തവ ഭക്താഃ സമായാതാ ജടാമണ്ഡലിനോദ്ഭുതാഃ
നിന്റെ ഭക്തർ, ജടാമണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവരായവർ, ഇവിടെ എത്തി.
ഇമേ പ്രാപ്താ ഗണാ യോദ്ധും മഹാവ്രതിന ഉത്തമാഃ
ഉത്തമരും മഹാവ്രതധാരികളുമായ ഈ ഗണങ്ങൾ യുദ്ധത്തിനായി എത്തിയിരിക്കുന്നു.
നിരാശ്രയാ നാമ ഗണാഃ സമായാതാ ജഗദ്ഗുരോ
നിരാശ്രയ എന്ന പേരിലുള്ള ഗണങ്ങൾ, ലോകഗുരുവേ, ഇവിടെ ഒന്നിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു.
സമായാതാഃ ഖഗാരൂഢാ വൃഷഭധ്വജിനോ ഽവ്യയാഃ
വൃഷഭധ്വജനെ അനുയായികളായ, പക്ഷികളിൽ കയറി വന്ന, അക്ഷയന്മാർ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഭൈരവോ വിഷ്ണുനാ സാര്ദ്ധമഭേദേനാര്ചിതോ ഹി യൈ
ഭൈരവനും വിഷ്ണുവും ഒരുപോലെ അർപ്പണയോടെ ഭക്തന്മാർ ആരാധിച്ചു.
ഗണാസ്ത്വദ്രോമസംഭൂതാ വീരഭദ്രപുരോഗമാഃ
വീരഭദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഗണങ്ങൾ നിന്റെ രോമങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്.
സഹായാര്ഥം തവായാതാ യഥാപ്രീത്യാദിശസ്വ താന്
നിനക്ക് സഹായം ചെയ്യാനാണ് അവർ വന്നിരിക്കുന്നത്; നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അവരെ നിർദ്ദേശിക്കൂ.
താന് കരേണൈവ ഭഗവാന് സമാശ്വാസ്യോപവേശയത്
ഭഗവാൻ തന്റെ കൈകൊണ്ട് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഇരിക്കാൻ ഇരുത്തി.
സംപരിഷ്വജതാധ്യക്ഷാംസ്തേ പ്രണേമുര്മഹേശ്വരമ്
ആ നേതാക്കൾ ചേർന്ന് അളിംഗനം ചെയ്ത് മഹേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ചു.
തതസ്തദദ്ഭുതതമം ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ ഗണേശ്വരാഃ സുചിരം വിസ്മിതാക്ഷാശ്ച വൈലക്ഷ്യമഗമത് പരമ്
അത് അത്ഭുതകരമായ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ഗണേശ്വരന്മാരും ദീർഘനേരം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി, അതിശയത്താൽ അകമ്പടിയായി.
പ്രാഹ പ്രഹസ്യ ദേവേശം ശൂലപാണിം ഗണാധിപമ്
ദേവന്മാരുടെ നാഥനും ത്രിശൂലധാരിയും ഗണാധിപതിയും ആയവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.
മഹാപാശുപതാനാം ഹി യത് ത്വയാലിങ്ഗനം കൃതമ്
നീ മഹാപാശുപതന്മാരെ അളിംഗനം ചെയ്തതാണല്ലോ—
രൂപം ജ്ഞാനം വിവേകം ച വദസ്വ സ്വേച്ഛയാ വിഭോ
അവരുടെ രൂപവും ജ്ഞാനവും വിവേകവും ഇഷ്ടപ്രകാരം ഞങ്ങൾക്കു പറയൂ മഹാബലശാലി.
ബഭാഷേ താന് ഗണാന് സര്വാന് ഭാവാഭാവവിചാരിണഃ
അവിടുത്തെ സകല ഗണങ്ങളോടും, സത്യം അസത്യം ആലോചിക്കുന്നവരോടും, സംസാരിച്ചു.
അഹങ്കാരവിമൂഢൈശ്ച നിന്ദദ്ഭിര്വൈഷ്ണവം പദമ്
അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധരായവരും വിഷ്ണുവിന്റെ സ്ഥാനം നിന്ദിക്കുന്നവരും—
യോ ഽഹം സ ഭഗവാന് വിഷ്ണുര്വിഷ്ണുര്യഃ സോ ഽഹമവ്യയഃ
ഞാനാണ് ഭഗവാൻ വിഷ്ണു; വിഷ്ണുവാണ് ഞാനെന്നു, ഞാൻ അക്ഷയനാണ്.
തദമീഭിര്നരവ്യാഘ്രൈര്ഭക്തിഭാവയുതൈര്ഗണൈഃ
ഇങ്ങനെ ഭക്തിഭാവമുള്ള ഈ പുരുഷസിംഹന്മാരായ ഗണന്മാർ വഴി—
യേനാഹം നിന്ദിതോ നിത്യം ഭവദ്ഭിര്മൂഢബുദ്ധിഭിഃ
നിങ്ങൾ, ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ളവർ, എന്നെ എപ്പോഴും നിന്ദിക്കുന്നു.
ഇത്യേവമുക്തേ വചനേ ഗണാഃ പ്രോചുര്മഹേശ്വരമ്
ഇങ്ങനെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഗണങ്ങൾ മഹേശ്വരനോട് പറഞ്ഞു.
ഭവാന് ഹി നിര്മലഃ സുദ്ധഃ ശാന്തഃ സുക്ലോ നിരഞ്ജനഃ
നിങ്ങൾ നിർമലനും ശുദ്ധനും ശാന്തനും വെളുപ്പും കളങ്കമില്ലാത്തവനും ആണല്ലോ.
തേഷാം വചനമര്ഥാഢ്യം ശ്രുത്വാ ജീമൂതവാഹനഃ
അവരുടെ അർത്ഥപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു, മേഘവാഹനൻ—
ശ്രൂയതാം സര്വമാഖ്യാസ്യേ സ്വയശോവര്ദ്ധനം വചഃ
എല്ലാം കേൾക്കൂ; എന്റെ യശസ്സു വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഞാൻ പറയും.
അപവാദഭയാദ് ഗുഹ്യം ഭവതാം ഹി പ്രകാശയേ
നിന്ദയുടെ ഭയത്താൽ ഞാൻ ഈ രഹസ്യം നിങ്ങളോട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഏകരൂപാത്മകം ദേഹം കുരുധ്യം യത്നമാസ്ഥിതാഃ
നിങ്ങൾ ഉറച്ച ശ്രമത്തോടെ ഒരേ രൂപത്തിലുള്ള ശരീരം സ്വീകരിക്കണം.
ചന്ദനാദിഭിരേകാഗ്രൈര്ന മേ പ്രീതിഃ പ്രജായതേ
ചന്ദനാദികളും ഏകാഗ്രതയോടെ അർപ്പിച്ചാലും അതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
നരകാര്ഹാ ഭവദ്ഭക്താ രക്ഷാമി സ്വയശോര്ഽഥതഃ
നരകയോഗ്യരായ നിങ്ങളുടെ ഭക്തന്മാരെയും എന്റെ മഹത്വത്തിനായി ഞാൻ രക്ഷിക്കുന്നു.
യഥാ പതന്തി നരകേ ഹരഭക്താസ്തപസ്വിനഃ
ഹരഭക്തന്മാർ തപസ്സുകരായിട്ടും എങ്ങനെ നരകത്തിൽ വീഴുന്നുവോ,
അതോര്ഽഥം ന ക്ഷിപാമ്യദ്യ ഭവതോ നരകേ ഽദ്ഭുതേ
അതുകൊണ്ട്, ഇന്നെനിക്ക് നിങ്ങളെ അത്ഭുതകരമായ നരകത്തിൽ തള്ളേണ്ടതില്ല.
ശ്വേതമൂര്തിഃ സ ഗവാന് പീതോ രക്തോ ഽഞ്ജനപ്രഭഃ
വെളുത്തതും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കജലുപോലെ ഇരുണ്ടതുമായ രൂപമുള്ളവൻ—
ശ്വേതമൂര്തിഃ സ ഭഗവാന് പീതോ രക്തോ ഽഞ്ജനപ്രഭഃ
വെളുത്തതും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കജലുപോലെ ഇരുണ്ടതുമായ ആ ഭാഗ്യവാൻ—