देवांचा अधिपती, सजलेला असो किंवा नसला, तो नेहमीच एकसारखा आहे—त्याच्या स्वरूपात कोणताही फरक नाही. हे चंद्रासारख्या उजळ व्यक्ती, ऐकणे हे निंदेइतके पाप नाही; ऐकणाऱ्याचा दोष निंदकापेक्षा कमी असतो. मग त्या भिक्षुकाने आपले रूप सोडले आणि शिव स्वतःच्या खऱ्या स्वरूपात प्रकट झाला. तुझ्या हितासाठी, मी महान ऋषींना हिमवतीच्या घराकडे पाठवीन, असे शिवाने सांगितले. तो जगात भद्रेश्वर या नावाने ओळखला जाईल, आणि शुभतेची इच्छा असणारे लोक नेहमी त्याची पूजा करतील. शिव आकाशात प्रवेश करून आपल्या पित्याच्या निवासस्थानी गेला. त्यानंतर पृथु जलाकडे गेला आणि विधीनुसार स्नान केले. स्नानानंतर, आनंदित होऊन, आपल्या सेवकांसह आणि वाहनासह तो मंदार पर्वतावर आला. सर्व गणाधिपतींसह, त्याने दिव्य फळे, शुद्ध जल, मूळ आणि कंद यांनी त्या सामर्थ्यवान त्रिनेत्र पर्वताधिपतीची पूजा केली. मग महान ऋषी, अरुंधतीसह, स्मरण करून मंदार पर्वताच्या सुंदर गुंफांकडे आले. पर्वतावरून उगवून, त्यांचा सन्मान करून, तो म्हणाला, “तुमच्या कमलासारख्या पायांच्या धुळीमुळे मी पापमुक्त झालो आहे.” अगदी कमलवर्णी, गुळगुळीत आणि मऊ खडकांवरही, अरुंधतीसह, ते पर्वताच्या उतारावर गेले. अर्घ्य आणि अन्य अर्पणांनी पूजा करून, तो एकाग्र मनाने उभा राहिला. स्वतःच्या कीर्तीच्या वृद्धीसाठी, त्याने नम्रता असलेल्या सप्तऋषींचा सन्मान केला. “भारद्वाज, ऐक; आणि अत्री, ऐक,” असे तो म्हणाला. पूर्वी सतीने योगदृष्टीने आपला जीव दिला होता. “हे श्रेष्ठ द्विज, माझ्या हितासाठी, पर्वतराजाला विचारावे,” असे त्याने सांगितले. ‘ॐ, शंकराला नमस्कार’ म्हणून ते हिमालयाकडे गेले. उत्तम स्त्रिया, स्त्रियांमध्ये धर्माचा मार्ग जाणतात. ‘रुद्राला नमस्कार’ म्हणत, ती आपल्या पतीसह निघाली. त्यांनी पर्वतराजाची नगर, देवांच्या नगरीसारखी तेजस्वी, पाहिली. सुन्हभा वगैरे शांत पर्वतांनी त्यांचा सन्मान केला. ते हिमवतीच्या सुवर्णतेजाने झळकणाऱ्या भव्य महालात प्रवेशले. मोठ्या दरवाज्यापाशी पोहोचल्यावर, द्वारपालामुळे ते थांबले. द्वारपालाच्या हातात पद्मराग रत्नाचा मोठा दंड होता. “आम्ही महत्त्वपूर्ण भेटीसाठी आलो आहोत, त्याला कळवा,” असे सांगितले. द्वारपाल पर्वतराजाच्या ठिकाणी गेला, जिथे पर्वतांनी त्याला वेढले होते. दंड बगलमध्ये ठेवून, तो म्हणाला, “दरवाज्याशी उभे असलेले हे तुमचे पाहुणे आहेत, तुमच्या भेटीस उत्सुक आहेत.” मग पर्वतराज स्वतः दरवाज्यापाशी आला, उत्कृष्ट स्वागतसामग्री घेऊन. बुद्धिमान वक्त्याने त्यांना आसन दिल्यानंतर संबोधले, “तुमचे आगमन येथे अगम्य आणि विचारातीत आहे. आज माझे शरीर पवित्र झाले, कारण तुम्ही माझ्या घरात प्रवेश केला. माझे घर जणू सरस्वत तीर्थ झाले आहे, तुमच्या दर्शनाने आणि स्पर्शाने शुद्ध झाले आहे. तुम्ही ज्या हेतूने आले आहात, ते मला सांगावे. मी तुमचा सेवक आहे, तुमच्या आज्ञेची पूर्तता करण्यासाठी तयार आहे—कृपया आज्ञा द्या.