चंडिका देवीने आपल्या पायाने एका दैत्याला पायाखाली तुडवून त्याचा अंत केला. हे दृश्य पाहताच, रुरु भीतीने पळून गेला, पण चंडी देवीच्या नजरेतून तो सुटला नाही. तो झाडाची मुळं छाटल्यावर जसा कोसळतो, तसा तो मृत्यूमुखी पडला. त्यानंतर देवीने त्याचे कवच फाडून कानापासून पायापर्यंत दूर फेकून दिले. त्या वेळी एकच दैत्य बांधला गेला नव्हता; तिला देवीने पकडले आणि भूमीवर फेकून दिले. तिच्या स्वतःच्या रूपाला अर्धा काळा, अर्धा फिकट असा रंग होता. त्या क्षणी तिला "चंडमारी" हे प्रसिद्ध नाव प्राप्त झाले. देवी म्हणाली, "मीच त्यांचा वध करीन; तुम्ही फक्त त्यांना माझ्यापर्यंत आणा." हे ऐकताच, भीतीने दोघे दक्षिण दिशेला पळून गेले. चंडिका देवी वेगवान गाढवावर आरूढ झाली; तिचा वेग गरुडासारखा होता. तिने पाऊंड्र नावाच्या महिषाला आणि मास्य नावाच्या दैत्यालाही पाहिले. आपल्या हाताने त्याला पकडून, ती वायुवेगाने दानवांचा पाठलाग करू लागली. गाढवावर आरूढ होऊन, ती देवी प्रचंड वेगाने पुढे निघाली. जेव्हा तिने कर्कोटक नागाला पाहिले, तेव्हा तिच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले. त्या वेळी एका प्रखर पक्ष्याचे पिसे त्याच्यावर पडले. देवी प्रचंड वेगाने चंड आणि मुंड या भयभीत असुरांचा पाठलाग करू लागली. कर्कोटकाने त्यांना बांधले आणि देवी त्यांना घेऊन विंध्य पर्वताकडे गेली. दानवांच्या प्रमुखांची शिरे आणि गरुडाची तेजस्वी पिसे घेऊन, तिने गर्जन करणाऱ्या सिंहाची कातडी अर्पण केली. तिने स्वतःच्या हाताने दानवांचे रक्त प्राशन केले. क्रोधाने भरलेली दुर्गा देवीने त्या दोन महान असुरांची शिरे उडवली. हे सर्व करून, देवी कौशिकी आणि मार्या हिच्यासह गेली. दानवांच्या शिरांनी बांधलेली आणि सर्पराज कर्कोटकाने गुंफलेली ती देवी, तिला बांधून म्हणाली, "एक अतिशय भयंकर कृत्य झाले आहे." म्हणूनच, या जगात तुझे नाव "चामुंडा" म्हणून प्रसिद्ध होईल. ती, दिशांचाच वस्त्र परिधान करून, देवीने आज्ञा दिली, "जा आणि त्या खच्चरांच्या सैन्याचा संहार कर." चामुंडा देवीने त्या भयंकर शत्रू सैन्याचा नाश केला आणि इतर असुरांनाही भक्षण करत फिरू लागली. जेव्हा श्रेष्ठ दानवांचा वध होऊ लागला, तेव्हा ते सर्व शुंभ या शिंगधारी दैत्याकडे संरक्षण मागण्यासाठी गेले. त्या वेळी, तीस कोटी सैन्यांनी वेढलेल्या देवीने सिंहासारखा प्रचंड गर्जना केला. ती देवी, हंसांनी ओढलेल्या आकाशरथावर बसली होती; तिच्या हाती जपमाळ आणि कमंडलू होते. तिच्याभोवती मोठे सर्प गुंडाळलेले होते आणि ती क्षणार्धात कुण्डलिनी रूपात प्रकट झाली. देवतामुनींपासून एक तेजस्वी मयूरावर आरूढ असलेली देवी प्रकट झाली. शार्ङ्ग धनुष्य आणि बाण धारण केलेली, वैष्णवी रूपात तिला जन्म मिळाला. मागे वराही देवी प्रकट झाली, ती शेषनागावर उभी होती. तिच्या वक्षस्थळातून महेंद्रिणी प्रकट झाली, ती ऐरावतावर आरूढ होती. तिच्या हृदयातून नखिनी, ती प्रचंड भयंकर नरसिंही, प्रकट झाली. देवीच्या सिंहगर्जनेने त्रैलोक्य भरून गेले. हे ऐकून त्या सर्व देवी तिच्या भेटीस आल्या आणि अंबिका देवीला वंदन करून म्हणाल्या. त्याच वेळी, देवीच्या शरीरातून शिवा प्रकट झाली.