അവതീര്ണം പ്രജഗ്രാഹ നാഗഃ കേകരലോഹിതഃ
അവൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ കെകരലോഹിതൻ എന്ന പാമ്പ് അവനെ പിടിച്ചു.
സംസ്മൃതേ പുണ്ഡരീകാക്ഷേ നിര്വിഷോ ഽഭൂന്മഹോരഗഃ
പുണ്ഡരീകാക്ഷനെ ഓർക്കുമ്പോൾ ആ വലിയ പാമ്പിന്റെ വിഷം അകന്നു.
നിര്വിഷശ്ചാപി തത്യാജ ച്യവനം ഭുജഗോത്തമഃ
വിഷം ഇല്ലാതായ പാമ്പ്, ച്യവനനെ വിട്ടയച്ചു.
ചചാര നാഗകന്യാഭിഃ പൂജ്യചമാനഃ സമന്തതഃ
അവൻ പാമ്പ്കന്യാകളാൽ എല്ലായിടത്തും ആദരിക്കപ്പെട്ടു സഞ്ചരിച്ചു.
സംപൂജ്യമാനോ ദൈത്യേന്ദ്രഃ പ്രഹ്ലാദോ ഽഥ ദദര്ശ തമ്
അവനെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ദൈത്യാധിപനായ പ്രഹ്ലാദൻ അവനെ കണ്ടു.
സംപൂജിതോപവിഷ്ടശ്ച പൃഷ്ടശ്ചാഗമനം പ്രതി
അവൻ ആദരപൂർവ്വം ഇരുത്തി, വരവിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചു.
സ്നാതുമേവാഗതോ ഽസ്മ്യദ്യ ദ്രഷ്ടുഞ്ചൈവാകുലീശ്വരമ്
ഇന്ന് ഞാൻ കുളിക്കാൻ, അകുലീശ്വരനെ കാണാൻ മാത്രമാണ് വന്നത്.
സമാനീതോ ഽസ്മി പാതാലേ ദൃഷ്ടശ്ചാത്ര ഭവാനപി
എനിക്ക് പാതാളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, ഇവിടെ നിന്നാണ് നിന്നെയും കണ്ടത്.
പ്രോവാച ധര്മസംയുക്തം സ വാക്യം വാക്യകോവിദഃ
വാക്കുകളിൽ നിപുണനായ അവൻ, ധർമ്മം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
രസാതലേ ച കാനി സ്യുരേതദ് വക്തും മമാര്ഹസി
രസാതലത്തിൽ എന്തെല്ലാം സ്ഥലം ഉണ്ടെന്ന് നീ എന്നോട് പറയണം.
ചക്രതീര്ഥം മഹാബാഹോ രസാതലതലേ വിദുഃ
മഹാബാഹുവേ, രസാതലത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ചക്രതീർഥം ഉണ്ടെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.
നേമിഷൈ ഗന്തുകാമസ്തു ദാനവാനിതദബ്രവീത്
നേമിഷത്തിലേക്കു പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ച ദാനവന്മാരോട് അവൻ പറഞ്ഞു.
ദ്രക്ഷ്യാമഃ പുണ്ഡരീകാക്ഷം പീതവാസസമച്യുതമ്
നാം പുണ്ഡരീകാക്ഷനെയും മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച അച്യുതനെയും കാണും.
ചക്രുരുദ്യോഗമതുലം നിര്ജഗ്മുശ്ച രസാതലാത്
അവർ വലിയ ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തി രസാതലത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
നേമിഷാരണ്യമാഗത്യ സ്നാനം ചക്രുര്മുദാന്വിതാഃ
നേമിഷാരണ്യത്തിൽ എത്തി, അവർ സന്തോഷത്തോടെ കുളിച്ചു.
ചരന് സരസ്വതീം പുണ്യാം ദദര്ശ വിമലോദകാമ്
സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ വിശുദ്ധമായ വെള്ളമുള്ള പുണ്യമായ സരസ്വതിയെ കണ്ടു.
ദദര്ശ ബാണാനപരാന് മുഖേ ലഗ്നാന് പരസ്പരമ്
അവന് കണ്ടു, മറ്റുള്ളവരുടെ അമ്പുകള് വായില് കുടുങ്ങി തമ്മില് കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്.
ദൃഷ്ട്വാതുലം തദാ ചക്രേ ക്രോധം ദൈത്യേശ്വരഃ കില
അത് കണ്ട ദൈത്യാധിപന് അത്യന്തം കോപം കൊണ്ടു.
സമുന്നതജടാഭാരൌ തപസ്യാസക്തമാനസൌ
ഉയര്ന്ന ജടകളും, തപസ്സില് മുഴുകിയ മനസ്സും അവര്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
ശാര്ങ്ഗമാഗവം ചൈവ അക്ഷ്യ്യൌ ച മഹേഷുധീ
അവര്ക്കു ശാരംഗം എന്ന വില്ലും, മഹത്തായ പശുവും, രണ്ട് അക്ഷയമായ ബാണക്കുപ്പികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ പ്രോവാച വചനം താവുഭൌ പുരുഷോത്തമൌ
അതിനുശേഷം അവന് ആ മഹാപുരുഷന്മാരോടു വാക്കുകള് പറഞ്ഞു.
ക്വ തപഃ ക്വ ജടാഭാരഃ ക്വ ചേമൌ പ്രവരായുധൌ
തപസ്സും, ജടയുടെ ഭാരവും, ഈ ഉത്തമായ ആയുധങ്ങളും തമ്മില് എന്ത് ബന്ധം?
സാമര്ഥ്യേ സതി യഃ കുര്യാത് തത്സംപദ്യേത തസ്യ ഹി
ആര്ക്കെങ്കിലും കഴിവുണ്ടെങ്കില് ചെയ്യുന്നതെന്തും അവന് സാധ്യമാകും.
മയി തിഷ്ഠതി ദൈത്യേന്ദ്രേ ധര്മസേതുപ്രവര്തകേ
ദൈത്യാധിപാ, ധര്മ്മത്തിന്റെ പാലം സ്ഥാപിക്കുന്നവനായ് ഞാന് ഇവിടെ നില്ക്കുമ്പോള്,
ന കശ്ചിച്ഛക്നുയാദ് യോദ്ധും നരനാരായണൌ യുധി
യുദ്ധത്തില് നരനും നാരായണനും എതിരായി യുദ്ധിക്കാനാവാന് ആര്ക്കും കഴിയില്ല.
യഥാ കഥഞ്ചിജ്ജേഷ്യാമി നരനാരായണൌ രണേ
എന്ത് വഴിയായാലും, ഞാന് നരനെയും നാരായണനെയും യുദ്ധത്തില് ജയിക്കും.
വിതത്യ ചാപം ഗുണമാവികൃഷ്യ തലധ്വനിം ഘോരതരം ചകാര
വില്ല് വലിച്ച്, ദാരുവിന്റെ നാദം ഉണര്ത്തി, അവന് ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
മുമോച താനപ്രതിമൈഃ പൃഷത്കൈശ്ചിച്ഛേദ ദൈത്യസ്തപനീയപുങ്ഖൈഃ
അവന് അതിനോടു തുല്യമായ അമ്പുകള് വിട്ടു, ദൈത്യന് പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അമ്പുകള് കൊണ്ട് അവയെ വെട്ടിക്കളഞ്ഞു.
ക്രുദ്ധഃ സമാനമ്യ മഹാധനുസ്തതോ മുമോച ചാന്യാന് വിവിധാന് പൃഷത്കാന്
കോപത്തോടെ, വലിയ വില്ല് വലിച്ച്, അവന് പലവിധം മറ്റു അമ്പുകളും വിട്ടു.
നരസ്തു ബാണാന് പ്രമുമോച പഞ്ച ഷഡ് ദ്രത്യനാഥോ നിശിതാന് പൃഷത്കാന്
നരന് തന്റെ വില്ല് പിടിച്ചു, അഞ്ചും ആറും കൂരമായ അമ്പുകള് വിട്ടു.