ദുഷ്പുത്ര്യാം മയിജാതായം തസ്മാത് ത്യക്ഷേ കലേവരമ്
നല്ല പുത്രിയായി ഞാൻ ജനിച്ചില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു, അതിനാൽ ഈ ശരീരം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും.
പരിത്രായസ്വ മാം ബ്രഹ്മന് പാപോപഹതചേതനാമ്
ബ്രാഹ്മണാ, പാപത്തിൽ ആകുലമായ എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.
അഥോവാച മുനിസ്തന്വീം മാ വിഷാദം കൃഥാധുനാ
അപ്പോൾ മുനി ആ സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയോടു പറഞ്ഞു: 'ഇനി വിഷമിക്കേണ്ട.'
ഭവിഷ്യതി പിതാ തുഭ്യം ഭുയയോ ഽപ്യമരവര്ദ്ധകിഃ
നിന്റെ അച്ഛൻ, ദേവന്മാരെ വളർത്തുന്നവൻ, വീണ്ടും നിന്നിൽ ജനിക്കും.
ഇത്യേവമുക്തേ വചനേ മുനിനാ ഭാവിതാത്മനാ
ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ള മുനി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ,
പുത്രി ത്യജസ്വ ശോകം ത്വം മാസൌര്ദശഭിരാത്മജഃ
'മകളേ, ദുഃഖം വിട്ടുകളയൂ. പത്ത് മാസം കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു മകൻ നിനക്കു ജനിക്കും.'
ഇത്യേവമുക്താ സംഹൃഷ്ടാ ബഭൌ ചിത്രാങ്ഗദാ തദാ
ഇങ്ങനെ കേട്ടപ്പോൾ, ചിത്രാങ്ഗദാ സന്തോഷത്തോടെ പ്രകാശിച്ചു.
സര്വാസ്താ അപി താവന്തം കാലം സുതനുകന്യകാഃ
ആ സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാവരും ആ സമയമൊക്കെയും അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതോ ദശസു മാസേഷു സമതീതേഷ്വഥാപ്സരാഃ
പിന്നീട് പത്ത് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പസരസുകൾ അവിടെ എത്തി.
ജാതേ ഽപത്യേ കപിത്വാച്ച വിശ്വകര്മാപ്യമുച്യത
കുഞ്ഞ് ജനിച്ചപ്പോൾ, കുരങ്ങിനെ കാരണം വിശ്വകർമ്മനെയും വിളിച്ചു.
തതഃ പ്രീതേന മനസാ സസ്മാര സുരവര്ദ്ധകിഃ
അപ്പോൾ സന്തോഷപൂർവ്വം മനസ്സോടെ സുരവർദ്ധകി അവനെ ഓർത്തു.
ത്വഷ്ട്രാഥ സംസ്മൃതഃ ശക്രോ മരുദ്ഗണവൃതസ്തദാ
അപ്പോൾ ത്വഷ്ടാവിന്റെ ഓർമ്മയിൽ ശക്രൻ മരുത്ഗണങ്ങളോടുകൂടെ അവിടെ എത്തി.
സമായാതേഷു ദേവേഷു ഗന്ധര്വേഷ്വപ്സരസ്സു ച
ദേവന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും അപ്പസരസുകളും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ,
ജാബാലേര്ദീയതാം ബ്രഹ്മന് സുതാകന്ദരമാലിനഃ
'ബ്രാഹ്മണാ, ജാബാലയുടെ മകളുടെ ഗുഹ അവൻമാലധാരിക്ക് നൽകണം.'
നന്ദയന്തീം ച ശകുനിഃ പരിണേതും സ്വരൂപവാന്
ആ ആനന്ദിതയായ യുവതിയെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ പക്ഷി തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
ബാഢമിത്യബ്രവീദ്ധൃഷ്ടോ മുനിര്മനുസുതം നൃപമ്
അതേ എന്ന് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മുനി മനുവിന്റെ പുത്രനായ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ഋത്വിജോ ഽഭൂദ് ഗാലവസ്തു ഹുത്വാ ഹവ്യം വിധനതഃ
ഗാലവൻ യാഗം നിർവഹിച്ച പുരോഹിതനായി, വിധിപ്രകാരം ഹോമം നടത്തി.
ആദൌ ജാബാലിനഃ പാണിര്ഗൃഹീതോ ദൈത്യകന്യയാ
ആദ്യം ദൈത്യകുമാരത്തി ജാബാലിയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
തതഃ ശകുനിനാ പാണിര്ഗൃഹീതോ യക്ഷകന്യയാ
അതിനുശേഷം യക്ഷകുമാരത്തി പക്ഷിയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
ഏവം ക്രമാദ് വിവാഹസ്തു നിര്വൃത്തസ്തനുമധ്യമേ
ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീകളുടെ വിവാഹം പൂർത്തിയായി.
അസ്മിസ്തീര്ഥേ ഭവദ്ഭിസ്തു സപ്തഗോദാവരേ സദാ
ഈ തിരുത്തിൽ, ഏവരും എപ്പോഴും ഏഴു ഗോദാവരിയിൽ സ്നാനം ചെയ്യണം.
ബാഢമുക്ത്വാ സുരാഃ സര്വേ ജഗ്മുര്ഹൃഷ്ടാ ദിവം ക്രമാത്
'അതേ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
ഭാര്യാശ്ചാദായ രാജാനഃ സ്വം സ്വം നഗരമാഗതാഃ
രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തന്മാം കമലപത്രാക്ഷി ഭജസ്വ ലലനോത്തമേ
അതിനാൽ, കമലനയനിയായ സുന്ദരിയേ, എന്നെ സ്വീകരിക്കണം.
സ്തുവന്മൃഗാക്ഷീം മൃദുനാ ക്രമേണ സാ ചാപി വാക്യം നൃപതിം ബഭാഷേ
മൃഗാക്ഷിയെ സ്നേഹപൂർവ്വം വാഴ്ത്തി, അവളും രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
രക്ഷന്തീ ഭവതഃ ശാപാദാത്മാനം ച മഹീ പതേ
ഭൂമിയുടെ അധിപനേ, നിങ്ങളുടെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് തനിക്കു രക്ഷ നേടാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു.
കാമോപഹതചിത്താത്മാ വ്യധ്വംസയത മന്ദധീഃ
കാമത്തിൽ ആകൃഷ്ടമായ മനസ്സോടെ, അവൾ അജ്ഞതയിൽ നാശം വരുത്തി.
നിശ്ചക്രാമാശ്രമാത് തസ്മാദ് ഗതശ്ച നഗരം നിജമ്
അവൻ ആ ആശ്രമം വിട്ട് സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
ആശ്രമാദഥ നിരഗത്യ ബഹിസ്തസ്ഥാവധോസുഖീ
പിന്നീട്, ആശ്രമം വിട്ട് പുറത്തു നിന്നു, അവൾ ദുഃഖത്തോടെ നിന്നു.
മഹാഗ്രഹോപതപ്തേവ രോഹിണീ ശശിനഃ പ്രിയാ
മഹാഗ്രഹണത്തിൽ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന, ചന്ദ്രന്റെ പ്രിയയായ രോഹിണിയെപ്പോലെ.