ശിവാ ചാശിവനിര്ഘോഷാ തതോ ഭൂയോ ഽബ്രവീനമുനിഃ
ശിവയും അശിവനിർഘോഷയും—അതിനുശേഷം മഹർഷി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
തതോ ജഗാമ സ ഋഷിരേവമുക്ത്വാ വചോ ഽദ്ഭുതമ്
അങ്ങനെ അത്ഭുതകരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ ഋഷി അവിടെ നിന്ന് പോയി.
തീര്ഥം തതോ ഹിരണ്വത്യാസ്തീരാത് കപിരഥോത്പതത്
ഹിരണ്വതീ നദിയുടെ തീരത്ത് നിന്ന് കുരങ്ങുവണ്ടി തിര്ഥത്തിലേക്ക് പറന്നു.
തയാസ്മി ദേശമാനീതാ ഇമം മാനുഷവര്ജിതമ്
അവൾ എന്നെ മനുഷ്യർ ഇല്ലാത്ത ഈ ദേശത്ത് കൊണ്ടുവന്നു.
പ്രാഹ സുന്ദരി ഗച്ഛസ്വ ശ്രീകണ്ഠം യമുനാതടേ
അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു: 'നീ യമുനയുടെ തീരത്തുള്ള ശ്രീകണ്ഠനോടു പോകൂ.'
തസ്മൈ നിവേദയാത്മാനം തത്ര ശ്രേയോ ഽധിലപ്സ്യസേ
നീ അവനോട് നിന്നെ സമർപ്പിക്കൂ; അവിടെ നിന്നെ ഏറ്റവും നല്ലത് ലഭിക്കും.
പരിത്രാണാര്ഥമഗമദ്ധിമാദ്രേര്യമുനാം നദീമ്
രക്ഷയ്ക്കായി അവൾ പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് യമുനാനദിയിലേക്ക് വന്നു.
സംപ്രാപ്താ ശങ്കരസ്ഥാനം യത്രാഗച്ഛതി താപസഃ
അവൾ ശങ്കരന്റെ സ്ഥലം എത്തി, അങ്ങോട്ട് തപസ്വി വരാറുണ്ട്.
പ്രതിവന്ദ്യ തതോ ഽപശ്യക്ഷരാംസ്താന്മഹാമുനേ
അവൾ ആദരപൂർവ്വം വന്ദനം ചെയ്ത്, അവിടെയുള്ള മരണമില്ലാത്ത മഹർഷിമാരെ കണ്ടു.
തജ്ജാബാല്യുദിതം ശ്ലോകമലിഖച്ചാന്യമാത്മനഃ
ശിശുകാലത്ത് അവൾ പറഞ്ഞ മറ്റൊരു ശ്ലോകം അവൾ എഴുതി.
സാ ചാവസ്ഥാമിമാം പ്രാപ്താ കശ്ചിന്മാം ത്രാതുമീശ്വരഃ
ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, 'ഏതെങ്കിലും ദൈവം എന്നെ രക്ഷിക്കണം' എന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചു.
ദദൃസേ ചാശ്രമവരം മത്തകോകിലനാദിതമ്
മദംപിടിച്ച കുയിലുകളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന അത്ഭുതകരമായ ആശ്രമം അവൾ കണ്ടു.
ഇത്യേവം ചിന്തയന്തീ സാ സംപ്രവിഷ്ടാ മഹാശ്രമമ്
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മഹത്തായ ആശ്രമത്തിനുള്ളിൽ കയറി.
സംശുഷ്കാസ്യാം ചലന്നേത്രാം പരിമ്ലാനാമിവാബ്ജിനീമ്
അവളുടെ വായ് ഉണങ്ങി, കണ്ണുകൾ കുലുങ്ങി, ഉണങ്ങിയതുള്ളിയിലുപോലെയായിരുന്നു അവൾ.
കേയമിത്യേവ സംചിന്ത്യ സമുത്ഥായ സ്ഥിതാഭവത്
ഇവൻ ആരാണെന്ന് ആലോചിച്ച് അവൾ എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
പപ്രച്ഛതുസ്തഥാന്യോ ഽയം കഥയാമാസതുസ്തദാ
അപ്പോൾ ഇരുവരും തമ്മിൽ ചോദ്യംചെയ്തു, സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
സമാസീനേ കഥാഭിസ്തേ നാനാരൂപാഭിരാദരാത്
അവർ ഇരുന്ന്, പലതരം കഥകൾ മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു.
സ തത്ത്വജ്ഞോ മുനിശ്രേഷ്ഠോ അക്ഷരാണ്യവലോകയന്
സത്യത്തെ അറിയുന്ന മഹർഷി അക്ഷരങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
മുഹൂര്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ വ്യജാനാച്ച തപോനിധിഃ
ഒരു നേരം ധ്യാനത്തിൽ ആകാംക്ഷയോടെ ഇരുന്ന ശേഷം, ആ തപസ്സുകാരൻ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി.
അയോധ്യാമഗമത് ക്ഷിപ്രം ദ്രഷ്ടുമിക്ഷ്വാകുമീശ്വരമ്
അവൻ ഉടൻ അയോധ്യയിലേക്ക് പോയി ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ രാജാവിനെ കാണാൻ.
ശ്രൂയതാം നരസാര്ദൂല വിജ്ഞപ്തിര്മമ പാര്ഥിവ
മനുഷ്യസിംഹനായ രാജാവേ, എന്റെ അപേക്ഷ ദയവായി കേൾക്കൂ.
ഉദ്ബ്ദ്ധഃ കപിനാ രാജന് വിഷയാനതേ തവൈവ ഹി
രാജാവേ, ഒരു കുരങ്ങൻ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു; അവൻ നിന്റെ രാജ്യത്തിനകത്താണ്.
ശകുനിര്നാമ രാജേന്ദ്ര സ ഹ്യസ്ത്രവിധിപാരഗഃ
രാജാധിരാജാവേ, ശകുനി എന്നൊരു പേർ ഉണ്ട്; അവൻ ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവനാണ്.
ആദിദേശ പ്രിയം പുത്രം ശകുനിം താപസാന്വയേ
അവൻ തപസ്സുകാരുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച പ്രിയപുത്രനായ ശകുനിയെ ഉപദേശിച്ചു.
സംപ്രാപ്തോ ബന്ധനോദ്ദേശം സമം ഹി പരമര്ഷിണാ
അവൻ മഹർഷിയോടൊപ്പം ബന്ധനസ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി.
ദദര്ശ വൃക്ഷശിഖരേ ഉദ്ബദ്ധമൃഷിപുത്രകമ്
അവൻ വൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിൽ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ഋഷിപുത്രനെ കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ സ മുനിപുത്രം തം സ്വജടാസംയതം വടേ
വടവൃക്ഷത്തിന് സമീപം ജടകൾ കെട്ടിയിരുന്ന ആ ഋഷിപുത്രനെ കണ്ടു.
ലാഘവാദൃഷിപുത്രം തം രക്ഷംശ്ചിച്ഛേദമാര്ഗണൈഃ
അവൻ വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഋഷിപുത്രന്റെ കെട്ടുകൾ വെട്ടി അഴിച്ചു.
പഞ്ചവര്ഷശതേ കാലേ ഗതേ ശക്തസ്തദാ ശരൈഃ
അഞ്ചുനൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അതു ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു.
പ്രാപ്തം സ്വപിതരം ദൃഷ്ട്വാ ജാബാലിഃ സംയതോ ഽപി സന്
തന്റെ അച്ഛൻ എത്തിയതായി കണ്ട ജാബാലി, സംയമനത്തോടെ സമീപിച്ചു.