മാ രുദധ്വമിതീത്യാഹ മരുതോ നാമ പുത്രകാഃ
നിങ്ങൾ കരയേണ്ടതില്ല എന്ന് അവരെ പറഞ്ഞു; ആ കുട്ടികൾക്ക് മരുത് എന്ന പേരായി.
ഇത്യേവമുക്ത്വാഥാദായ സര്വാസ്താന് ദൈവതാന് പ്രതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ അവരെല്ലാം ദേവന്മാരുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോയി.
ഏവമാസംശ്ച മരുതോ മനോഃ സ്വാരോചിഷേ ഽന്തരേ
ഇങ്ങനെ, മനുവിന്റെ സ്വാരോചിഷമന്വന്തരത്തിൽ മരുതുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉത്തമസ്യാന്വവായേ തു രാജാസീന്നിഷധാധിപഃ
ഉത്തമന്റെ വംശത്തിൽ, നിഷധരാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
തസ്യ പുത്രോ ഗുണശ്രേഷ്ഠോ ജ്യോതിഷ്മാന് ധാര്മികോ ഽഭവത്
അവന്റെ മകനായ ജ്യോതിഷ്മാൻ ഗുണങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലായിരുന്നു; ധാർമികനായും നന്മയുള്ളവനുമായിരുന്നുവു.
തസ്യ ഭാര്യാ ച സുശ്രോണീ ദേവാചാര്യാസുതാ ശുഭാ
അവന്റെ ഭാര്യ, മനോഹരമായ അരയുമായി, ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവിന്റെ പുത്രിയായ ശുഭളളിയായിരുന്നു.
സാ സ്വയം ഫലപുഷ്പാമ്ബുസമിത്കുശം സമാഹരത്
അവൾ തന്നെ ഫലവും പൂവും വെള്ളവും സമിത് കുശവും ശേഖരിച്ചിരുന്നതാണ്.
പതിം ശുശ്രൂഷമാണാ സാ കൃശാ ധമനിസംതതാ
ഭർത്താവിനെ സേവിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ക്ഷീണിച്ചു, അവളുടെ ശിരകളെ കാണാവുന്നവണ്ണം ക്ഷീണിതയായി.
താം തഥാ ചാരുസര്വാങ്ഗീം ദൃഷ്ട്വാഥ തപസാ കൃസാമ്
തപസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചെങ്കിലും ശരീരമാകെ സുന്ദരിയായ അവളെ അങ്ങനെ കണ്ടു.
സാബ്രവീത് തനയാര്ഥായ ആവാഭ്യാം വൈ തപഃക്രിയാ
അവൾ പറഞ്ഞു: 'ഒരു മകനു വേണ്ടി നമുക്ക് ഇരുവരും തപസ്സു ചെയ്യണം.'
വ്രജധ്വം തനയാഃ സപ്ത ഭവിഷ്യന്തി ന സശം യഃ
'നിങ്ങൾ പോകൂ; ഏഴു മക്കൾ ജനിക്കും, പക്ഷേ ഒരാളും ശുഭനല്ല.'
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ജഗ്മുസ്തേ സര്വ ഏവ മഹര്ഷയഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എല്ലാ മഹർഷിമാരും അവിടെ നിന്ന് പോയി.
തതോ ബഹുതിഥേ കാലേ സാ രാജ്ഞോ മഹിഷീ പ്രിയാ
അതിനുശേഷം ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, രാജാവിന്റെ പ്രിയഭാര്യയായ അവൾ,
ഗുര്വിണ്യാമഥ ഭാര്യായാം മമാരാസൌ നരാധിപഃ
ഭാര്യ ഗർഭിണിയായിരിക്കുമ്പോൾ ആ മനുഷ്യാധിപൻ മരണപ്പെട്ടു.
നിവാരിതാ തദാമാത്യൈര്ന തഥാപി വ്യതിഷ്ഠതാ
അന്ന് മന്ത്രിമാർ തടഞ്ഞെങ്കിലും, അവൻ അതിൽ നിന്നു പിന്മാറിയില്ല.
തതോ ഽഗ്നിമധ്യാത് സലിലേ മാംസപേശ്യപതന്മുനേ
അപ്പോൾ, മഹർഷേ, അഗ്നിയുടെ നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു മാംസത്തുണ്ട് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു.
തേ ഽജായന്താഥ മരുത ഉത്തമസ്യാന്തരേ മനോഃ
മരുതേ, അങ്ങനെ അവർ ഉത്തമനും മനുവും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയിൽ ജനിച്ചു.
താനഹം കീര്തയിഷ്യാമി ഗീതനൃത്യകലിപ്രിയ
പാട്ടിലും നൃത്തത്തിലും കളിയിലും ആസ്വാദം കണ്ടെത്തിയ അവരെ ഞാൻ പറയാം.
സ പുത്രര്ഥോ ജുഹാവാഗ്നൌ സ്വമാംസം രുധിരം തഥാ
മകനു വേണ്ടി അവൻ തന്റെ സ്വന്തം മാംസവും രക്തവും അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ചു.
ശുക്രം ച ചിത്രഗൌ രാജാ സുതാര്ഥോ ഇതി നഃ ശ്രുതമ്
രാജാവ് മകനു വേണ്ടി ശുക്രവും നിറമുള്ള പശുക്കളും അർപ്പിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
മാ മാ ക്ഷിപസ്വേത്യഭവച്ഛബ്ദഃ സോ ഽപി മൃതോ നൃപഃ
'എന്നെ എറിയരുത്' എന്നൊരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി; എന്നിരുന്നാലും രാജാവ് മരിച്ചു.
ശിശവഃ സമജായന്ത തേ രുദന്തോ ഽഭവന് മുനേ
മഹർഷേ, കുട്ടികൾ ജനിച്ചു; അവർ കരഞ്ഞു.
സമാഗമ്യ നിവാര്യ്യാഥ സ ചക്രേ മരുതഃ സുതാന്
അവൻ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് മരുത് പുത്രന്മാരെ തടഞ്ഞു, പിന്നെ അവരിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
യേ ഽഭവന് രൈവതേ താംശ്ച ശൃണുഷ്വ ത്വം തപോധനഃ
തപസ്സിൽ ലയിച്ച മഹർഷേ, രൈവത കാലത്ത് ആരൊക്കെ ജനിച്ചുവെന്നത് നീ കേൾക്കു.
രിപുജിന്നാമതഃ ഖ്യാതോ ന തസ്യാസീത് സുതഃ കില
അവൻ രിപുജിത് എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി, പക്ഷേ അവനു ഒരു പുത്രനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവാപ കന്യാം സുരതിം താം പ്രഗൃഹ്യ ഗൃഹം യയൌ
അവൻ സുരതി എന്ന കന്യയെ സ്വീകരിച്ച് അവളെ കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സാപി ദുഃഖപരീതാങ്ഗീം സ്വാം തനും ത്യക്തുമുദ്യതാ
അവൾ ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകിയ ശരീരത്തോടെ, തന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ മനസ്സാക്കി.
തസ്യാമാസക്തചിത്താസ്തു സര്വ ഏവ തപോധനാഃ
അവളിൽ മനസ്സാക്ഷരമായി ആകർഷിതരായി എല്ലാ തപസ്വികളും ആയിരുന്നു.
തേ ചാപശ്യന്ത ഋഷയസ്തച്ചിത്താ ഭാവിതാസ്തഥാ
അവരുടെ മനസ്സുകൾ അവളിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ആ മഹർഷിമാർ അവളെ കണ്ടു.
പ്രജഗ്മുര്ജ്വലനാച്ചാപി സപ്താജായന്ത ദാരകാഃ
അവർ പുറപ്പെട്ടു, അഗ്നിയിൽ നിന്നു ഏഴ് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.