നാകമ്പത് താഡ്യമാനോ ഽപി മൈനാക ഇവ പര്വതഃ
അവനെ എത്രയൊക്കെ അടിച്ചാലും, മൈനാകപർവതംപോലെ അവൻ ഒറ്റത്തിലും വിറയുകയില്ല.
വധ്യതേ ചൈകചൂഡായാ ദാര്യതേ പരമായുധൈഃ
അവനെ ഏകചൂഡാ കൊല്ലുകയും പരമായുധങ്ങൾകൊണ്ട് കീറുകയും ചെയ്തു.
ന ക്ഷോഭം ജഗ്മതുര്വിരൌ ക്ഷോഭയന്തൌ ഗണാനപി
അവരെ എത്രയും ശക്തരായിരിന്നാലും, അവർ തന്നെ ചുറ്റുമുള്ളവരെ കുലുക്കിയെങ്കിലും, ഇരുവരും ഒട്ടും അലയുകയില്ല.
പരാജിത്യ പരാധാവത് കുമാരം പ്രതി സായുധഃ
അവനെ തോൽപ്പിച്ച ശേഷം, ആയുധധാരിയായ് കുമാരനോടു നേരെ അവൻ ഓടിപ്പോയി.
ചക്രമുദ്യമ്യ സംക്രുദ്ധോ രുരോധ ദനുനന്ദനമ്
ക്രോധത്തോടെ തന്റെ ചക്രം ഉയർത്തി, അവൻ ദാനുവിന്റെ മകനെ തടഞ്ഞു.
അയുധ്യേതാം തദ ബ്രഹ്മന് ലഘു ചിത്രം ച സുഷ്ഠു ച
അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണനേ, ഇരുവരും അതിവേഗത്തിലും, കൃത്യത്തിലും, അത്ഭുതകരമായും യുദ്ധം ചെയ്തു.
സുചക്രാക്ഷോ നിജം ചക്രമുത്സസര്ജാസുരം പ്രതി
സുകക്രാക്ഷൻ തന്റെ ചക്രം അസുരന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു.
തത ഉച്ചുക്രുശുര്ദൈത്യാ ഹാ ഹതോ മഹിഷസ്തിവതി
അപ്പോൾ ദൈത്യന്മാർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: 'ഹാ! മഹിഷൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു!'
ജഘാന ചക്രം രക്താക്ഷഃ പഞ്ജമുഷ്ടിശതേന ഹി
രക്താക്ഷൻ തന്റെ നൂറ് മുറുക്കിയ മുഷ്ടികളാൽ ചക്രത്തെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി.
ബലവാനപി ബാണേന നിഷ്പ്രയത്നഗതിഃ കൃതഃ
വളരെ ശക്തനായിരുന്നിട്ടും, ഒരു എളുപ്പം അമ്പ് കൊണ്ട് അവൻ അചഞ്ചലനായി മാറി.
ദൃഷ്ട്വാദ്രവദ്ഗദാപാണിര്മകരാക്ഷോ മഹാബലഃ
ഇത് കണ്ട മഹാശക്തിയുള്ള മകരാക്ഷൻ ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
സ ചാപി തേന സംയുക്തോ വ്രീഡായുക്തോ മഹാമനാഃ
അവനും അതേ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്തപ്പോൾ, മഹാത്മാവായിരുന്നിട്ടും ലജ്ജയിൽ നിറഞ്ഞു.
ബാണോ ഽപി മകാരാക്ഷേണ താഡിതോ ഽഭൂത്പരാങ്മുഖഃ
മകരനേത്രനായവനാൽ അടിയേറ്റ ബാണൻ പിൻവാങ്ങി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഖഡ്ഗോദ്യതകരോ ദൈത്യഃ പ്രദുദ്രാവ ഗണേശ്വരാന്
വാളുയർത്തി കൈയിൽ പിടിച്ച ദാനവൻ ഗണപതികളെ കണ്ടു ഭയന്ന് ഓടി.
സമാതരശ്ചാപി പരാജിതാ രണേ സ്കന്ദം ഭയാര്ത്താഃ ശരണം പ്രപേദിരേ
മറ്റു ദാനവന്മാരും യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു ഭയപെട്ട് സ്കന്ദനിൽ അഭയം തേടി.
ദൃഷ്ട്വൈവ ശക്ത്യാ ഹൃദയേ ബിഭേദ സ ഭിന്നമര്മാ ന്യപതത് പൃഥിവ്യാമ്
അവനെ കണ്ട സ്കന്ദൻ കുന്തംകൊണ്ട് ഹൃദയം തുളച്ചു; അവന്റെ ജീവൻ തകർന്നു ഭൂമിയിൽ വീണു.
സംത്യജ്യ സംഗ്രാമശിരോ ദുരാത്മാ ജഗാമ ശൈലം സ ദിമാചലാഖ്യമ്
യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിട്ട്, ആ ദുഷ്ടൻ ദിമാചലമെന്ന പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.
ഭയാദ് വിവേശോഗ്രമപാം നിധാനം ഗര്ണൈര്ബലേ വധ്യതി സാപരാധേ
ഭയത്താൽ, ഗണങ്ങൾ കുറ്റക്കാരെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുമ്പോൾ, അവൻ ഭയങ്കരമായ ഗുഹയിലേക്ക് ഒളിച്ചു.
മയൂരമാരുഹ്യ ശിഖണ്ഡമണ്ഡിതം യയൌ നിഹന്തും മഹിഷാസുരസ്യ
തലയിൽ പീലി അലങ്കാരമുള്ള മയിൽ കയറി, മഹിഷാസുരനെ കൊല്ലാൻ അവൻ പുറപ്പെട്ടു.
കൈലാസമുത്സൃജ്യ ഹിമാചലം തഥാ ക്രൌഞ്ചം സമഭ്യേത്വ ഗുഹം വിവേശ
കൈലാസം വിട്ട്, ഹിമാചലത്തെയും ക്രൗഞ്ചപർവ്വതത്തെയും സമീപിച്ച്, ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സ്വബന്ധുഹന്താ ഭവിതാ കഥം ത്വഹം സംചിന്തയന്നേവ തതഃ സ്ഥിതോ ഽഭൂത്
'സ്വന്തം ബന്ധുവിനെ ഞാൻ എങ്ങനെ കൊല്ലും?' എന്ന ചിന്തയിൽ അവൻ അവിടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
അഭ്യേത്യ ചോചുര്മഹിഷം സശൈലം ഭിന്ദസ്വ ശക്ത്യാ കുരു ദേവകാര്യമ്
അവരെ സമീപിച്ച് അവർ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ കുന്തംകൊണ്ട് മഹിഷനെയും പർവ്വതത്തെയും തകർക്കൂ; ദേവന്മാരുടെ കാര്യം പൂർത്തിയാക്കൂ.'
കഥം ഹി മാതാമഹനപ്തൃകം വധേ സ്വഭ്രാതരം ഭ്രാതൃസുതം ച മാതുഃ
മാതാവിന്റെ മകനോ, അനിയനോ, സഹോദരനോ, സഹോദരന്റെ മകനോ എങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെടും?
കൃത്വാ ച യസ്യാ മതമുത്തമായാഃ സ്വര്ഗം വ്രജന്തി ത്വതിപാപിനോ ഽപി
എങ്കിലും പരമമായ അമ്മയുടെ ഇഷ്ടം അനുസരിച്ചാൽ, അത്യന്തം പാപികൾ പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തും.
കൃതാപരാധാ അപി നൈവ വധ്യാ ആചാര്യമുഖ്യാ ഗുരവസ്തഥൈവ
കുറ്റം ചെയ്തവരെയും, പ്രത്യേകിച്ച് ഗുരുനാഥന്മാരെയും അധ്യാപകരെയും കൊല്ലാൻ പാടില്ല.
യദാ ദൈത്യോ നിര്ഗാമിഷ്യദ് ഗുഹാന്തഃ തദാ ശക്ത്യാ ഘാതായിഷ്യാമി ശത്രുമ്
ദാനവൻ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തു വരുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ കുന്തംകൊണ്ട് ശത്രുവിനെ കൊല്ലാം.
മത്തോ ഭവാന് ന മതിമാന് വദസേ കിമര്ഥം വാക്യം ശൃണുഷ്വ ഹരിണാ ഗദിതം ഹി പൂര്വമ്
നിനക്കെന്നേക്കാൾ ബുദ്ധിയില്ല; എങ്കിൽ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? ഹരിയെന്നു മുൻപ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.
നിഹതോ നമുചിഃ പൂര്വം സോദരോ ഽപി മമാനുജഃ
നമുചി, എന്റെ സ്വന്തം അനിയൻ, മുമ്പേ കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഘാതയസ്വ പരാക്രമ്യ ശക്ത്യാ പാവകദത്തയാ
പാവകൻ നൽകിയ കുന്തംകൊണ്ട് ധൈര്യത്തോടെ അവനെ കൊല്ലൂ.
കുമാരഃ പ്രാഹ വചനം കമ്പമാനഃ ശതക്രതുമ്
കമ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആ ബാലൻ ശതക്രതുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.