणि महेश्वरावर झेप घेतली. शंकराने त्याला दोन्ही हातांनी पकडले, एका हातात आवळून धरले. त्याच्या बोटांतून सर्व बाजूंनी रक्ताचे प्रवाह वाहू लागले. तो त्याला सतत फिरवू लागला, जणू काही सिंहाने हरणाच्या पिल्लाला झुलवत असावा. त्या झटापटीत त्याचे हात शिथिल झाले, स्नायू आणि सांधे तुटले. तो पुन्हा पुन्हा, "ये इथे, कपालिन," असे रथाधिपतीला बोलावू लागला. एका घावाने त्याचे दात जमिनीवर पडले. तो जणू एखाद्या पर्वतावर वज्र कोसळावे, तसा बेशुद्ध होऊन जमिनीवर कोसळला. त्याने आपल्या भयंकर डोळ्यांनी वृषध्वजाकडे पाहिले आणि त्याला जमिनीवर फेकले, ज्यामुळे सर्व देवता भयभीत झाले. यानंतर सर्वांनी नतमस्तक होऊन, हात जोडून उभे राहिले. त्याच्या क्रोधाने तो सर्व देवता आणि असुरांचा भस्मसात करण्यासाठी सज्ज झाला. हराच्या भीतीने, इतर देवता यमाच्या निवासस्थानी गेले. त्याच्या तिसऱ्या डोळ्याच्या दृष्टिपथात येताच, ते क्षणार्धात राख झाले. तो भयभीत होऊन, दक्षिण दिशेला घेऊन, आकाशात पळून गेला. त्या वेळी महेश्वराने पाशुपत अस्त्र उचलले आणि काळस्वरूप धारण केले. अर्धे शरीर आकाशात ठेवून, शर्वा हा काळाचा मूर्तिमंत रूप म्हणून वर्णन केला जातो. हे सर्व ऐकून, "त्याचे खरे स्वरूप आणि गुणधर्म पूर्णपणे सांग," अशी विनंती केली जाते. "कोण होता तो, ज्याने आकाश व्यापले, जगाच्या कल्याणाची इच्छा ठेवून?" असे विचारले जाते. काळस्वरूप महाशयाचे डोके मेष राशी, म्हणजे मंगळाचे क्षेत्र, मानले जाते. वृषभ, म्हणजे चंद्राचे क्षेत्र, हे त्याचे तोंड आहे. मिथुन हे त्रिशूलधारी, आकाशात उभ्या असलेल्या, त्याच्या हातांचे प्रतीक आहे. सूर्याची राशी, हे ब्रह्मन्, त्या महाबली प्रभूचे हृदय आहे. चंद्रपुत्राची दुसरी राशी, म्हणजे त्याचे पोट. शुक्राची दुसरी राशी, तुला, त्याचा नाभी आहे. वृश्चिक, म्हणजे त्याचे जननेंद्रिय. त्या प्रभूच्या जांघांचे वर्णन असे केले जाते. धनिष्ठा आणि शतभिषा या नक्षत्रांचा अर्धा भाग, हे परब्रह्माचे गुडघे आहेत. शनीची प्रधान राशी, कुंभ, ही त्याच्या पिंडऱ्या आहेत. गुरूची दुसरी राशी, मीन, हे त्याचे दोन्ही पाय आहेत. अशा प्रकारे, त्या संहारकाच्या अद्भुत आणि गूढ स्वरूपाची, त्याच्या अवयवांद्वारे, सर्वत्र व्याप्त असलेल्या काळमूर्तीची महती सांगितली जाते.