लज्जाळू पार्वतीला शुभ, मनाला आनंद देणाऱ्या शब्दांनी प्रोत्साहित करण्यात आले. विवाहासाठी अत्यंत पुण्यवान आणि मंगल असा मुहूर्त ठरवण्यात आला, आणि मैत्र नावाचा शुभ क्षण घोषित करण्यात आला. मग, “आम्ही तुमच्या कन्येसह निघणार आहोत; कृपया आम्हाला परवानगी द्यावी,” असे विनंती करण्यात आले. पर्वतराजाने हळूहळू सर्व श्रेष्ठ ऋषींना निरोप दिला. मग हे ऋषी मंदार पर्वतावर पोहोचले आणि त्यांनी पुन्हा शंकराला वंदन केले. आपल्या सहकाऱ्यांसह, तीनही लोकांच्या वासीयांना मेघवाहक महादेवाचे दर्शन होईल, अशी भावना सर्वत्र होती. हराने अरुंधतीसह विधिपूर्वक पूजा केली. ब्रह्मा, विष्णू, इंद्र आणि भास्करही हराचे दर्शन घेण्यासाठी आले. नंदीच्या नेतृत्वाखाली आलेल्यांनी शंकरासमोर बसून त्याचा सन्मान केला, आणि जंगलातील साल-कदंब वृक्षांमध्ये जसा एखादा मूळ असलेला वृक्ष उगवतो, तशीच भक्तीची भावना सर्वांच्या मनात दाटून आली. यानंतर, हरि उठून भक्तिभावाने शंकराला आलिंगन दिले आणि जवळ घेतले. इतर देवसमूहांना पाहून शंकराने त्यांना आदराने नमस्कार केला. शैव, पाशुपत आणि इतर अनुयायी मंदार पर्वताच्या निवासस्थानी प्रवेशले. पुण्यश्लोक शर्व विवाह विधीसाठी पुढे गेले. सुरभी, सुरसा आणि इतरांनी मोठा गोंधळ निर्माण केला. शंकर सिंहवस्त्र परिधान करून, निळ्या नागांची कुंडले कानात घालून, जटाजूट उंच रचून, वृषभावर बसलेले तेजस्वी दिसत होते. सर्व देव त्यांच्या मागे, अग्निला पुढे करून, चालत होते. ब्रह्मदेव हंसावर आरूढ होऊन देवांच्या शेजारी होते. शचीसह सहस्त्रनेत्री इंद्र विशाल छत्र घेऊन चालला होता. विष्णूने श्वेत वस्त्र हातात घेऊन कासवावर बसून निघाला. नद्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेली सरस्वती हत्तीवर बसून आली. स्वेच्छेने संचार करणारे सर्वजण पाच रंगांनी शोभणाऱ्या महेशाकडे गेले. सुगंधी उटणे घेऊन पृथुदक तेथे पोहोचले. किन्नर वाद्य वाजवत महादेवाच्या मागे गेले. गंधर्वही त्रिनेत्री, त्रिशूलधारी देवाधिदेवांकडे गेले. बारा आदित्य आणि ऐंशी लक्ष वसुही आले. तसेच, चोवीस पवित्र व्रतधारी ऋषीही आले. सर्वजण विवाहाच्या उत्सवासाठी महेशाच्या मागे निघाले. सर्व दिशांनी पर्वत, त्यांच्या पाठीवर हत्ती घेऊन आले. त्यांनी ईशानास वंदन केले आणि तो आनंदित झाला. नंदीने मार्गदर्शन करत सर्वांना पर्वतराजाच्या महान नगरीत नेले. सर्वांनी आपापली कामे बाजूला ठेवून, या विवाहदृष्याच्या साक्षीदार होण्यात तल्लीन झाले. एका स्त्रीने केसांची वेणी घालून शंकराकडे तोंड करून प्रवेश केला. दुसरीने लाल रंग न लावता हराचे दर्शन घेतले. तिसरीने काजळाची काडी हातात घेऊन घाईने धाव घेतली. एक जण, जणू वेडी झाल्यासारखी, वस्त्रांशिवाय, हराचे दर्शन घेण्याची तीव्र इच्छा बाळगून आली. एका कंबरबंद तरुणीने आपल्या तारुण्यावरच राग व्यक्त केला. मग, वृषभावर आरूढ होऊन महादेव आपल्या सासऱ्याच्या दिव्य निवासस्थानाकडे निघाले.