സ്ഥാനേ തപോ ദുശ്ചരമമ്ബികായാശ്ചീര്ണം മഹാനേഷ സുരസ്തു ശംഭുഃ
അംബികയുടെ കഠിനമായ തപസ്സ് ശരിയായതായിരുന്നു; അതിന്റെ ഫലം മഹാദേവനായ ശംഭുവാണ്.
ക്രതോഃ ക്ഷയീ ദക്ഷവിനാശകര്താ ഭഗാക്ഷിഹാ ശൂലധരഃ പിനാകീ
യാഗം നശിപ്പിച്ചവൻ, ദക്ഷനെ സംഹരിച്ചവൻ, ഭാഗന്റെ കണ്ണ് എടുത്തവൻ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവൻ, പിനാകം വഹിക്കുന്നവൻ.
മഹാഹിഹാരാങ്കിതകുണ്ഡലായ നമോ നമഃ പാര്വതിവല്ലഭായ
വലിയ പാമ്പ് കാതിലണിഞ്ഞവനേ, പാർവതിയുടെ പ്രിയനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
അഗ്രസ്ഥേനാഗ്രജേന പ്രമുദിതമനസാ വിഷ്ണുനാ ചാനുഗേന വൈവാഹീം മങ്ഗലാഢ്യാം ഹുതവഹമുദിതാമാരുരോഹാഥ വേദീമ്
വളരെയും സന്തോഷത്തോടെ വിഷ്ണു തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനോടൊപ്പം വധുവിനെ ശുഭമായ വിവാഹവേദിയിലേക്ക്, ഹോമം കൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്ന ആ വേദിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
വ്യാകുല്യം സമുപാഗതാശ്ച ഗിരയഃ പൂജാദിനാ ദേവതാഃ പ്രായോവ്യാകുലിതാ ഭവന്തി സുഹൃദഃ കന്യാവിവാഹോത്സുകാഃ
പർവതങ്ങൾ ഉല്ലാസത്തോടെ അശാന്തരായി; ദേവന്മാർ പൂജയിലും മറ്റു കര്മ്മങ്ങളിലും ഏർപ്പെട്ട്, മകളുടെ വിവാഹം കാത്തിരിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെ, അധികം ഉത്കണ്ഠയോടെ ആയിരുന്നു.
ഭ്രാത്രാ സുനാബേന തദോത്സവേ കൃതേ സാ ശങ്കരാഭ്യാശമഥോപപാദിതാ
അവളുടെ സഹോദരൻ സുനാഭൻ ആ ഉത്സവം ഒരുക്കിയപ്പോൾ, അവളെ ശങ്കരന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
പസ്യന്തി ദേവോ ഽപി സമം കുശാങ്ഗ്യാ ലോകാനുജുഷ്ടം പദമാസസാദ
ദേവനും കുശാംഗിയുമൊത്ത് ലോകം ആദരിച്ച ആ സ്ഥലം കണ്ടു.
മുക്താദാമൈഃ പ്രകാമം ഹരഗിരിതനയാ ക്രീഡനാര്ഥം തദാഘ്യനത് പശ്ചാത്സിന്ദൂരപുഞ്ജൈരവിരതവിതതൈശ് ചക്രതുഃ ക്ഷ്മാം സുരക്താമ്
അന്ന് ഗിരിപുത്രി ആഹ്ലാദത്തോടെ മുത്തുമാലകൾ കളിക്കാൻ ചിതറിച്ചു; പിന്നെ തുടർച്ചയായ സിന്ദൂരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമി ചുവപ്പിച്ചു.
ആഗച്ഛദ് ദക്ഷിണാം വേദിമൃഷിഭിഃ സേവിതാം ദൃഢാമ്
അവൻ ദക്ഷിണഭാഗത്തുള്ള, ഋഷിമാർ സേവിച്ച ഉറപ്പുള്ള വേദിയിലേക്കു സമീപിച്ചു.
പവിത്രപാണിരാദായ മധുപര്കമഥോജ്ജ്വലമ്
ശുദ്ധജലം കൈയിൽ എടുത്ത്, ശേഷം പ്രകാശമുള്ള മധുപർകം അർപ്പിച്ചു.
സപ്തര്ഷികാംശ്ച ശൈലന്ദ്രഃ സൂപവിഷ്ടോ ഽവലോകയന്
പർവതാധിപൻ സുഖമായി ഇരുന്നു, സപ്തർഷിമാരെ നോക്കി.
പ്രോവാച വചനം ശ്രീമാന് ധര്മസാധനമാത്മനഃ
മഹത്വമുള്ളവൻ തന്റെ ധർമ്മം ഉറപ്പാക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
പിതൄണാമപി ദൌഹിത്രീം പ്രതീച്ഛേമാം മയോദ്യതാമ്
പിതാക്കന്മാരുടെയും പേരിൽ ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്ന ഈ മകളെ നീ സ്വീകരിക്കണം.
പ്രാദാത് പ്രതീച്ഛ ഭഗവന് ഇദമുച്ചൈരുദീരയന്
അവൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യവാനേ, ഞാൻ അവളെ നല്കുന്നു, സ്വീകരിക്കൂ!'
നിരാശ്രയോ ഽഹം കിരിശൃങ്ഗവാസീ സുതാം പ്രതീച്ഛാസി തവാദ്രിരാജ
ഞാൻ ആശ്രയമില്ലാതെ പർവതശൃംഗങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നവനാണ്; എന്റെ മകളെ സ്വീകരിക്കൂ, പർവതരാജാവേ.
സാ ചാപി സംസ്പര്ശമവാപ്യ ശംഭോഃ പരാം മുദം ലബ്ധവതീ സുരര്ഷേ
ശംഭുവിനെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവൾ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു, ദേവർഷേ.
ദത്ത്വാ ച ലാജാന് കലമസ്യ ശുക്ലാംസ്തതോ വിരിഞ്ചോ ഗിരിജാമുവാച
വെളുത്ത അരിയും കലയും അർപ്പിച്ചതിന് ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് ഗിരിപുത്രിയോട് പറഞ്ഞു.
സമദൃഷ്ടിഃ സ്ഥിരാ ഭൂത്വാ കുരുഷ്വാഗ്നേഃ പ്രദക്ഷിണമ്
സമമായ ദൃഷ്ടിയോടെ, മനസ്സുറപ്പിച്ച്, അഗ്നിയെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുക.
യഥാര്കരശ്മിസംതപ്താ പ്രാപ്യ വൃഷ്ടിമിവാവനിഃ
സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിൽ കത്തിയ ഭൂമി മഴ ലഭിക്കുന്നതുപോലെ,
ലജ്ജയാ സാപി ദൃഷ്ടേതി ശനൈര്ബ്രഹ്മാണമബ്രവീത്
ലജ്ജയോടെ അവൾ പതിയെ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ നോക്കി.'
കൃതോ ലാജാശ്ച ഹവിഷാ സമം ക്ഷിപ്താ ഹുതാശനേ
പൊള്ളിയ അരി സഹിതമായ ഹോമദ്രവ്യങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ സമർപ്പിച്ചു.
കിം യാചസി ച ദാസ്യാമി മുഞ്ചസ്വേതി ഹരോ ഽബ്രവീത്
നീ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നത്? ഞാൻ അതു നൽകാം. അവളെ വിട്ടുകൊടുക്കൂ — എന്നു ഹരൻ പറഞ്ഞു.
സൌഭാഗ്യം നിജഗോത്രീയം തതോ മോക്ഷമവാപ്സ്യസി
നിന്റെ വംശത്തിന് ഐശ്വര്യവും, അതിന് ശേഷം മോക്ഷവും ലഭിക്കും.
സൌഭാഗ്യം നിജഗോത്രീയം യോ ഽസ്യാസ്തം ശൃണു വച്മി തേ
അവളുടെ വംശത്തിന് ഐശ്വര്യം എങ്ങനെയാണെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു, കേൾക്കൂ.
ഏതദീയോ ഹി സൌഭാഗ്യോ ദത്തോ ഽസ്മദ്ഗോത്രമേവ ഹി
ഈ ഐശ്വര്യം അവൾക്കു നമുടെ തന്നെ വംശത്തിൽ തന്നിരിക്കുന്നു.
മാലിനീ നിജഗോത്രസ്യ ശുഭചാരിത്രമാലിനീ
മാലിനി തന്റെ വംശത്തിൽ പെട്ടവളും, നല്ല പെരുമയുള്ളവളുമാണ്.
തദാ കാലീമുഖം ബ്രഹ്മ ദദര്ശ ശശിനോ ഽധികമ്
അപ്പോൾ, കാളിയുടെ മുഖം ചന്ദ്രനേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രകാശമുള്ളതായി അവൻ കണ്ടു.
തച്ഛുക്രം ബാലുകായാം ച ഖിലീചക്രേ സസാധ്വസഃ
അവന്റെ വീര്യം മണലിൽ വീണു, അവൻ ഭയത്തോടെ നിന്നു.
അമീ മഹര്ഷയോ ധന്യാ വാലഖില്യാഃ പിതാമഹ
പിതാമഹാ, ഇവർ മഹർഷിമാരും ഭാഗ്യശാലികളായ വാലഖില്യന്മാരുമാണ്.
അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി വാലഖില്യാ ഇതി സ്മൃതാഃ
വാലഖില്യന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർ എൺപതിനാലായിരം പേരാണെന്ന് പറയുന്നു.