ദിഗ്വാസാ വൃഷഭാരൂഢോ ലോകക്ഷയകരോ ഭവാന്
നീ ദിശകളെ വസ്ത്രമാക്കി, കാളയെ കയറി, ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനാണ്.
നിര്ദഗ്ധുകാമസ്ത്വനിശം ദദര്ശ ഭഗവാനജഃ
ജനനം ഇല്ലാത്ത ഭഗവാൻ, അവനെ എപ്പോഴും ദഹിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് നോക്കി.
ശ്വേതം ച രക്തം കനകാവദാതം നീലം തഥാ പിങ്ഗജടം ച ശുഭ്രമ്
വെള്ളയും ചുവപ്പും പൊന്നുപോലുള്ള കാന്തിയും നീലയും മഞ്ഞകേശവും, ശോഭയോടെ,
സമാഹതസ്യാഥ ജലസ്യ ബുദ്ബുദാ ഭവന്തി കിം തേഷു പരാക്രമോ ഽസ്തി
ജലം കലക്കുമ്പോൾ ബുധ്ബുദങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു—അവയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ശക്തിയുണ്ടോ?
നഖാഗ്രേണ ശിരശ്ഛിന്നം ബ്രാഹ്മം പരുഷവാദിനമ്
കഠിനമായി സംസാരിച്ച ബ്രാഹ്മണന്റെ തല, നഖത്തിന്റെ അറ്റത്തോടെ വേർപെടുത്തി.
പതതേ ന കദാചിച്ച തച്ഛങ്കരകരാച്ഛിരഃ
ശങ്കരന്റെ കൈയിൽ നിന്നു ആ തല ഒരിക്കലും വീഴുന്നില്ല.
സൃഷ്ടസ്തു പുരുഷോ ധീമാന് കവചീ കുണ്ഡലീ ശരീ
ഒരു ബുദ്ധിമാൻ, കവചം ധരിച്ച്, കുണ്ഡലവും ശരീരവും അണിഞ്ഞ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.
ചതുര്ഭുജോ മഹാതൂണീ ആദിത്യസമദര്ശനഃ
നാലു കൈകളും വലിയ ക്വിവറും സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശവും ഉള്ളവൻ.
ഭവാന് പാപസമായുക്തഃ പാപിഷ്ഠം കോ ജിഘാംസതി
നീ പാപം ചേർന്നവനാണ്—ഏതൊരാൾ ഏറ്റവും പാപിയെയാണു കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?
ത്രപായുക്തോ ജഗാമാഥ രുദ്രോ ബദരികാശ്രമമ്
ലജ്ജയോടെ രുദ്രൻ ബദരികാശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
സരസ്വതീ യത്ര പുണ്യാ സ്തന്ദനേ സരിതാം വരാ
അവിടെ പുണ്യവതിയായ സരസ്വതി, നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായവൾ, താഴ്വരയിൽ ഒഴുകുന്നു.
ഭിക്ഷാം പ്രയച്ഛ ഭഗവന് മഹാകാപാലികോ ഽസ്മി ഭോഃ
ഭഗവനെ, ഭിക്ഷയിടൂ; ഞാൻ മഹാകാപാലികൻ ആണ്, സ്വാമി.
സവ്യം ഭുജം താഡയസ്വ ത്രിശൂലേന മഹേശ്വര
മഹേശ്വരാ, ഇടതു കൈകൊണ്ട് ത്രിശൂലം ഉപയോഗിച്ച് അടിക്കൂ.
സവ്യം നാരായണഭുജം താഡയാമാസ വേഗവാന്
അവൻ വേഗത്തിൽ നാരായണന്റെ ഇടതു കൈയിൽ അടിച്ചു.
ഏകാ ഗഗനമാക്രമ്യ സ്ഥിതാ താരാഭിമമ്ഡിതാ
ഒരുത്തി ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട് നിന്നു.
അത്രിസ്തസ്മാത് സമുദ്ഭൂതോ ദുര്വാസാഃ ശങ്കരാംശതഃ
അവിടെ നിന്ന് ശങ്കരന്റെ അംശത്തിൽ നിന്നു ദുർവാസൻ ഉദിച്ചുവന്നു.
തസ്മാച്ഛിശുഃ സമഭവത് സംനദ്ധകവചോ യുവാ
അവിടെ നിന്ന് കവചം ധരിച്ച ഒരു യുവനായി ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു.
ഇത്ഥം ബ്രുവന് കസ്യ വിശാതയാമി സ്കന്ധാച്ഛിരസ് താലഫലം യഥൈവ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആരുടെ ഭുജം ഞാൻ താലപ്പഴംപോലെ വെട്ടി വീഴ്ത്തണമെന്നു ചോദിച്ചു.
നിപാതയൈനം നര ദുഷ്ടവാക്യം ബ്രഹ്മാത്മജം സൂര്യശതപ്രകാശമ്
നരാ, ദുഷ്ടവാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മയുടെ മകനായ ഈ മനുഷ്യനെ, നൂറു സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവനെ, താഴെ വീഴ്ത്തൂ.
ജഗ്രാഹ തൂണാനി തഥാക്ഷയാണി യുദ്ധായ വീരഃ സ മതിം ചകാര
വീരൻ അക്ഷയമായ അമ്പുകൾ എടുത്തു യുദ്ധത്തിനായി മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
ദിവ്യം സഹസ്രം പരിവത്സരാണാം തതോ ഹരോ ഽഭ്യേത്യ വിരഞ്ചിമൂചേ
ആയിരം ദൈവവർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഹരൻ വന്നു വിരഞ്ചിയെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു.
മഹാപൃഷത്കൈരഭിപത്യ താഡിതസ്തദദ്ഭുതം ചേഹ ദിശോ ദശൈവ
മഹാശക്തിയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആക്രമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവൻ അടിയറവു വാങ്ങി, അത്ഭുതമായി, ഇവിടെ പത്ത് ദിക്കുകളും വിറച്ചു.
പരാജിതശ്ചേഷ്യതേ ഽസൌ ത്വദീയോ നരോ മദീയഃ പുരുഷോ മഹാത്മാ
തോറ്റാൽ, നിന്റെ മനുഷ്യൻ പ്രവർത്തിക്കും; എന്റെ മഹാത്മാവായ മനുഷ്യനും അങ്ങനെ ചെയ്യും.
നരം നരസ്യൈവ തദാ സ വിഗ്രഹേ ചിക്ഷേപ ധര്മപ്രഭവസ്യ ദേവഃ
അപ്പോൾ, ആ കലഹത്തിൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ ഉറവിടമായ ദേവൻ, മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനോടു നേരെ എറിയുകയായിരുന്നു.
സംതാപമഗമദ് ബ്രഹ്മംശ്ചിന്തയാ വ്യാകുലേന്ദ്രിയഃ
ബ്രഹ്മാവിന് വലിയ ദുഃഖം അനുഭവപ്പെട്ടു; ചിന്തയിൽ അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അലമുറയിട്ടു.
സരക്തമൂര്ദ്ധജാ ഭീമാ ബ്രഹ്മഹത്യാ ഹരാന്തികമ്
രക്തം ചൊരിയുന്ന മുടിയോടെ ഭയാനകയായ ബ്രഹ്മഹത്യ ഹരന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
കാസി ത്വമാഗതാ രൌദ്രേ കേനാപ്യര്ഥേന തദ്വദ
നീ ആരാണ്, ക്രോധത്തോടെ ഇവിടെ വന്നത്? എന്തിനാണ് വന്നത്? അതു പറയൂ.
ബ്രഹ്മവധ്യാസ്മി സംപ്രാപ്താം മാം പ്രോതീച്ഛ ത്രിലോചന
ഞാൻ ബ്രഹ്മഹത്യയാണ്, നിന്നെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ, എന്നെ സ്വീകരിക്കൂ.
ത്രിശൂലപാണിനം രുദ്രം സംപ്രതാപിതവിഗ്രഹമ്
ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ള രുദ്രൻ, ദുഃഖിതനായ രൂപത്തിൽ.
ആഗച്ഛന്ന ദദര്ശാഥ നരനാരായണാവൃഷീ
അവൻ സമീപിക്കുമ്പോൾ, നരനും നാരായണനും ആയ ഋഷികളെ അവൻ കണ്ടു.