एकदा त्या प्रभूने, तापतीच्या पतीने, पृथ्वीवरील त्या राजकुमाराचा विचार केला होता. शहाणे लोक दुसऱ्याला काही देण्याची गोष्ट बोलत नाहीत, जेव्हा दुसऱ्याची इच्छा असते; हे प्रभू, मला क्षमा करा. सूर्याच्या कन्येला त्याच्याविषयी इच्छा आहे हे जाणून, तो आनंदाने बोलला. तोच ऋक्षाचा पुत्र संवरण, आता माझ्या आश्रमात येत आहे. राजा संवरण आश्रमात येताच, त्याने वसिष्ठांना पाहिले, आदराने आपले माथा टेकले आणि तापतीला पाहिले. “ही स्त्री कोण आहे, द्विजश्रेष्ठ?” असे विचारले. वरुणीने पुरुषाधिपतीला उत्तर दिले, “तुमच्या विनंतीवर, मी सूर्याला विनंती केली; त्याने तिला दिली आणि मी तिला तुमच्या आश्रमात आणले.” असे ऐकून, आनंदित राजाने तापतीचा हात विधिपूर्वक घेतला. तापती राजाच्या भव्य महालात रमली, जशी दैत्यकन्या इंद्राच्या स्वर्गात रमली होती. संवरणाचा पुत्र, कुरू, जन्मापासून विधीपूर्वक अभिषिक्त झाला, आणि तूपाने पोसला गेला, जसा अग्नीला तूप दिले जाते. नवव्या वर्षी त्याने उपनयन संस्कार केला, आणि वेद-शास्त्रात पारंगत झाला. पृथ्वीवर तो पुरुषोत्तम म्हणून प्रसिद्ध झाला, कुरू नावाने, संवरणाचा पुत्र. कुरूच्या विवाहासाठी त्याने प्रयत्न केले, आणि तिच्या विनंतीवर तिला कुरूला दिले. कुरूने पॉलोमीसह आनंद उपभोगला, जसा मघवान (इंद्र) आपल्या पत्नीबरोबर आनंदी असतो. हे जाणून, त्याने कुरूला राज्याभिषेक केला, विधिपूर्वक. कुरूने पृथ्वी आणि तिच्या प्रजेला पित्याप्रमाणे जपले. तो सर्वांचा रक्षक होता, प्रजांचा महान संरक्षक. त्याची कीर्ती दृढ असताना, तो देवांमध्ये वावरला. राजा पृथ्वीवर कीर्तीच्या शोधात फिरला. ती मिळवून, पूर्ण समाधानी होऊन, तो आत प्रवेशला. त्याने ब्रह्माची कन्या, प्लक्ष वृक्षातून जन्मलेली सरस्वती, ज्यांची जीभ हरिला प्रिय आहे, तिच्या समीप गेला. पुण्यतीर्थांनी स्नान केलेली ती धन्य देवी तीरावर उभी होती. पुन्हा तो ब्रह्माच्या उत्तरेकडील वेदीवर गेला. तो सर्व बाजूंनी, पाच योजनांच्या विस्तारात, वेदीकडे गेला. उत्तरेला असल्यामुळे, ती वेदी “उत्तर वेदी” म्हणून ज्ञानी लोकांनी ओळखली. त्या वेदीवर शंभू, देवांचा प्रभू आणि लोकांचा रक्षक, यज्ञ करत होता. विरजा ही दक्षिण वेदी, अनंत फळांची दात्री आहे. समंतपंचक ही सर्वोच्च, अविनाशी उत्तर वेदी म्हणूनही सांगितली जाते. राजा म्हणाला, “मी करीन, मी पिकवीन, तुमच्या इच्छेनुसार सर्व इच्छा पूर्ण करीन.” कीर्तीच्या हेतूने, राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या कुरूने अतुलनीय पौंड्रक याम्यमहिषा तयार केला, आणि त्यासाठी स्वतःला नांगरण्यासाठी सिद्ध केले. तेव्हा विचारले गेले, “हे राजन, तुम्ही येथे काय करण्याची तयारी करता?” त्याने उत्तर दिले, “मी शुद्धता, दान, योग आणि ब्रह्मचर्य पिकवतो.” अचानक आठव्या योगाची प्राप्ती करून, तो हसला आणि तेथून निघून गेला. राजाने सात क्रोशांच्या आसपासची भूमी नांगरली. मग राजाने महान आठव्या धर्माची घोषणा केली. “भूमी द्या; मी फाळ घालीन, तुम्ही शेत नांगराल.” त्या पसरलेल्या हाताला पाहून, मी माझ्या चक्राने त्यावर झटकन वार केला. राजाचा डावा हात दिला आणि तो कापला गेला, तरीही तो माझ्यामुळेच झाला.