ലാങ്ഗലം ച ഗണേശോ ഽപി ഗദയാ പ്രത്യവാരയത്
ഗണപതി തന്റെ ഗദയാൽ കൃഷിപ്ലളയെ തടഞ്ഞു.
വീരഭദ്രായ ചിക്ഷേപ ചക്രം ക്രോധാത് ഖഗധ്വജഃ
ഖഗധ്വജൻ കോപത്തോടെ തന്റെ ചക്രം വീരഭദ്രനിലേക്കു എറിഞ്ഞു.
ശൂലം പരിത്യജ്യ ജഗാര ചക്രം യഥാ മധും മീനവപുഃ സുരേന്ദ്രഃ
തന്റെ ത്രിശൂലം ഉപേക്ഷിച്ച് മീനശരീരനായ ദേവേന്ദ്രൻ മധുവിനെപ്പോലെ ചക്രത്തിനെതിരെ ഓടിപ്പോയി.
മുരാരിരഭ്യേത്യ ഗണാധിപേന്ദ്രമുത്ക്ഷിപ്യ വേഗാദ് ഭുവി നിഷ്പിപപേഷ
മുരാരി ഗണാധിപതിയെ സമീപിച്ച് ശക്തിയായി പിടിച്ചു നിലത്ത് ഇടിച്ചു.
സഹിതം രുധിരോദ്ഗാരൈര്മുകാച്ചക്രം വിനിഗതമ്
വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകിയപ്പോൾ ചക്രം നിലച്ചു.
സമാദായ ഹൃഷീകേശോ വീരഭദ്രോ മുമോച ഹ
ഹൃഷീകേശൻ ചക്രം എടുത്ത് വീരഭദ്രനിലേക്കു എറിഞ്ഞു.
ഗത്വാ നിവേദയാമാസ വാസുദേവാത്പരാജയമ്
അവൻ വാസുദേവനോടു പരാജയം അറിയിച്ചു.
നിശ്വസന്തം യഥാ നാഗം ക്രോധം ചക്രേ തദാവ്യയഃ
അക്ഷയം ആയവൻ അന്നപ്പോൾ പാമ്പ് പീസൽപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ കോപിച്ചു.
പൂര്വോദ്ദിഷ്ടേ തദാ സ്ഥാനേ സായുധസ്തു നിവേശിതഃ
മുന്പ് നിശ്ചയിച്ച സ്ഥലത്ത് ആയുധധാരിയായി അവൻ നിന്നു.
വിവേശ ക്രോധതാമ്രാക്ഷോ യജ്ഞവാടം ത്രിശൂലഭൃത്
കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന ത്രിശൂലധാരി യജ്ഞവാടത്തിലേക്ക് കടന്നു.
ദക്ഷസ്യ യജ്ഞം വിശതി ക്ഷയങ്കരേ ജാതോ ഋഷീണാം പ്രവരോ ഹി സാധ്വസഃ
വിനാശം വരുത്തുന്നവൻ ദക്ഷന്റെ യജ്ഞത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, മഹർഷിമാരിൽ പ്രധാനനായവൻ ഭയപ്പെട്ടു.
തസ്മാത് സ്ഥാനാദപാക്രമ്യ കുബ്ജാമ്രേ ഽന്തര്ഹിതഃ സ്ഥിതഃ
അവിടെ നിന്ന് പിന്മാറി വളഞ്ഞ മാവിൻകഴിലിൽ ഒളിഞ്ഞു നിന്നു.
സാ തു ജാതാ സരിച്ഛ്രേഷ്ഠാ സീതാ നാമ സരസ്വതീ
അവൾ സീതാ എന്ന പേരിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ നദിയായ സരസ്വതിയായി.
കാന്ദിശീകാ ലയം ജഗ്മുഃ സമഭ്യേത്യൈവ ശങ്കരമ്
കാണ്ടിശീകർ ശങ്കരനെ സമീപിച്ച് ലയത്തിലേർപ്പെട്ടു.
സമാസാദ്യ പുരോഡാശം ഭക്ഷ്യാശ്ച മഹാമുനേ
മഹാമുനിയേ, അവൻ പുരോഡാശവും മറ്റു ഭക്ഷ്യങ്ങളും ലഭിച്ചു.
ഉത്പത്യരുഹ്യ ഗഗനം സ്വമധിഷ്ഠാനമാസ്ഥിതഃ
അവൻ ഉയർന്ന് ആകാശത്തിലേക്ക് കയറി, തന്റെ സ്വസ്ഥലത്ത് എത്തി.
പുഷ്പാഞ്ജലിപുടാ ഭൂത്വാ പ്രണതാഃ സംസ്ഥിതാ മുനേ
പൂക്കളാൽ അഞ്ജലി ചുരുക്കി നമസ്കരിച്ച് അവർ നിന്നു, മുനിയേ.
ശക്രാദീനാം സുരേശാനാം കൃപണം വിലലാപ ഹ
ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവേന്ദ്രന്മാരും വേണ്ടി അവൾ ദയനീയമായി വിലപിച്ചു.
തലപ്രഹാരൈരമരാ ബഹവോ വിനിപാതിതാഃ
തലക്കയറ്റംകൊണ്ട് അനേകം അമരന്മാരെ നിലത്തിടിച്ചു വീഴ്ത്തി.
ദൃഷ്ട്യഗ്നിനാ തഥൈവാന്യേ ദേവാദ്യാഃ പ്രലയീകൃതാഃ
കണ്ണിലെ അഗ്നിദൃഷ്ടിയാൽ മറ്റു ദേവന്മാരെയും അങ്ങനെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു.
ക്രോധാദ് ബാഹൂ പ്രസാര്യഥ പ്രദുദ്രാവ മഹേശ്വരമ്
കോപത്തിൽ കൈകൾ നീട്ടി, മഹേശ്വരനിലേയ്ക്ക് ഓടിപ്പോയി.
ബാഹുഭ്യാം പ്രതിജഗ്രാഹ കരേണൈകേന ശങ്കരഃ
ശങ്കരൻ രണ്ടുകൈകൊണ്ടും പിടിച്ചു, ഒരു കൈകൊണ്ട് അവനെ പിടിച്ചുനിന്നു.
കരാങ്ഗുലിഭ്യോ നിശ്ചേരുരസൃഗ്ധാരാഃ സമന്തതഃ
കൈവിരലുകളിൽ നിന്ന് ചുറ്റും രക്തം ഒഴുകി.
ഭ്രാമയാമാസ സതതം സിംഹോ മൃഗശിശും യഥാ
സിംഹം കുരങ്ങിനെ പോലെ അവനെ ഇടതൂക്കിയടിച്ചു.
ഭുജൌ ഹസ്വത്വമാപന്നൌ ത്രുടിതസ്നായുബന്ധനൌ
അവന്റെ കൈകൾ ദുർബലമായി, സ്നായുബന്ധങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞു പോയി.
പ്രോവാചൈഹ്യേഹി കാപാലിന് പുനഃ പുനരഥേശ്വരമ്
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും 'കാപാലിനേ, ഇവിടേ വാ' എന്ന് രഥേശ്വരനോട് പറഞ്ഞു.
മുഷ്ടിനാഹത്യ ദശനാഃ പാതിതാ ധരണീതലേ
മുഷ്ടിഘാതംകൊണ്ട് പല്ലുകൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
പപാത ഭുവി നിഃസംജ്ഞോ വജ്രാഹത ഇവാചലഃ
വജ്രാഘാതം ലഭിച്ച പർവതംപോലെ അവൻ ബോധംകെട്ട് നിലത്ത് വീണു.
നേത്രാഭ്യാം ഘോരരൂപാഭ്യാം വൃഷധ്വജമവൈക്ഷത
ഭയങ്കരമായ രണ്ടു കണ്ണുകളാൽ വൃഷധ്വജനെ നോക്കി.
നിപാതയാമാസ ഭുവി ക്ഷോഭയന്സര്വദേവതാഃ
അവനെ നിലത്തേക്ക് തള്ളിവിട്ടു; അതോടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു.