വ്രജധ്വം തനയാഃ സപ്ത ഭവിഷ്യന്തി ന സശം യഃ
'നിങ്ങൾ പോകൂ; ഏഴു മക്കൾ ജനിക്കും, പക്ഷേ ഒരാളും ശുഭനല്ല.'
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ജഗ്മുസ്തേ സര്വ ഏവ മഹര്ഷയഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എല്ലാ മഹർഷിമാരും അവിടെ നിന്ന് പോയി.
തതോ ബഹുതിഥേ കാലേ സാ രാജ്ഞോ മഹിഷീ പ്രിയാ
അതിനുശേഷം ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, രാജാവിന്റെ പ്രിയഭാര്യയായ അവൾ,
ഗുര്വിണ്യാമഥ ഭാര്യായാം മമാരാസൌ നരാധിപഃ
ഭാര്യ ഗർഭിണിയായിരിക്കുമ്പോൾ ആ മനുഷ്യാധിപൻ മരണപ്പെട്ടു.
നിവാരിതാ തദാമാത്യൈര്ന തഥാപി വ്യതിഷ്ഠതാ
അന്ന് മന്ത്രിമാർ തടഞ്ഞെങ്കിലും, അവൻ അതിൽ നിന്നു പിന്മാറിയില്ല.
തതോ ഽഗ്നിമധ്യാത് സലിലേ മാംസപേശ്യപതന്മുനേ
അപ്പോൾ, മഹർഷേ, അഗ്നിയുടെ നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു മാംസത്തുണ്ട് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു.
തേ ഽജായന്താഥ മരുത ഉത്തമസ്യാന്തരേ മനോഃ
മരുതേ, അങ്ങനെ അവർ ഉത്തമനും മനുവും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയിൽ ജനിച്ചു.
താനഹം കീര്തയിഷ്യാമി ഗീതനൃത്യകലിപ്രിയ
പാട്ടിലും നൃത്തത്തിലും കളിയിലും ആസ്വാദം കണ്ടെത്തിയ അവരെ ഞാൻ പറയാം.
സ പുത്രര്ഥോ ജുഹാവാഗ്നൌ സ്വമാംസം രുധിരം തഥാ
മകനു വേണ്ടി അവൻ തന്റെ സ്വന്തം മാംസവും രക്തവും അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ചു.
ശുക്രം ച ചിത്രഗൌ രാജാ സുതാര്ഥോ ഇതി നഃ ശ്രുതമ്
രാജാവ് മകനു വേണ്ടി ശുക്രവും നിറമുള്ള പശുക്കളും അർപ്പിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
മാ മാ ക്ഷിപസ്വേത്യഭവച്ഛബ്ദഃ സോ ഽപി മൃതോ നൃപഃ
'എന്നെ എറിയരുത്' എന്നൊരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി; എന്നിരുന്നാലും രാജാവ് മരിച്ചു.
ശിശവഃ സമജായന്ത തേ രുദന്തോ ഽഭവന് മുനേ
മഹർഷേ, കുട്ടികൾ ജനിച്ചു; അവർ കരഞ്ഞു.
സമാഗമ്യ നിവാര്യ്യാഥ സ ചക്രേ മരുതഃ സുതാന്
അവൻ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് മരുത് പുത്രന്മാരെ തടഞ്ഞു, പിന്നെ അവരിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
യേ ഽഭവന് രൈവതേ താംശ്ച ശൃണുഷ്വ ത്വം തപോധനഃ
തപസ്സിൽ ലയിച്ച മഹർഷേ, രൈവത കാലത്ത് ആരൊക്കെ ജനിച്ചുവെന്നത് നീ കേൾക്കു.
രിപുജിന്നാമതഃ ഖ്യാതോ ന തസ്യാസീത് സുതഃ കില
അവൻ രിപുജിത് എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി, പക്ഷേ അവനു ഒരു പുത്രനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവാപ കന്യാം സുരതിം താം പ്രഗൃഹ്യ ഗൃഹം യയൌ
അവൻ സുരതി എന്ന കന്യയെ സ്വീകരിച്ച് അവളെ കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സാപി ദുഃഖപരീതാങ്ഗീം സ്വാം തനും ത്യക്തുമുദ്യതാ
അവൾ ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകിയ ശരീരത്തോടെ, തന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ മനസ്സാക്കി.
തസ്യാമാസക്തചിത്താസ്തു സര്വ ഏവ തപോധനാഃ
അവളിൽ മനസ്സാക്ഷരമായി ആകർഷിതരായി എല്ലാ തപസ്വികളും ആയിരുന്നു.
തേ ചാപശ്യന്ത ഋഷയസ്തച്ചിത്താ ഭാവിതാസ്തഥാ
അവരുടെ മനസ്സുകൾ അവളിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ആ മഹർഷിമാർ അവളെ കണ്ടു.
പ്രജഗ്മുര്ജ്വലനാച്ചാപി സപ്താജായന്ത ദാരകാഃ
അവർ പുറപ്പെട്ടു, അഗ്നിയിൽ നിന്നു ഏഴ് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.
നിവാരയിത്വാ കൃതവാംല്ലോകനാഥോ മരുദ്ഗണാന്
ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ മരുത് സംഘങ്ങളെ തടഞ്ഞ് അവരിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
ശൃണുഷ്വ കീര്തയിഷ്യാമി ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേ മനോഃ
ചാക്ഷുഷ മനുവിന്റെ ഇടവേളയിൽ സംഭവിച്ചതു ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം, നീ കേൾക്കു.
സപ്തസാരസ്വതേ തീര്ഥേ സോ ഽതപ്യത മഹത് തപഃ
ഏഴ് സരസ്വതീ തീർത്ഥങ്ങളിൽ അവൻ മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു.
സാ ചാഭ്യേത്യ നദീതീരേ ക്ഷോഭയാമാസ ഭാമിനീ
അവളും നദീതീരത്ത് എത്തി, അവനെ അലറിച്ചു തുടങ്ങുകയുണ്ടായി, മനോഹരിയേ.
താം ചൈവാപ്യശപന്മൂഢാം മുനിര്മങ്കണകോ വപുമ്
മൂഢയായ ആ സ്ത്രീയെ മുനി മങ്കണകൻ ശപിച്ചു.
വിധ്വംസയിഷ്യതി ഹയോ ഭവതീം യജ്ഞസംസദി
യജ്ഞസഭയിൽ ഒരു കുതിര നിന്നെ നശിപ്പിക്കും.
സരസ്വതീഭ്യഃ സപ്തഭയഃ സപ്ത വൈ മരുതോ ഽഭവന്
ഏഴ് സരസ്വതിമാരിൽ നിന്ന് ഏഴ് മരുത്മാരാണ് ജനിച്ചത്.
യേഷാം ശ്രുതേ ജന്മനി പാപഹാനിര്ഭവേച്ച ധര്മാഭ്യുദയോ മഹാന് വൈ
അവരുടെ ജനനം കേൾക്കുന്നവരുടെ പാപങ്ങൾ നശിക്കുകയും മഹത്തായ ധർമ്മം ഉദയിക്കുകയും ചെയ്യും.
മന്ത്രപ്രദാതാ പ്രഹ്ലാദഃ ശുക്രശ്ചാസീത് പുരോഹിതഃ
മന്ത്രം നൽകിയവൻ പ്രഹ്ലാദനായിരുന്നു, ശുക്രൻ കുടുംബപുരോഹിതനായിരുന്നു.
ദിദൃക്ഷവഃ സമായാതാഃ സമയാഃ സര്വ ഏവ ഹി
കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് എല്ലാ സഭകളും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.