സപ്തര്ഷികാംശ്ച ശൈലന്ദ്രഃ സൂപവിഷ്ടോ ഽവലോകയന്
പർവതാധിപൻ സുഖമായി ഇരുന്നു, സപ്തർഷിമാരെ നോക്കി.
പ്രോവാച വചനം ശ്രീമാന് ധര്മസാധനമാത്മനഃ
മഹത്വമുള്ളവൻ തന്റെ ധർമ്മം ഉറപ്പാക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
പിതൄണാമപി ദൌഹിത്രീം പ്രതീച്ഛേമാം മയോദ്യതാമ്
പിതാക്കന്മാരുടെയും പേരിൽ ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്ന ഈ മകളെ നീ സ്വീകരിക്കണം.
പ്രാദാത് പ്രതീച്ഛ ഭഗവന് ഇദമുച്ചൈരുദീരയന്
അവൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യവാനേ, ഞാൻ അവളെ നല്കുന്നു, സ്വീകരിക്കൂ!'
നിരാശ്രയോ ഽഹം കിരിശൃങ്ഗവാസീ സുതാം പ്രതീച്ഛാസി തവാദ്രിരാജ
ഞാൻ ആശ്രയമില്ലാതെ പർവതശൃംഗങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നവനാണ്; എന്റെ മകളെ സ്വീകരിക്കൂ, പർവതരാജാവേ.
സാ ചാപി സംസ്പര്ശമവാപ്യ ശംഭോഃ പരാം മുദം ലബ്ധവതീ സുരര്ഷേ
ശംഭുവിനെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവൾ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു, ദേവർഷേ.
ദത്ത്വാ ച ലാജാന് കലമസ്യ ശുക്ലാംസ്തതോ വിരിഞ്ചോ ഗിരിജാമുവാച
വെളുത്ത അരിയും കലയും അർപ്പിച്ചതിന് ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് ഗിരിപുത്രിയോട് പറഞ്ഞു.
സമദൃഷ്ടിഃ സ്ഥിരാ ഭൂത്വാ കുരുഷ്വാഗ്നേഃ പ്രദക്ഷിണമ്
സമമായ ദൃഷ്ടിയോടെ, മനസ്സുറപ്പിച്ച്, അഗ്നിയെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുക.
യഥാര്കരശ്മിസംതപ്താ പ്രാപ്യ വൃഷ്ടിമിവാവനിഃ
സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിൽ കത്തിയ ഭൂമി മഴ ലഭിക്കുന്നതുപോലെ,
ലജ്ജയാ സാപി ദൃഷ്ടേതി ശനൈര്ബ്രഹ്മാണമബ്രവീത്
ലജ്ജയോടെ അവൾ പതിയെ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ നോക്കി.'
കൃതോ ലാജാശ്ച ഹവിഷാ സമം ക്ഷിപ്താ ഹുതാശനേ
പൊള്ളിയ അരി സഹിതമായ ഹോമദ്രവ്യങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ സമർപ്പിച്ചു.
കിം യാചസി ച ദാസ്യാമി മുഞ്ചസ്വേതി ഹരോ ഽബ്രവീത്
നീ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നത്? ഞാൻ അതു നൽകാം. അവളെ വിട്ടുകൊടുക്കൂ — എന്നു ഹരൻ പറഞ്ഞു.
സൌഭാഗ്യം നിജഗോത്രീയം തതോ മോക്ഷമവാപ്സ്യസി
നിന്റെ വംശത്തിന് ഐശ്വര്യവും, അതിന് ശേഷം മോക്ഷവും ലഭിക്കും.
സൌഭാഗ്യം നിജഗോത്രീയം യോ ഽസ്യാസ്തം ശൃണു വച്മി തേ
അവളുടെ വംശത്തിന് ഐശ്വര്യം എങ്ങനെയാണെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു, കേൾക്കൂ.
ഏതദീയോ ഹി സൌഭാഗ്യോ ദത്തോ ഽസ്മദ്ഗോത്രമേവ ഹി
ഈ ഐശ്വര്യം അവൾക്കു നമുടെ തന്നെ വംശത്തിൽ തന്നിരിക്കുന്നു.
മാലിനീ നിജഗോത്രസ്യ ശുഭചാരിത്രമാലിനീ
മാലിനി തന്റെ വംശത്തിൽ പെട്ടവളും, നല്ല പെരുമയുള്ളവളുമാണ്.
തദാ കാലീമുഖം ബ്രഹ്മ ദദര്ശ ശശിനോ ഽധികമ്
അപ്പോൾ, കാളിയുടെ മുഖം ചന്ദ്രനേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രകാശമുള്ളതായി അവൻ കണ്ടു.
തച്ഛുക്രം ബാലുകായാം ച ഖിലീചക്രേ സസാധ്വസഃ
അവന്റെ വീര്യം മണലിൽ വീണു, അവൻ ഭയത്തോടെ നിന്നു.
അമീ മഹര്ഷയോ ധന്യാ വാലഖില്യാഃ പിതാമഹ
പിതാമഹാ, ഇവർ മഹർഷിമാരും ഭാഗ്യശാലികളായ വാലഖില്യന്മാരുമാണ്.
അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി വാലഖില്യാ ഇതി സ്മൃതാഃ
വാലഖില്യന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർ എൺപതിനാലായിരം പേരാണെന്ന് പറയുന്നു.
രേമേ സഹോമയാ രാത്രിം പ്രഭാതേ പുനരുത്ഥിതഃ
അവൻ ഉമയോടൊപ്പം രാത്രി ചെലവഴിച്ചു; പുലർച്ചെ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
സംപൂജിതഃ പര്വതപാര്ഥിവേന സ മന്ദരം ശീഘ്രമുപാദജഗാമ
പർവ്വതാധിപന്റെ ആദരവു ലഭിച്ചശേഷം, അവൻ വേഗത്തിൽ മന്ദരപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.
വിസര്ജ്യ ഭൂതൈഃ സഹിതോ മഹീധ്രമധ്യാവസന്മന്ദരമഷ്ടമൂര്തിഃ
വിദായം പറഞ്ഞു, ഭൂതങ്ങളോടൊപ്പം അഷ്ടമൂർത്തി മന്ദരപർവ്വതത്തിന്റെ നടുവിൽ താമസിച്ചു.
വിശ്വകര്മാണമാഹൂയ പ്രോവാച കുരു മേ ഗുഹമ്
വിശ്വകർമ്മനെ വിളിച്ചു, അവനോട്: എനിക്ക് ഒരു ഗുഹ പണികൊടുക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞു.
യോജനാനി ചതുഃഷഷ്ടിഃ പ്രമാണേന ഹിരണ്മയമ്
അത് അറുപത്തിനാലു യോജന വലിപ്പവും പൊന്നുകൊണ്ടുമാകട്ടെ.
ശുദ്ധസ്ഫടികസോപാനം വൈഡൂര്യകൃതപരൂപകമ്
ശുദ്ധമായ സ്ഫടികം കൊണ്ടുള്ള പടികൾക്കും വൈഡൂര്യമണികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചുമാകട്ടെ.
തതോ ദേവപതിശ്ചക്രേ യജ്ഞം ഗാര്ഹസ്ഥ്യലക്ഷണമ്
അതിനുശേഷം ദേവേന്ദ്രൻ ഗാർഹസ്ഥ്യചിഹ്നങ്ങളുള്ള യജ്ഞം നടത്തി.
തഥാ സതസ്ത്രിനേത്രസ്യ മഹാന് കാലോ ഽഭ്യഗാന്മുനേ
അങ്ങനെ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനു വലിയൊരു കാലം കടന്നു പോയി, മുനിയേ.
തതഃ കദാചിന്നര്മാര്ഥം കാലീത്യുക്താ ഭവേന ഹി
അപ്പോൾ ഒരു ദിവസം വിനോദത്തിനായി ഭവൻ അവളെ 'കാളി' എന്ന് വിളിച്ചു.
വാചാ ദുരുക്താം ബീഭത്സം ന പ്രരോഹതി വാക്ക്ഷതമ്
ഒരു കഠിനവും അസഹ്യവുമായ വാക്ക് ഒരിക്കൽ പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ കയ്പ് പിന്നെ മാറാറില്ല.