അഭ്യേത്യ താഡയാമാസ മാര്ഗണൈഃ കായദാരണൈഃ
അവൻ അടുത്ത് വന്ന് ശരങ്ങളാൽ ശരീരങ്ങൾ കീറിപ്പൊളിച്ചു.
ദുഷ്ടശ്ച വേഗാത് പയസാമധീശം മുഹുര്മുഹുഃ പാദതലൈര്മമര്ദ
ദുഷ്ടൻ വേഗത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ജലേശനെ കാലിന്റെ അടിയാൽ ചവിട്ടി.
പാദേഷു ഭൂമിം കരയോഃ സ്പൃശംശ്ച മൂര്ദ്ധാനമുല്ലാല്യ ബലാന്മഹാത്മാ
ശക്തനായവൻ കാലുകൾ ഭൂമിയിൽ വച്ച് കൈകൾ തലയിൽ സ്പർശിച്ച് അവരെ ഉയർത്തി ഇട്ടു.
ഉത്പാട്യ ചിക്ഷേപ വിരോചനം ഹി സകുഞ്ജരം ഖേ സനിയന്തൃവാഹമ്
അവൻ വിരോചനനെയും ആനയെയും കുതിരയെയും യോദ്ധാവിനെയും പറിച്ചെടുത്തു ആകാശത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
സാട്ടം സന്യത്രാര്ഗലഹര്മ്യഭൂമി പുരം സുകേശേരിവ ഭസ്കരേണ
കോട്ടയും കവാടവും അരമനഭൂമിയും ചേർന്ന് ആ നഗരം മനോഹരമായ കിരണങ്ങളോടെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തതഃ സമാക്രന്ദമനുത്തമം ഹി മുക്തം തു ദൈത്യൈര്ഘനരാവതുല്യമ്
അപ്പോൾ ദൈത്യർ വിട്ടുവിട്ട ഉച്ചത്തിലുള്ള ഒരു ആഹ്ലാദനാദം ഇടിമേഘത്തിന്റെ ഗർജനപോലെ മുഴങ്ങി.
പ്രഹ്ലാദ ഹേ ജമ്ഭകുജമ്ഭകാദ്യാ രക്ഷധ്വമഭ്യേത്യ സഹാന്ധകേന
പ്രഹ്ലാദാ, നീയും ജംഭനും കുജംഭനും മറ്റു എല്ലാവരും കൂടി, അന്ധകന്റെ കൂടെ ചേർന്ന് നിങ്ങളെ ustedes സംരക്ഷിക്കൂ.
പാശേന ബദ്ധ്വാ ഗദയാ നിഹന്തി യഥാ പശും വാജിമഖേ മഹേന്ദ്രഃ
അവൻ പാശം കൊണ്ട് കെട്ടി, ഗദയാൽ അടിച്ചു വീഴ്ത്തുന്നു, മഹേന്ദ്രൻ അശ്വമെധയാഗത്തിൽ യാഗപശുവിനെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ.
സമഭ്യധാവംസ്ത്വരിതാ ജലേശ്വരം യഥാ പതങ്ഗാ ജ്വലിതം ഹുതാശനമ്
അവർ വേഗത്തിൽ ജലേശ്വരന്റെ നേരെ ഓടി, ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹോമാഗ്നിയിലേക്കു പറക്കുന്ന പുഴുക്കൾപോലെ.
ഗദാം സമുദ്ഭ്രാമ്യ ജലേശ്വരസ്തു ദുദ്രാവ താന് ജമ്ഭമുഖാനരാതീന്
പക്ഷേ ജലേശ്വരൻ ഗദ ഉയർത്തി, ജംഭൻ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ശത്രുക്കളെ ഓടിച്ചു.
പാദേന വൃത്രം തരസാ കുജമ്ഭം നിപാതയാമാസ ബലം ച മുഷ്ട്യാ
അവൻ കാലുകൊണ്ട് വൃത്രനെയും കുജംഭനെയും ശക്തിയായി തള്ളിവീഴ്ത്തി, മുഷ്ടിയാൽ ബലനെയും അടിച്ചു.
തതോ ഽന്ധകഃ സത്വരിതോ ഽഭ്യുപേയാദ് രണായ യോദ്ധും ജലനായകേന
അതിനുശേഷം അന്ധകൻ വേഗത്തിൽ യുദ്ധത്തിനായി ജലനായകനോടു സമീപിച്ചു.
തം പാശമാവിധ്യ ഗദാം പ്രഗൃഹ്യ ചിക്ഷേപ ദൈത്യഃ സ ച ജലേശ്വരായ
അവൻ പാശം എറിഞ്ഞ്, ഗദ പിടിച്ചു, അതു ജലേശ്വരന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു.
വിവേശ വേഗാത് പയസാം നിധാനം തതോ ഽന്ധകോ ദേവബലം മമര്ദ
വളരെയധികം വേഗത്തിൽ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് കയറി, അപ്പുറം അന്ധകൻ ദേവസൈന്യത്തെ തകർത്തു.
തമഭ്യയാദ് ദാനവവിശ്വകര്മാ മയോ മഹാബാഹുരുദഗ്രവീര്യഃ
അപ്പോൾ മഹാബലനും മഹാശക്തിയുമായ ദാനവവിശ്വകർമ്മയായ മയൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
ശക്ത്യാ മയം ശമ്ബരമേത്യ കണ്ഠേ സംതാഡ്യ ജഗ്രാഹ ബലാന്മഹര്ഷേ
ശംഭരൻ ശൂലത്താൽ മയനെ കഴുത്തിൽ അടിച്ചു, ബലമായി പിടിച്ചു.
മയഃ പ്രജജ്വാല ച ശമ്വരോ ഽപി കണ്ഠാവലഗ്നേ ജ്വലനേ പ്രദീപ്തേ
മയൻ ദഹിച്ചുപൊള്ളിത്തുടങ്ങി, ശംഭരനും കഴുത്തിൽ അകത്തായിരുന്ന തീ കത്തിയപ്പോൾ അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു.
സിംഹാഭിപന്നോ വിപിനേ യഥൈവ മത്തോ ഗജഃ ക്രന്ദതി വേദനാര്ത്തഃ
കാട്ടിൽ ഒരു സിംഹം ആക്രമിച്ചപ്പോൾ മദംപിടിച്ചാനയെന്നപോലെ വേദനയാൽ ആന കരയുന്നു.
ആഃ കിം കിമേതന്നനു കേന യുദ്ധേ ജിതോ മയഃ ശമ്ബരദാനവശ്ച
'അയ്യോ! എന്താണ് ഇത്? ആരാണ് യുദ്ധത്തിൽ മയനെയും ശംഭരദാനവനെയും തോൽപ്പിച്ചത്?'
രക്ഷസ്വ ചാഭ്യേത്യ ന ശക്യതേ ഽന്യൈര്ഹുതാശനോ വാരയിതും രണാഗ്രേ
'നീ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കണം! യുദ്ധഭൂമിയിൽ അഗ്നിദേവനെ മറ്റാരും തടയാൻ കഴിയില്ല.'
ഉദ്യമ്യ വേഗാത് പരിഘം ഹുതാശം സമാദ്രവത് തിഷ്ഠ തിഷ്ഠ ബ്രുവന് ഹി
അവൻ വലിയ വേഗത്തിൽ പരിഘം ഉയർത്തി അഗ്നിദേവന്റെ നേരെ ഓടി, 'നിർത്തൂ, നിർത്തൂ' എന്ന് വിളിച്ചു.
ഉത്പാട്യ ഭൂമ്യാം ച വിനിഷ്പിപേഷ തതോ ഽന്ധകഃ പാവകമാസസാദ
അവൻ അതു ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിളർത്തി അടിച്ചു തകർത്തു; പിന്നെ അന്ധകൻ അഗ്നിദേവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
സമാഹതോ ഽഗ്നിഃ പരിമുച്യ ശമ്ബരം തഥാന്ധകം സ ത്വരിതോ ഽഭ്യധാവത്
അഗ്നി അടിയേറ്റു ശംഭരനെ വിട്ടുവിട്ടു, പിന്നെ വേഗത്തിൽ അന്ധകന്റെ നേരെ ഓടി.
സ താഡിതോ ഽഗ്നിര്ദിതിജേശ്വരേണ ഭയാത് പ്രദുദ്രാവ രണാജിരാദ്വി
ദിതിപുതികളുടെ അധിപൻ അഗ്നിയെ അടിച്ചപ്പോൾ, ഭയപ്പെട്ട അഗ്നി യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
യാന് യാഞ്ശരേണ സ്പൃശതേ പരാക്രമീ പരാങ്മുഖാംസ്താന്കൃതവാന് രണാജിരാത്
യുദ്ധഭൂമിയിൽ പിൻവാങ്ങുന്നവരെ അതിവീരൻ തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് വീഴ്ത്തി.
സംപൂജ്യമാനോ ദനുപുങ്ഗവൈസ്തു തദാന്ധകോ ഭൂമിമുപാജഗാമ
അന്നപ്പോൾ ദാനവശ്രേഷ്ഠന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട അന്ധകൻ ഭൂമിയിലേക്കു സമീപിച്ചു.
സഹാപ്സരോഭിഃ പരിചാരണായ പാതാലമഭ്യേത്യ സമാവസന്ത
അപ്സരസുകളോടൊപ്പം അവർ സേവനത്തിനായി പാതാളത്തിലേക്ക് ചെന്നു, അവിടെ താമസിച്ചു.
പാതിതോ ഭുവി സൂര്യോണ തത്കദാ കുത്ര കുത്ര ച
സൂര്യൻ ഭൂമിയിൽ വീണപ്പോൾ, അപ്പോൾ എവിടെയും എങ്ങനെയും ആ സംഭവമുണ്ടായി?
കിമര്ഥം പാതിതോ ഭൂമ്യാമാകാശാദ് ഭാസ്കരേണ ഹി
ഭാസ്കരൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യനെ ഭൂമിയിലേക്കു വീഴ്ത്തിയത് എന്തിനായിരുന്നു?
യഥോക്തവാന് സ്വയംഭൂര്മാം കഥ്യമാനാം മയാനഘ
സ്വയംഭൂവു തന്നെ പറഞ്ഞതുപോലെ, പാപരഹിതനേ, ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ പറയാം.