ഊചുര്വാക്യം മഹാദേവീം വര്മ ഹ്യാബന്ധ ചാമ്ബികേ
അവർ മഹാദേവിയോട് പറഞ്ഞു: 'അമ്പികേ, കാവചം ധരിക്കൂ!'
കവചം കോ ഽത്ര സംതിഷ്ഠേത് മമാഗ്രേ ദാനവാധമഃ
എന്റെ മുന്നിൽ കാവചം ധരിച്ച് നിൽക്കാൻ ഈ ദാനവന്മാരിൽ ആരാണ് ധൈര്യം കാണിക്കുക?
തദാ രക്ഷാര്ഥമസ്യാസ്തു വിഷ്ണുപഞ്ജരമുക്തവാന്
അവളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി അപ്പോൾ വിഷ്ണുപഞ്ചരം ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടു.
അവധ്യം ദൈവതൈഃ സര്വേര്മഹിഷം പ്രത്യപീയത്
മഹിഷൻ എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും അജേയനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രോക്തം തയാ ചാപി ഹി പാദഘാതൈര്നിഷൂദിതോ ഽസൌ മഹിഷാസുരേന്ദ്രഃ
എന്നാൽ അവൾ തന്റെ കാലടി കൊണ്ട് ആ മഹിഷാസുരരാജാവിനെ തകർത്തു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
കസ്തസ്യ കുര്യാദ് യുധി ദര്ഫഹാനിം യസ്യ സ്ഥിതശ്ചേതസി ചക്രപാണിഃ
യുദ്ധത്തിൽ, മനസ്സിൽ ചക്രധാരിയായവൻ നിലകൊള്ളുന്നവന്റെ അഭിമാനം ആരാണ് കുറയ്ക്കാൻ കഴിയുക?
സവാഹനം ഹതവതീ തഥാ വിസ്തരതോ വാദ
അവൾ അവനെയും അവന്റെ വാഹനത്തെയും സംഹരിച്ചു; അങ്ങനെ ആ തർക്കം വിശദമായി അവസാനിച്ചു.
വിദ്യാമാനേഷു ശസ്ത്രേഷു യത്പദ്ഭ്യാം തമമര്ദയത്
അവിടെ ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവൾ തന്റെ കാലുകൾകൊണ്ട് അവനെ ചതച്ചു.
വൃത്താം ദേവയുഗസ്യാദൌ പുണ്യാം പാപഭയാപഹാമ്
ദേവയുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ നടന്ന ഈ സംഭവം പുണ്യമുള്ളതും പാപഭയത്തെ അകറ്റുന്നതുമാണ്.
സഗജാശ്വരഥോ ബ്രഹ്മന് ദൃഷ്ടോ ദേവ്യാ യഥേച്ഛയാ
ബ്രഹ്മനേ, ആ ദേവിയെ ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും കൂടെ അവൾ ഇച്ഛിച്ചപോലെ കണ്ടു.
വവര്ഷ ശൈലം ധാരൌഘൈര്ദ്യൈരിവാമ്ബുദവൃഷ്ടിഭിഃ
അവൻ ആ പർവതത്തിന് മേൽ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾ മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ ഉരുള്കൊണ്ടു മഴപെയ്തു.
ക്രുദ്ധാ ഭഗവതീ വേഗാദാചകര്ഷ ധനുര്വരമ്
കോപത്തോടെ ഭഗവതി ശക്തിയോടെ തന്റെ ഉത്തമമായ വില്ല് പിടിച്ചു.
സുവര്ണപൃഷ്ഠം വിബഭൌ വിദ്യുദമ്ബുധരേഷ്വിവ
അത് പൊന്നുപുറം മേഘങ്ങളിൽ മിന്നൽ പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ഗദയാ മുസലേനാന്യാംശ്ചര്മണാന്യാനപാതയത്
തൻ്റെ ഗദയും മുഷലവും കൊണ്ട് ചിലരെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി, ചിലരെ തൻ്റെ കവചം കൊണ്ട് തകർത്തു.
വിധുന്വന് കേസരസടാം നിഷൂദയതി ദാനവാന്
സിംഹത്തിന്റെ കേശരശലഭം ആടിച്ചു, അവൾ ദാനവരെ തകർത്തു.
ലാങ്ഗലൈര്ദാരിതഗ്രീവാ വിനികൃത്താഃ പരശ്വധൈഃ
ചിലരുടെ കഴുത്ത് നങ്ങലാൽ കീറപ്പെട്ടു, ചിലർ കത്തിയാൽ വെട്ടി വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു.
ചേലുഃ പേതുശ്ച മമ്ലുശ് ച തത്യജുശ്ചാപരേ രണമ്
ചിലർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു, ചിലർ വീണു, ചിലർ ക്ഷീണിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ചു.
കാലരാത്രിം മന്യമാനാ ദുദ്രുവുര്ഭയപീഡിതാഃ
അവളെ കലരാത്രി എന്നു കരുതി ഭയത്തോടെ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ദൃഷ്ട്വാജഗാമ നമരോ മത്തകുഞ്ജരസംസ്ഥിതഃ
ഇത് കണ്ടു, നമരോ മദംപിടിച്ചാനയിലിരുത്തി സമീപിച്ചു.
ത്രിശുലമപി സിംഹായ പ്രാഹിണോദ് ദാനവോ രണേ
യുദ്ധത്തിൽ ദാനവൻ ത്രിശൂലം സിംഹത്തേക്കു എറിഞ്ഞു.
കൃതാവഥ ഗജേന്ദ്രേണ ഗൃഹീതോ മധ്യതോ ഹരിഃ
അപ്പോൾ ഹരി ആനയുടെ നടുവിൽ പിടിക്കപ്പെട്ടു.
ഗതാസുഃ സുഞ്ജരസ്കന്ധാത് ക്ഷിപ്യ ദൈവ്യൈ നിവേദിതഃ
ജീവൻ വിട്ടവനെ ആനയുടെ തോളിൽ നിന്ന് എറിഞ്ഞ് ദേവന്മാർക്ക് അർപ്പിച്ചു.
സവ്യേന പാണിനാ ഭ്രാമ്യ വാദയത് പഹം യഥാ
ഇടതു കൈകൊണ്ട് അതിനെ ചുറ്റി, മൃദംഗം പോലെ മുഴക്കി.
ഹാസ്യാത് സമുദ്ഭവംസ്തസ്യാ ഭൂതാ നാനാവിധാദ്ഭുതാഃ
അവളുടെ ചിരിയിൽ നിന്ന് അത്ഭുതരൂപങ്ങളായ ഭൂതങ്ങൾ ഉദിച്ചു.
ഹയാസ്യാ മഹിഷാസ്യാശ്ച വരാഹവദനാഃ പരേ
ചിലർക്കു കുതിരമുഖം, ചിലർക്കു മഹിഷമുഖം, മറ്റുള്ളവർക്ക് പന്നിമുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു.
നാനാവക്ത്രാക്ഷിചരണാ നാനായുധധരാസ്തഥാ
അവർക്ക് പലതരം മുഖവും കണ്ണുകളും കാലുകളും ആയിരുന്നു; പലതരം ആയുധങ്ങളും കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാദയന്ത്യപരേ തത്ര സ്തുവന്ത്യന്യേ തഥാമ്ബികാമ്
അവിടെയുണ്ടായ ചിലർ വാദ്യങ്ങൾ വായിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ അംബികയെ സ്തുതിച്ചു.
ശാതയാമാസ ചാക്രമ്യ യഥാ സസ്യം മഹാശനിഃ
അവളവരെ, വലിയ മിന്നൽ വിളക്ക് വിളയത്തെ തകർക്കുന്നതുപോലെ, തകർത്തു.
ചിക്ഷുരഃ സൈന്യപാലസ്തു യോധയാമാസ ദേവതാഃ
ചിക്ഷുരൻ എന്ന സൈന്യാധിപൻ ദേവന്മാരെതിരെ യുദ്ധം തുടങ്ങി.
വവര്ഷ ശരജാലാനി യഥാ മേഘോ വസുന്ധരാമ്
അവൻ മേഘം പോലെ ഭൂമിയിൽ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു.