തം പരാജേഷ്യസേ ഭക്ത്യാ തസ്മാച്ഛുശ്രൂഷ ധര്മജമ്
നീ ഭക്തിയാൽ അവനെ ജയിക്കും; അതിനാൽ ധർമ്മജനെ സേവിക്കൂ.
അബ്രവീദ്വചനം ഹൃഷ്ടഃ സമാഹൂയാന്ധകം മുനേഷ
ആനന്ദത്തോടെ അവൻ അന്ധകനെ വിളിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, മഹർഷേ:
മയോത്സൃഷ്ടമിദം രാജ്യം പ്രതീച്ഛസ്വ മഹാഭുജ
ഞാൻ വിട്ടു കൊടുത്ത ഈ രാജ്യം നീ സ്വീകരിക്കൂ, മഹാബാഹുവേ.
പ്രഹ്ലാദോ ഽപി തദാഗച്ഛത് പുണ്യം ബദരികാശ്രമമ്
പ്രഹ്ലാദനും അപ്പോൾ പുണ്യമായ ബദരികാശ്രമത്തിലേക്ക് വന്നു.
കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ വവന്ദേ ചരണൌ തയോഃ
കൈകൂപ്പി, അവൻ ഇരുവരുടെയും പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി.
കിമര്ഥം പ്രണതോ ഽസീഹ മാമജിത്വാ മഹാസുര
നീ എന്നെ ജയിക്കാതെ ഇവിടെ വന്ന് എങ്ങനെ വണങ്ങുന്നു, മഹാസുരാ?
ത്വം ഹി നാരായണോ ഽനന്തഃ പീതവാസാ ജനാര്ദനഃ
നീ തന്നെയാണ് നാരായണനും അനന്തനും, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ജനാർദ്ദനനും.
ത്വമവ്യയോ മഹേശാനഃ ശാശ്വതഃ പുരുഷോത്തമഃ
നീ അക്ഷയനും മഹേശ്വരനും ശാശ്വതനും പരമപുരുഷനും ആണു.
ജപന്തി സ്നാതകാസ്ത്വാം ച യജന്തി ത്വാം ച യാജ്ഞികാഃ
പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ പണ്ഡിതന്മാർ നിന്റെ നാമം ജപിക്കുന്നു, യാഗങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.
മഹാമീനോ ഹയശിരാസ്ത്വമേവ വരകച്ഛപഃ
നീ മഹാമത്സ്യനും, കുതിരമുനയുള്ളവനും, ഉത്തമമായ ആമയും ആണല്ലോ.
മത്പിതുര്നാശനകരോ ഭവാനപി നൃകേസരീ
എന്റെ അച്ഛനെ നശിപ്പിച്ച നരസിംഹൻ നീ തന്നെയല്ലേ.
സൂര്യോ മൃഗാങ്കോ ഽചലജങ്ഗമാദ്യോ ഭവാന് വിഭോ നാഥ ഖഗേന്ദ്രകേതോ
നീ സൂര്യനും, ചന്ദ്രനും, അചലവും ചലനമുള്ളതും എല്ലാം ഉദ്ഭവിച്ചവനും, പ്രഭുവും, നാഥനും, പക്ഷിരാജാവിന്റെ പതാകയും ആണല്ലോ.
ത്വയാ വ്യാപ്തം ജഗത്സര്വം കസ്ത്വാം ജേഷ്യതി മാധവ
സകല ലോകവും നിന്നാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആരാണ് നിന്നെ ജയിക്കാൻ കഴിയുക, മാധവാ?
നാന്യഥാ ത്വം പ്രശക്തോ ഽസി ജേതും സര്വഗതാവ്യയ
മറ്റെന്തായാലും, സർവവ്യാപിയായും അക്ഷയനായും നിന്നെ ജയിക്കാൻ ആര്ക്കും കഴിയില്ല.
ഭക്ത്യാ ത്വനാന്യയാ ചാഹം ത്വയാ ദൈത്യ പരാജിതഃ
നിനക്കുള്ള അനന്യഭക്തിയാൽ ഞാൻ നിന്നാൽ പരാജയപ്പെട്ടു, ദൈത്യാ.
ദണ്ഡാര്ഥം തേ പ്രദാസ്യാമി വരം വൃണു യമിച്ഛസി
ശിക്ഷയ്ക്കായി ഞാൻ നിന്നെ ഒരു വരം നൽകാം; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്താണോ അതു തിരഞ്ഞെടുക്കു.
തന്മേ പാപം ലയം യാതു ശാരീരം മാനസം തഥാ
എന്റെ പാപങ്ങൾ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ഉള്ളതും നശിക്കട്ടെ.
നരേണ യദ്യപ്യഭവദ് വരമേതത്പ്രയച്ഛ മേ
ഈ വരം ഒരു മനുഷ്യന് നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ദയവായി അതു എന്നെ നൽകണം.
ദ്വിതീയം പ്രാര്ഥയ വരം തം ദദാമി തവാസുര
രണ്ടാമത്തെ ഒരു വരം ചോദിക്കൂ; അതും ഞാൻ നിന്നെ നൽകും, അസുരാ.
ദേവാര്ചനേ ച നിരതാ ത്വച്ചിത്താ ത്വത്പരായണാ
ദേവാരാധനയിൽ ലീനരായി, മനസ്സു നിനക്കു സമർപ്പിച്ചവരും, നിന്നിൽ അർപ്പിതരായവരും—
തം വൃണീഷ്വ മഹാബാഹോ പ്രദാസ്യാമ്യവിചാരയന്
അത് തിരഞ്ഞെടുക്കൂ, മഹാബാഹുവേ; ഞാൻ ആലോചനയില്ലാതെ അതു നൽകും.
ത്വത്പാദപങ്കജാഭ്യാം ഹി ഖ്യാതിരസ്തു സദാ മമ
എന്റെ പ്രശസ്തി എപ്പോഴും നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളാൽ ഉണ്ടാകട്ടെ.
അജരശ്ചാമരശ്ചാപി മത്പ്രസാദാദ് ഭവിഷ്യസി
എന്റെ കൃപയാൽ നീ വൃദ്ധിയില്ലാത്തവനും അമരനും ആകും.
ന കര്മബന്ധോ ഭവതോ മച്ചിത്ത്സ്യ ഭവിഷ്യതി
എന്നിൽ മനസ്സു നിശ്ചയിച്ചവർക്കു കര്മ്മബന്ധം ഉണ്ടാകില്ല.
സ്വജാതിസദൃശം ദൈത്യ കുരു ധര്മമനുത്തമമ്
ദൈത്യാ, നിന്റെ വംശത്തിന് യോജിച്ച ഉത്തമമായ ധർമ്മം ആചരിക്കു.
കഥം രാജ്യം സമാദാസ്യേ പരിത്യക്തം ജഗദ്ഗുരോ
ലോകഗുരുവേ, രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം എങ്ങനെ ഞാൻ അതു സ്വീകരിക്കും?
ഹിതോപദേഷ്ടാ ദൈത്യാനാം ദാനവാനാം തഥാ ഭവ
ദൈത്യന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും ഭാവി നന്മക്കായി ഉപദേശകനായി നീ മാറണം.
പ്രണിപത്യ വിഭും തുഷ്ടോ ജഗാമ നഗരം നിജമ്
അവൻ ഭഗവാനെ വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
നിമന്ത്രിതശ്ച രാജ്യായ ന പ്രത്യൈച്ഛത്സ നാരദ
രാജ്യഭാരമെടുക്കാൻ ക്ഷണിച്ചിട്ടും നാരദൻ അതു സമ്മതിച്ചില്ല.
ധ്യായന് സ്മരന് കേശവമപ്രമേയം തസ്ഥൌ തദാ യോഗവിശുദ്ധദേഹഃ
അവൻ യോഗശുദ്ധമായ ശരീരത്തോടെ അപ്രമേയനായ കേശവനെ ധ്യാനിച്ച് ഓർത്തുകൊണ്ട് അവിടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.