ബിഭേദ മാര്ഗണൈസ്തീക്ഷ്ണൈഃ പ്രഹ്ലാദം സര്വമര്മസു
തീവ്രമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവൻ പ്രഹ്ലാദനെ എല്ലാ പ്രധാനസ്ഥലങ്ങളിലും തുളച്ചു.
ബിഭേദ ഹൃദയേ ബാഹ്വോര്വദനേ ച നരോത്തമമ്
അവൻ ആ മഹാമനുഷ്യനെ ഹൃദയത്തിൽ, കൈകളിൽ, മുഖത്ത് തുളച്ചു.
ചിച്ഛേദൈകേന ബാണേന ചന്ദ്രാര്ധാകാരവര്ചസാ
ഒരു അമ്പുകൊണ്ട്, അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള പ്രകാശം പോലെ തിളങ്ങുന്നതുകൊണ്ട്, അതിനെ വെട്ടിത്തുറന്നു.
അധിജ്യം ലാഘവാത് കൃത്വാ വവര്ഷ നിശിതാഞ്ശരാന്
വേഗത്തിൽ വില്ലിൽ വടി കെട്ടി, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ പ്രയോഗിച്ചു.
കാര്മുകം ച ക്ഷുരപ്രേണ ചിച്ഛേദ പുരുഷോത്തമഃ
പരമപുരുഷൻ കൂരമായ അമ്പുകൊണ്ട് ആ വില്ല് വെട്ടിമുറിച്ചു.
സമാദത്തം തദാ സാധ്യോ മുനേ ചിച്ഛേദ ലാഘവാത്
അപ്പോൾ, മഹർഷേ, അവൻ എടുത്തതെല്ലാം വേഗത്തിൽ വെട്ടിമുറിച്ചു.
പരിഘം ദാരുണാം ദീര്ഘം സര്വലോഹമയം ദൃഢമ്
പൂർണ്ണമായും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ, ഭയങ്കരവും നീളമുള്ളതുമായ ഒരു വലിയ ഗദ,
ഭ്രാമ്യമാണം സ ചിച്ഛേദ നാരാചേന മഹാമുനിഃ
അത് ചുറ്റി ചുറ്റി എറിയുമ്പോൾ മഹാമുനി കൂർത്ത അമ്പുകൊണ്ട് അതിനെ വെട്ടിമുറിച്ചു.
മുദ്ഗരം ഭ്രാമ്യ വേഗേന പ്രചിക്ഷേപ നരാഗ്രജേ
മനുഷ്യന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ വേഗത്തിൽ ഒരു ഗദ ചുറ്റി എറിഞ്ഞു.
ചിച്ഛേദ ദശധാ സാധ്യഃ സ ഛിന്നോ ന്യപതദ് ഭുവി
കൗശലശാലി അതിനെ പത്ത് ഭാഗങ്ങളായി വെട്ടി; അങ്ങനെ തകർന്നത് നിലത്തേക്ക് വീണു.
പ്രചിക്ഷേപ നരാഗ്ര്യായ തം ച ചിച്ഛേദ ധര്മജഃ
അത് മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനിലേക്കു എറിഞ്ഞപ്പോൾ, ധർമ്മപുത്രൻ അതിനെ വെട്ടിമുറിച്ചു.
താം ച ചിച്ഛേദ ബലവാന് ക്ഷുരപ്രേണ മഹാതപാഃ
ശക്തനും വലിയ തപസ്സുകാരനും ആയവൻ കൂരമായ അമ്പുകൊണ്ട് അതിനെ വെട്ടിമുറിച്ചു.
സമാദായ തതോ ബാണൈരവതസ്താര നാരദ
അതിനുശേഷം അമ്പുകൾ എടുത്ത്, സ്വയം സംരക്ഷിച്ചു, നാരദാ.
നാരാചേന ജഘാനാഥ ഹൃദയേ സുരതാപസഃ
വ്യാപകതലയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട്, പ്രഭുവായവൻ സുരതയുടെ തപസ്സുകാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അടി നൽകി.
നിപപാത രഥോപസ്ഥേ തമപോവാഹ സാരഥിഃ
അവൻ രഥത്തിന്റെ തറയിൽ വീണു; സാരഥി അവനെ കൊണ്ടുപോയി.
സുദൃഢം ചാപമാദായ ഭൂയോ യോദ്ധമുപാഗതഃ
വളരെ ശക്തമായ വില്ല് എടുത്ത്, വീണ്ടും യുദ്ധത്തിനായി സമീപിച്ചു.
ഗച്ഛ ദൈത്യേന്ദ്ര യോത്സ്യാമഃ പ്രാതസ്ത്വാഹ്നികമാചര
പിശാചാധിപാ, നീ പോകൂ; നമുക്ക് രാവിലെ യുദ്ധം നടത്താം—നിന്റെ ദൈനംദിന കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുക.
ജഗാമ നൈമിഷാരണ്യം ക്രിയാം ചക്രേ തദാഽഹ്നികീമ്
അവൻ നൈമിശാരണ്യത്തിലേക്ക് പോയി അവിടെ ദൈനംദിന കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു.
രാത്രൌ ചിന്തയതേ യുദ്ധേ കഥം ജേഷ്യാമി ദാമ്ഭികമ്
രാത്രിയിൽ, യുദ്ധത്തിൽ എങ്ങനെ ആ കപടനെ ജയിക്കാമെന്ന് അവൻ ആലോചിച്ചു.
ദിവ്യം വര്ഷസസ്രം തു ദൈത്യോ ദേവം ന ചാജയത്
ദൈവീയമായ ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും, ദാനവൻ ദേവനെ ജയിച്ചില്ല.
പീതവാസസമഭ്യേത്യ ദാനവോ വാക്യമബ്രവീത്
മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ദാനവൻ സമീപിച്ചു വന്നു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
വിജേതും നാദ്യ ശക്നോമി ഏതന്മേ കാരണം വദ
ഇന്ന് ഞാൻ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; അതിന് കാരണം പറയൂ.
സാധ്യോ വിപ്രവരോ ധീമാന് മൃധേ ദേവാസുരൈരപി
ആ ജ്ഞാനിയും ഉത്തമൻ ആയ ബ്രാഹ്മണനെ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പോലും യുദ്ധത്തിൽ ആദരിക്കണം.
തത്കഥം യത്പ്രതിജ്ഞാതം തദസത്യം ഭവിഷ്യതി
അപ്പൊൾ, വാഗ്ദാനം ചെയ്തത് എങ്ങനെ അസത്യമായിത്തീരും?
തസ്മാത്തവാഗ്രതോ വിഷ്ണോ കരിഷ്യേ കായശോധനമ്
അതിനാൽ, വിഷ്ണുവേ, നിന്റെ മുമ്പിൽ ഞാൻ ശരീരശുദ്ധി നടത്താം.
ശിരഃസ്നാതസ്തദാ തസ്ഥൌ ഗൃണന് ബ്രഹ്മ സനാതനമ്
തല കഴുകി, അവൻ അപ്പോൾ നില്ക്കുമ്പോൾ, ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മത്തെ സ്തുതിച്ചു.
ഗച്ഛ ജേഷ്യസി ഭക്ത്യാ തം ന യുദ്ധേന കഥഞ്ചന
പോവൂ; ഭക്തിയാൽ നീ അവനെ ജയിക്കും, യുദ്ധം കൊണ്ടല്ല.
ജിതോ ഽയം ത്വത്പ്രസാദേന ശക്രഃ കിമുത ധര്മജഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഇന്ദ്രൻ ജയിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ ധർമ്മജനെന്ത്?
ന സ്ഥാതും ത്വത്പ്രസാദേവ ശക്യം കിമു കരോമ്യജ
നിന്റെ കൃപയ്ക്ക് എതിരെ നില്ക്കാൻ കഴിയില്ല; ജനനമില്ലാത്തവനേ, ഞാൻ还能 എന്ത് ചെയ്യും?
ധര്മം പ്രവര്ത്താപയിതും തപശ്ചര്യാം സമാസ്ഥിതഃ
ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കാൻ അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.