പാതയാമാസ ബലവാന് ജഗര്ജ ച തദാന്ധകഃ
ശക്തനായ ആന്ധകൻ ശത്രുക്കളെ വീഴ്ത്തി ഉഗ്രമായി അരിപ്പിച്ചു.
വവര്ഷ താന് വാരയന് സ സമഭ്യായാച്ഛതക്രതുമ്
അവൻ അവരെ അടിച്ചുതകർത്തു പിൻതള്ളിച്ചു, ശതക്രതുവിന്റെ നേരെ മുന്നേറി.
ഗജേന്ദ്രം പാതയാമാസ പ്രഹാരൈര്ജര്ജരീകൃതമ്
അവൻ ആനകളുടെ രാജാവിനെ ശക്തമായ അടികൾകൊണ്ട് തകർത്തു വീഴ്ത്തി.
പാണിനാ വജ്രമാദായ പ്രവിവേശാമരാവതീമ്
കൈയിൽ വജ്രം എടുത്ത്, അവൻ അമരാവതിയിലേക്കു കടന്നു.
പാതയാമാ ദ്രത്യേന്ദ്രഃ പാദമുഷ്ടിതലാദിഭിഃ
ഇന്ദ്രൻ തന്റെ കാൽ, മുഷ്ടി മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് ശത്രുക്കളെ വീഴ്ത്തി.
സമഭ്യധാവത് പ്രഹ്ലാദം ഹന്തുകാമഃ സുരോത്തമഃ
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ പ്രഹ്ലാദനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് അവന്റെ നേരെ ഓടിയെത്തി.
ഹിരണ്യകശിപോഃ പുത്രശ് ചാപമാനമ്യ വേഗവാന്
ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ വേഗശാലിയായ മകൻ വില്ല് വെട്ടിച്ച് തയ്യാറായി നിന്നു.
ശാതയിത്വാ പ്രചിക്ഷേപ ദണ്ഡം ലോകഭയങ്കരമ്
അത് തകർത്ത ശേഷം, ലോകങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ദണ്ഡം അവൻ എറിഞ്ഞു.
ജജ്വാല കാലഗ്നിനിഭോ യദ്വദ് ദഗ്ധും ജഗത്ത്രയമ്
അവൻ ലോകത്രയത്തെ ദഹിപ്പിക്കാൻ കാളാഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു.
പ്രാക്രോശന്തി ഹതഃ കഷ്ടം പ്രഹ്ലാദോ ഽയം യമേന ഹി
അവരവൻ ദു:ഖത്തിൽ നിലവിളിച്ചു: 'അയ്യോ, പ്രഹ്ലാദൻ യമന്റെ കൈയിൽ വീണു!'
പ്രോവാച മാ ഭൈഷ്ടച മയി സ്ഥിതേ കോ ഽയം സുരാധമഃ
അവൻ പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഈ ദൈവശത്രു ആരാണ്?'
ജഗര്ജ ച മഹാനാദം യഥാ പ്രാവൃഷി തോയദഃ
അവൻ മഴക്കാലത്തെ ഇടിമേഘംപോലെ മഹാനാദത്തോടെ ഗർജിച്ചു.
സാധുവാദം ദദുര്ഹൃഷ്ടാ ദൈത്യദാനവയൂഥപാഃ
ദൈത്യരും ദാനവരും സന്തോഷത്തോടെ 'ശബാശ്' എന്ന് വിളിച്ചു.
ദുഃസഹം ദുര്ധരം മത്വാ അന്തര്ധാനമഗാദ് യമഃ
അത് സഹിക്കാനാവില്ല, താങ്ങാനാവില്ലെന്ന് കരുതി യമൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
ദാരയാമാസ ബലവാന് ദേവസൈന്യം സമന്തതഃ
ശക്തനായവൻ ദേവസൈന്യത്തെ എല്ലാടും കീറിത്തെറിപ്പിച്ചു.
ഗദയാ ദാരയാമാസ തമഭ്യാഗാദ് വിരോചനഃ
അവൻ ഗദയാൽ അടിച്ചു; വിരോചനൻ അവന്റെ നേരെ വന്നു.
ജലേശം താഡയാമാസ മുദ്ഗരൈഃ കണപൈരപി
അവൻ ജലേശനെ മുദ്ഗരങ്ങളാലും കല്ലുകളാലും അടിച്ചു.
അഭിദ്രുത്യ ബബന്ധാഥ പാശൈര്മത്തഗജം ബലീ
ശക്തനായവൻ ഓടിവന്ന് പാശംകൊണ്ട് കുപിതമായ ആനയെ കെട്ടി.
വരുണം ച സമഭ്യേത്യ മധ്യേ ജഗ്രാഹ നാരദ
വരുണനോടു സമീപിച്ച്, നാരദൻ അവനെ നടുവിൽ പിടിച്ചു.
മമര്ദ ച തഥാ പദ്ഭ്യാം സവാഹം സലിലേശ്വരാമ്
അവൻ ജലേശന്മാരെയും അവരുടെ വാഹനങ്ങളെയും കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടി.
അഭ്യേത്യ താഡയാമാസ മാര്ഗണൈഃ കായദാരണൈഃ
അവൻ അടുത്ത് വന്ന് ശരങ്ങളാൽ ശരീരങ്ങൾ കീറിപ്പൊളിച്ചു.
ദുഷ്ടശ്ച വേഗാത് പയസാമധീശം മുഹുര്മുഹുഃ പാദതലൈര്മമര്ദ
ദുഷ്ടൻ വേഗത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ജലേശനെ കാലിന്റെ അടിയാൽ ചവിട്ടി.
പാദേഷു ഭൂമിം കരയോഃ സ്പൃശംശ്ച മൂര്ദ്ധാനമുല്ലാല്യ ബലാന്മഹാത്മാ
ശക്തനായവൻ കാലുകൾ ഭൂമിയിൽ വച്ച് കൈകൾ തലയിൽ സ്പർശിച്ച് അവരെ ഉയർത്തി ഇട്ടു.
ഉത്പാട്യ ചിക്ഷേപ വിരോചനം ഹി സകുഞ്ജരം ഖേ സനിയന്തൃവാഹമ്
അവൻ വിരോചനനെയും ആനയെയും കുതിരയെയും യോദ്ധാവിനെയും പറിച്ചെടുത്തു ആകാശത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
സാട്ടം സന്യത്രാര്ഗലഹര്മ്യഭൂമി പുരം സുകേശേരിവ ഭസ്കരേണ
കോട്ടയും കവാടവും അരമനഭൂമിയും ചേർന്ന് ആ നഗരം മനോഹരമായ കിരണങ്ങളോടെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തതഃ സമാക്രന്ദമനുത്തമം ഹി മുക്തം തു ദൈത്യൈര്ഘനരാവതുല്യമ്
അപ്പോൾ ദൈത്യർ വിട്ടുവിട്ട ഉച്ചത്തിലുള്ള ഒരു ആഹ്ലാദനാദം ഇടിമേഘത്തിന്റെ ഗർജനപോലെ മുഴങ്ങി.
പ്രഹ്ലാദ ഹേ ജമ്ഭകുജമ്ഭകാദ്യാ രക്ഷധ്വമഭ്യേത്യ സഹാന്ധകേന
പ്രഹ്ലാദാ, നീയും ജംഭനും കുജംഭനും മറ്റു എല്ലാവരും കൂടി, അന്ധകന്റെ കൂടെ ചേർന്ന് നിങ്ങളെ ustedes സംരക്ഷിക്കൂ.
പാശേന ബദ്ധ്വാ ഗദയാ നിഹന്തി യഥാ പശും വാജിമഖേ മഹേന്ദ്രഃ
അവൻ പാശം കൊണ്ട് കെട്ടി, ഗദയാൽ അടിച്ചു വീഴ്ത്തുന്നു, മഹേന്ദ്രൻ അശ്വമെധയാഗത്തിൽ യാഗപശുവിനെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ.
സമഭ്യധാവംസ്ത്വരിതാ ജലേശ്വരം യഥാ പതങ്ഗാ ജ്വലിതം ഹുതാശനമ്
അവർ വേഗത്തിൽ ജലേശ്വരന്റെ നേരെ ഓടി, ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹോമാഗ്നിയിലേക്കു പറക്കുന്ന പുഴുക്കൾപോലെ.
ഗദാം സമുദ്ഭ്രാമ്യ ജലേശ്വരസ്തു ദുദ്രാവ താന് ജമ്ഭമുഖാനരാതീന്
പക്ഷേ ജലേശ്വരൻ ഗദ ഉയർത്തി, ജംഭൻ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ശത്രുക്കളെ ഓടിച്ചു.