द्विजश्रेष्ठांनो, आपल्या कार्यासाठी पर्वतराज हिमालय यांना विनंती करण्याचा सल्ला दिला गेला. त्यानंतर सर्व जण “ॐ, शंकरास नमस्कार” असे उच्चारून हिमालयाकडे निघाले. स्त्रियांमध्ये धर्ममार्ग कोणता हे सती-सज्जन स्त्रियांना चांगलेच ठाऊक असते. म्हणूनच, “रुद्रास नमस्कार” म्हणत ती आपल्या पतीसोबत निघाली. ते दोघे पर्वतराजांच्या नगरीत पोहोचले, जी देवांच्या नगरीसारखी तेजस्वी आणि सुंदर होती. त्या शांत, सौम्य पर्वतांनी—जसे सुनाभ व इतर—त्यांचे आदरातिथ्य केले. पुढे, ते हिमवंताच्या सुवर्णमय प्रकाशमान प्रासादात प्रवेशले. मोठ्या दरवाज्यापाशी पोहोचल्यावर, द्वारपालामुळे ते तिथेच थांबले. त्या द्वारपालाच्या हातात पद्मराग मण्याचा मोठा दंड होता. त्यांनी द्वारपालाला सांगितले, “आम्ही येथे एक अत्यंत महत्त्वाच्या भेटीसाठी आलो आहोत, ही गोष्ट पर्वतराजांना कळवा.” तेव्हा द्वारपालाने आपला दंड बगलखाली धरून पर्वतराज हिमालय यांच्या सभेत प्रवेश केला, जिथे इतर पर्वतही सभोवताली होते, आणि म्हणाला, “राजन्, दाराशी काही पाहुणे आले आहेत, जे आपल्या भेटीची अत्यंत उत्कंठेने वाट पाहत आहेत.” पर्वतराज हिमालय स्वतः दाराशी आले आणि त्यांनी पाहुण्यांचे आदरातिथ्य करण्यासाठी उत्तम स्वागतसामग्री आणली. पाहुण्यांनी आसन स्वीकारल्यावर, हिमालय अत्यंत आदराने म्हणाले, “आपल्या आगमनाचे कारण अगम्य आणि अद्भुत आहे. आज माझे शरीर पावन झाले, कारण आपण माझ्या निवासस्थानी पधारला आहात. जणू माझे घरच सरस्वत तीर्थ झाले आहे, आपल्या दर्शनाने आणि स्पर्शाने पवित्र झाले आहे. आपण ज्या कारणासाठी येथे आला आहात, ते कृपया मला सांगा; मी आपला सेवक आहे, आपली आज्ञा तत्परतेने पाळीन.” तेव्हा त्यांनी त्या पर्वतावरील वृद्ध अंगिरस ऋषींना सर्व वृत्तांत सांगितला. अंगिरस ऋषींनी पर्वतराजांना उत्तम प्रकारे सांगितले, “अरुंधतीसह हे आपल्याकडे आले आहेत, हे पर्वतराज. त्रिशूलधारी, शर्व, त्रिनेत्रधारी, वृषभवाहन शंकर—त्यांना काही जण यमेश, शिव, स्थाणु, भव, किंवा हर असेही म्हणतात—त्यांनीच आम्हाला येथे पाठवले आहे, हे पर्वतराज. देवताधिपती शंकर आपल्या कन्येला वधूस्वरूपात इच्छित आहेत; म्हणून आपण तिला द्यायला हवे. सौंदर्य, वंश आणि ऐश्वर्य या गुणांनी ती सर्वश्रेष्ठ ठरते, हे पर्वतराज. देवी, तुम्ही या सर्वांची माता आहात, कारण हरालाच या सर्वांचा पिता मानले गेले आहे. आपल्या शत्रूंच्या मस्तकावर भस्मलेपित पाऊल ठेवा. सर्व लोकांची माता असलेली कन्या आपल्या कल्याणासाठी वधू म्हणून द्या.” हे ऐकून हिमालयाच्या मनात एकदम आनंद तर उमटला, पण लगेचच त्याला चिंता आणि दुःखही जाणवले. मग त्याने आज्ञा दिली, “सर्व पर्वतांना या महान सभेसाठी आमंत्रित करा.” त्यानुसार, मेरू व इतर श्रेष्ठ पर्वत सर्व दिशांनी बोलावले गेले. हे सर्व पर्वत आश्चर्यचकित होऊन सुवर्णासनांवर विराजमान झाले. त्यात उद्दालक, वारुण, वराह, गरुडासन, चित्रकूट, त्रिकूट, मंदारक, कैलास, महेंद्र, निषध, अंजन पर्वत असे अनेक होते. सभागृहात प्रवेश केल्यावर, तिने तेथे असलेल्या ऋषींना नमस्कार केला. ती शुभेच्छा देणारी देवी आपल्या पुत्रासह पुढे आली.