മാ മാ ക്ഷിപസ്വേത്യഭവച്ഛബ്ദഃ സോ ഽപി മൃതോ നൃപഃ
'എന്നെ എറിയരുത്' എന്നൊരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി; എന്നിരുന്നാലും രാജാവ് മരിച്ചു.
ശിശവഃ സമജായന്ത തേ രുദന്തോ ഽഭവന് മുനേ
മഹർഷേ, കുട്ടികൾ ജനിച്ചു; അവർ കരഞ്ഞു.
സമാഗമ്യ നിവാര്യ്യാഥ സ ചക്രേ മരുതഃ സുതാന്
അവൻ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് മരുത് പുത്രന്മാരെ തടഞ്ഞു, പിന്നെ അവരിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
യേ ഽഭവന് രൈവതേ താംശ്ച ശൃണുഷ്വ ത്വം തപോധനഃ
തപസ്സിൽ ലയിച്ച മഹർഷേ, രൈവത കാലത്ത് ആരൊക്കെ ജനിച്ചുവെന്നത് നീ കേൾക്കു.
രിപുജിന്നാമതഃ ഖ്യാതോ ന തസ്യാസീത് സുതഃ കില
അവൻ രിപുജിത് എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി, പക്ഷേ അവനു ഒരു പുത്രനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവാപ കന്യാം സുരതിം താം പ്രഗൃഹ്യ ഗൃഹം യയൌ
അവൻ സുരതി എന്ന കന്യയെ സ്വീകരിച്ച് അവളെ കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സാപി ദുഃഖപരീതാങ്ഗീം സ്വാം തനും ത്യക്തുമുദ്യതാ
അവൾ ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകിയ ശരീരത്തോടെ, തന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ മനസ്സാക്കി.
തസ്യാമാസക്തചിത്താസ്തു സര്വ ഏവ തപോധനാഃ
അവളിൽ മനസ്സാക്ഷരമായി ആകർഷിതരായി എല്ലാ തപസ്വികളും ആയിരുന്നു.
തേ ചാപശ്യന്ത ഋഷയസ്തച്ചിത്താ ഭാവിതാസ്തഥാ
അവരുടെ മനസ്സുകൾ അവളിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ആ മഹർഷിമാർ അവളെ കണ്ടു.
പ്രജഗ്മുര്ജ്വലനാച്ചാപി സപ്താജായന്ത ദാരകാഃ
അവർ പുറപ്പെട്ടു, അഗ്നിയിൽ നിന്നു ഏഴ് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.
നിവാരയിത്വാ കൃതവാംല്ലോകനാഥോ മരുദ്ഗണാന്
ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ മരുത് സംഘങ്ങളെ തടഞ്ഞ് അവരിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
ശൃണുഷ്വ കീര്തയിഷ്യാമി ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേ മനോഃ
ചാക്ഷുഷ മനുവിന്റെ ഇടവേളയിൽ സംഭവിച്ചതു ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം, നീ കേൾക്കു.
സപ്തസാരസ്വതേ തീര്ഥേ സോ ഽതപ്യത മഹത് തപഃ
ഏഴ് സരസ്വതീ തീർത്ഥങ്ങളിൽ അവൻ മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു.
സാ ചാഭ്യേത്യ നദീതീരേ ക്ഷോഭയാമാസ ഭാമിനീ
അവളും നദീതീരത്ത് എത്തി, അവനെ അലറിച്ചു തുടങ്ങുകയുണ്ടായി, മനോഹരിയേ.
താം ചൈവാപ്യശപന്മൂഢാം മുനിര്മങ്കണകോ വപുമ്
മൂഢയായ ആ സ്ത്രീയെ മുനി മങ്കണകൻ ശപിച്ചു.
വിധ്വംസയിഷ്യതി ഹയോ ഭവതീം യജ്ഞസംസദി
യജ്ഞസഭയിൽ ഒരു കുതിര നിന്നെ നശിപ്പിക്കും.
സരസ്വതീഭ്യഃ സപ്തഭയഃ സപ്ത വൈ മരുതോ ഽഭവന്
ഏഴ് സരസ്വതിമാരിൽ നിന്ന് ഏഴ് മരുത്മാരാണ് ജനിച്ചത്.
യേഷാം ശ്രുതേ ജന്മനി പാപഹാനിര്ഭവേച്ച ധര്മാഭ്യുദയോ മഹാന് വൈ
അവരുടെ ജനനം കേൾക്കുന്നവരുടെ പാപങ്ങൾ നശിക്കുകയും മഹത്തായ ധർമ്മം ഉദയിക്കുകയും ചെയ്യും.
മന്ത്രപ്രദാതാ പ്രഹ്ലാദഃ ശുക്രശ്ചാസീത് പുരോഹിതഃ
മന്ത്രം നൽകിയവൻ പ്രഹ്ലാദനായിരുന്നു, ശുക്രൻ കുടുംബപുരോഹിതനായിരുന്നു.
ദിദൃക്ഷവഃ സമായാതാഃ സമയാഃ സര്വ ഏവ ഹി
കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് എല്ലാ സഭകളും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.
പപ്രച്ഛ കുലജാന് സര്വാന് കിംനു ശ്രേയസ്കരം മമ
അവൻ എല്ലാ ഉന്നതകുലത്തിൽപ്പെട്ട മൂപ്പന്മാരോടും ചോദിച്ചു: 'എനിക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതും ഉപകാരപ്രദവുമാകുന്നത് ഏതാണ്?'
യത് തേ ശ്രേയസ്കരം കര്മ യദസ്മാകം ഹിതം തഥാ
നിനക്കു ഏറ്റവും നല്ലതും ഞങ്ങൾക്കും ഉപകാരകരമായതുമായ പ്രവർത്തി എന്താണോ, അതാണ് ചെയ്യേണ്ടത്.
ഹിരണ്യകശിപുര്വീരഃ സ ശക്രോ ഽഭൂജ്ജഗത്ത്രയേ
ഹിരണ്യകശിപുവെന്ന മഹാവീരൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഇന്ദ്രനായി.
പ്രത്യക്ഷം ദാനവേന്ദ്രാണാം നഖൈസ്തം ഹി വ്യദാരയത്
ദാനവാധിപന്മാരുടെ മുന്നിൽ തന്നെയായിരുന്നു അവൻ നഖങ്ങളാൽ കീറിപ്പൊളിക്കപ്പെട്ടത്.
തേഷാമര്ഥേ മഹാബാഹോ ശങ്കരേമ ത്രിശൂലിനാ
അവർക്കുവേണ്ടി, മഹാബാഹുവേ, ഞങ്ങൾ ത്രിശൂലധാരിയായ ശങ്കരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്മരിക്കുന്നു.
കുജമ്ഭോ വിഷ്ണുനാ ചാപി പ്രത്യക്ഷം പശുവത് തവ
കുജംഭനെയും വിഷ്ണു നിന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ തന്നെ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ സംഹരിച്ചു.
വിരോചനസ്തവ പിതാ നിഹതഃ കഥയാമി തേ
വിരോചനൻ, നിന്റെ അച്ഛൻ, കൊല്ലപ്പെട്ടു — ഞാൻ നിന്നോട് ഇതു പറയുന്നു.
ഉദ്യോഗം കാരയാമാസ സഹ സര്വൈര്മഹാസുരൈഃ
അവൻ എല്ലാ മഹാസുരന്മാരോടും കൂടെ ഒരുക്കങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.
പദാതയസ്തഥൈവാന്യേ ജഗ്മുര്യുദ്ധായ ദൈവതൈഃ
പദാതികളും മറ്റു പലരും ദേവന്മാരോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിനായി പോയി.
സൈന്യസ്യ മധ്യേ ച ബലിഃ കാലനേമിശ്ച ഷൃഷ്ഠതഃ
സൈന്യത്തിന്റെ നടുവിൽ ബലിയും കാലനെമിയും മുന്നിൽ നിന്നു.