കൃതോ ലാജാശ്ച ഹവിഷാ സമം ക്ഷിപ്താ ഹുതാശനേ
പൊള്ളിയ അരി സഹിതമായ ഹോമദ്രവ്യങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ സമർപ്പിച്ചു.
കിം യാചസി ച ദാസ്യാമി മുഞ്ചസ്വേതി ഹരോ ഽബ്രവീത്
നീ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നത്? ഞാൻ അതു നൽകാം. അവളെ വിട്ടുകൊടുക്കൂ — എന്നു ഹരൻ പറഞ്ഞു.
സൌഭാഗ്യം നിജഗോത്രീയം തതോ മോക്ഷമവാപ്സ്യസി
നിന്റെ വംശത്തിന് ഐശ്വര്യവും, അതിന് ശേഷം മോക്ഷവും ലഭിക്കും.
സൌഭാഗ്യം നിജഗോത്രീയം യോ ഽസ്യാസ്തം ശൃണു വച്മി തേ
അവളുടെ വംശത്തിന് ഐശ്വര്യം എങ്ങനെയാണെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു, കേൾക്കൂ.
ഏതദീയോ ഹി സൌഭാഗ്യോ ദത്തോ ഽസ്മദ്ഗോത്രമേവ ഹി
ഈ ഐശ്വര്യം അവൾക്കു നമുടെ തന്നെ വംശത്തിൽ തന്നിരിക്കുന്നു.
മാലിനീ നിജഗോത്രസ്യ ശുഭചാരിത്രമാലിനീ
മാലിനി തന്റെ വംശത്തിൽ പെട്ടവളും, നല്ല പെരുമയുള്ളവളുമാണ്.
തദാ കാലീമുഖം ബ്രഹ്മ ദദര്ശ ശശിനോ ഽധികമ്
അപ്പോൾ, കാളിയുടെ മുഖം ചന്ദ്രനേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രകാശമുള്ളതായി അവൻ കണ്ടു.
തച്ഛുക്രം ബാലുകായാം ച ഖിലീചക്രേ സസാധ്വസഃ
അവന്റെ വീര്യം മണലിൽ വീണു, അവൻ ഭയത്തോടെ നിന്നു.
അമീ മഹര്ഷയോ ധന്യാ വാലഖില്യാഃ പിതാമഹ
പിതാമഹാ, ഇവർ മഹർഷിമാരും ഭാഗ്യശാലികളായ വാലഖില്യന്മാരുമാണ്.
അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി വാലഖില്യാ ഇതി സ്മൃതാഃ
വാലഖില്യന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർ എൺപതിനാലായിരം പേരാണെന്ന് പറയുന്നു.
രേമേ സഹോമയാ രാത്രിം പ്രഭാതേ പുനരുത്ഥിതഃ
അവൻ ഉമയോടൊപ്പം രാത്രി ചെലവഴിച്ചു; പുലർച്ചെ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
സംപൂജിതഃ പര്വതപാര്ഥിവേന സ മന്ദരം ശീഘ്രമുപാദജഗാമ
പർവ്വതാധിപന്റെ ആദരവു ലഭിച്ചശേഷം, അവൻ വേഗത്തിൽ മന്ദരപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.
വിസര്ജ്യ ഭൂതൈഃ സഹിതോ മഹീധ്രമധ്യാവസന്മന്ദരമഷ്ടമൂര്തിഃ
വിദായം പറഞ്ഞു, ഭൂതങ്ങളോടൊപ്പം അഷ്ടമൂർത്തി മന്ദരപർവ്വതത്തിന്റെ നടുവിൽ താമസിച്ചു.
വിശ്വകര്മാണമാഹൂയ പ്രോവാച കുരു മേ ഗുഹമ്
വിശ്വകർമ്മനെ വിളിച്ചു, അവനോട്: എനിക്ക് ഒരു ഗുഹ പണികൊടുക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞു.
യോജനാനി ചതുഃഷഷ്ടിഃ പ്രമാണേന ഹിരണ്മയമ്
അത് അറുപത്തിനാലു യോജന വലിപ്പവും പൊന്നുകൊണ്ടുമാകട്ടെ.
ശുദ്ധസ്ഫടികസോപാനം വൈഡൂര്യകൃതപരൂപകമ്
ശുദ്ധമായ സ്ഫടികം കൊണ്ടുള്ള പടികൾക്കും വൈഡൂര്യമണികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചുമാകട്ടെ.
തതോ ദേവപതിശ്ചക്രേ യജ്ഞം ഗാര്ഹസ്ഥ്യലക്ഷണമ്
അതിനുശേഷം ദേവേന്ദ്രൻ ഗാർഹസ്ഥ്യചിഹ്നങ്ങളുള്ള യജ്ഞം നടത്തി.
തഥാ സതസ്ത്രിനേത്രസ്യ മഹാന് കാലോ ഽഭ്യഗാന്മുനേ
അങ്ങനെ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനു വലിയൊരു കാലം കടന്നു പോയി, മുനിയേ.
തതഃ കദാചിന്നര്മാര്ഥം കാലീത്യുക്താ ഭവേന ഹി
അപ്പോൾ ഒരു ദിവസം വിനോദത്തിനായി ഭവൻ അവളെ 'കാളി' എന്ന് വിളിച്ചു.
വാചാ ദുരുക്താം ബീഭത്സം ന പ്രരോഹതി വാക്ക്ഷതമ്
ഒരു കഠിനവും അസഹ്യവുമായ വാക്ക് ഒരിക്കൽ പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ കയ്പ് പിന്നെ മാറാറില്ല.
ന താന് വിമുഞ്ചേത ഹി പണ്ഡിതോ ജനസ്തമദ്യ ധര്മ വിതഥം ത്വയാ കൃതമ്
പണ്ഡിതൻ അത്തരം ആളുകളെ വിട്ടൊഴിയരുത്; ഇന്ന് നീ ധർമ്മത്തെയും സത്യത്തെയും വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചു.
തഥാ യതിഷ്യേ യഥാ ഭവാന് കാലീതി വക്ഷ്യതി
അങ്ങനെ നീ എന്നെ 'കാളി' എന്ന് വിളിക്കുന്നതുവരെ ഞാൻ ശ്രമിക്കും.
അനുജ്ഞാതാ ത്രിരിജാ ദിവമേവോത്പപാത ഹ
അനുമതി ലഭിച്ചപ്പോൾ, മൂന്നു ജന്മം നേടിയവൾ ഉടൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ടങ്കച്ഛിന്നം പ്രയത്നേന വിധാത്രാ നിര്മിതം തഥാ
വിശേഷ ശ്രദ്ധയോടെ, സ്രഷ്ടാവ് അതിനെ തങ്കളാൽ മുറിച്ചതുപോലെ നിർമ്മിച്ചു.
ജയന്തീം ച മഹാപുണ്യാം ചതുര്ഥോമപരാജിതാമ്
അത് പോലെ, നാലാം ദിവസത്തിൽ ജയിക്കപ്പെടാത്ത മഹാപുണ്യമായ ജയന്തിയും ഉണ്ടായി.
അനുജ്ഞാതാസ്തഥാ ദേവ്യാ ശുശ്രൂഷാം ചക്രിരേ ശുഭാഃ
ദേവിയുടെ അനുമതിയോടെ, സദാചാരമുള്ളവർ സേവനം ചെയ്തു.
സമാജഗാമ തം ദേശം വ്യാഘ്രോ ദംഷ്ട്രാനഖായുധഃ
അപ്പോൾ ആ പ്രദേശത്ത് പല്ലുകളും നഖങ്ങളും ആയുധമായുള്ള ഒരു കടുവ എത്തി.
യദാ പതിഷ്യതേ ചേയം തദാദാസ്യാമി വൈ അഹമ്
അവൾ വീഴാൻ പോകുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ പിടിക്കും.
പശ്യമാനസ്തു വദനമേകദൃഷ്ടിരജായത
അവളുടെ മുഖം നോക്കി, അവൻ തന്റെ ദൃഷ്ടി അവളിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
തപോ ഽവര്ഷശതം ദേവീ ഗൃണന്തീ ബ്രഹ്മ ത്രിഭുവനേശ്വരഃ
ദേവി നൂറു വർഷം തപസ്സ് ചെയ്തു, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കു രാജാവായ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു.