ഏഷോ ഽദ്യ മേ ഗിരിവരഃ പ്രരുണാദ്ധി മാര്ഗം വിന്ധ്യസ്യ നിമ്നകരണേ ഭഗവന് യതസ്വ
ഭഗവനെ, ഇന്ന് ഈ മഹാപർവ്വതം എന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സമാകുന്നു; വിന്ധ്യയെ താഴ്ത്താൻ ദയവായി ശ്രമിക്കണം.
തവ കിരണജിതോ ഭവിഷ്യതേ മഹീധ്രോ മമ ചരണസമ്ശ്രിതസ്യ കാ വ്യഥാ തേ
നിന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ജയിക്കപ്പെട്ട ഈ പർവ്വതം എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ആയിരിക്കും; നിനക്ക് എന്ത് ഭയം?
ജഗാമ സംത്യജ്യ ഹി ദണ്ഡകം ഹി വിന്ധ്യാചലം വൃദ്ധ്വപുര്മഹര്ഷിഃ
വൃദ്ധനായ മഹർഷി ദണ്ഡകവനം വിട്ട് വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.
വൃദ്ധോസ്മയശക്തശ്ച തവാധിരോഢും തസ്മാദ് ഭവാന് നീചതരോ ഽസ്തു സദ്യഃ
ഞാൻ വൃദ്ധനും ദുർബലനും ആകയാൽ നിന്നെ കയറിയെത്താൻ കഴിയില്ല; അതിനാൽ നീ ഉടൻ താഴ്ത്തപ്പെടണം.
സമാക്രമച്ചാപി മഹര്ഷിമുക്യഃ പ്രോല്ലങ്ഘ്യ വിന്ധ്യം ത്വിദമാഹ ശൈലമ്
മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ വിന്ധ്യയെ കടന്ന്, പർവ്വതത്തോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ത്വയാ ന താവത്ത്വിഹ വര്ധിതവ്യം നോ ചേദ് വിശപ്സ്യേ ഽഹമവജ്ഞയാ തേ
ഞാൻ തിരിച്ച് വരുംവരെ നീ ഇവിടെ വളരരുത്; ഇല്ലെങ്കിൽ അവജ്ഞയാൽ ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കും.
ആക്രമ്യ തസ്ഥൌ സ ഹി താം തദാശാം കാലേ വ്രജാമ്യത്ര യദാ മുനീന്ദ്രഃ
അവൻ ആ പ്രതീക്ഷയിൽ കയറി, അപ്പോൾ അവിടെ നിന്നു, മഹർഷി ഇവിടെ വരാനുള്ള സമയത്തെ കാത്തു നിന്നു.
തത്രാഥ നിക്ഷിപ്യ വിദര്ഭപുത്രീം സ്വമാശ്രമം സൌമ്യമുപാജഗാമ
അവിടെ വിദർഭരാജകുമാരിയെ വെച്ച്, അവൻ തന്റെ സുഖമുള്ള ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
ശേഷം ച കാലം സ ഹി ദണ്ഡകസ്ഥസ് തപശ്ചാരാമിതകാന്തിമാന് മുനിഃ
അവൻ, തപസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തോടെ ദണ്ഡകവനത്തിൽ ശേഷിച്ച കാലം മുഴുവൻ തപസ്സിൽ ലീനനായി കഴിഞ്ഞു.
നാസൌ നിവൃത്തേതി മതിം വിധായ സ സംസ്ഥിതോ നീചതരാഗ്രശൃങ്ഗഃ
അവൻ പിൻവാങ്ങില്ലെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, താഴ്ന്ന മലശിഖരത്തിൽ തന്നെ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു.
തസ്യോര്ധ്വശൃങ്ഗേ മുനിസംസ്തുതാ സാ ദുര്ഗാ സ്ഥിതാ ദാനവനാശനാര്ഥമ്
അവിടെ മുകളിലെ മലശിഖരത്തിൽ, മുനികൾ വാഴ്ത്തുന്ന ദുർഗ്ഗാ, ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ നിലകൊണ്ടു.
സര്വാപ്സരോഭിഃ പ്രതിരാമയന്തഃ കാത്യായനീം തസ്ഥുരപേതശോകാഃ
എല്ലാ അപ്സരസുകളും, കാത്യായനിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ദുഃഖമില്ലാതെ അവിടെ നിന്നു.
അപശ്യതാം ദാനവസത്തമൌ ദ്വൌ ചണ്ഡശ് ച മുണ്ഡശ്ച തപസ്വിനീം താമ്
അവിടെ കണ്ടവരിൽ, പ്രധാനമായ രണ്ട് ദാനവന്മാരായ ചണ്ഡനും മുന്ഡനും ആ തപസ്സിനിയിൽ കാഴ്ചവെച്ചു.
ദൃഷ്ട്വോചതുസ്തൌ മഹിഷാസുരസ്യ ദൂതാവിദം ചണ്ഡമുണ്ഡൌ ദിതീശമ്
അവളെ കണ്ടു, മഹിഷാസുരന്റെ ദൂതന്മാരായ ചണ്ഡനും മുന്ഡനും, ദിതിയുടെ രാജ്ഞിയോട് പറഞ്ഞു.
തത്രാസ്തി ദേവീ സുമഹാനുഭാവാ കന്യാ സുരൂപാ സുരസുന്ദരീണാമ്
അവിടെ ഒരു ദേവി ഉണ്ട്, മഹത്തായ ശക്തിയുള്ള ഒരു കന്യക, ദേവസുന്ദരിമാരിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായവൾ.
നേത്രൈസ്ത്രിഭിസ്ത്രീണി ഹുതാശനാനി ജിതാനി കണ്ഠേന ജിതസ്തു ശങ്ഖഃ
മൂന്നു കണ്ണുകളാൽ മൂന്നു അഗ്നികളെ ജയിച്ചു, കഴുത്തുകൊണ്ട് ശംഖത്തെയും കീഴടക്കി.
ത്വാം സര്വജോതാരമിതി പ്രതര്ക്യ കുചൌ സ്മരേണൈവ കൃതൌ സുദുര്ഗൌ
നീ എല്ലാം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവളാണെന്ന് കരുതി, കാമനാൽ അവളുടെ ഇരുചുണ്ടുകളും ദുർഗ്ഗമായ കോട്ടകളായി മാറി.
പരാക്രമം വൈ ഭവതോ വിദിത്വാ കാമേന യന്ത്രാ ഇവ തേ കൃതാസ്തു
നിന്റെ വീര്യം അറിഞ്ഞിട്ടാണ്, കാമം കൊണ്ടു അവയെ യന്ത്രങ്ങളായി മാറ്റിയത്.
ഭയാതുരാരോഹണകാതരസ്യ കാമസ്യ സോപാനമിവ പ്രയുക്തമ്
ഭയത്താൽ കയറ്റം ഭയക്കുന്ന കാമത്തിനായി, ഒരു പടിക്കെട്ട് പണിതതുപോലെയാണ്.
ആരോഹണേ ത്വദ്ഭയകാതരസ്യ സ്വേദപ്രവാഹോ ഽടസുര മന്മഥസ്യ
നിനക്കു ഭയപ്പെട്ട് കയറിയപ്പോൾ, അസുരാ, മന്മഥന്റെ വിയർപ്പ് ഒഴുകുന്നു.
തസ്യൈവ ലാവണ്യഗൃഹസ്യ മുദ്രാ കന്ദര്പരാജ്ഞാ സ്വയമേവ ദത്താ
ആ സൗന്ദര്യഗൃഹത്തിന്റെ മുദ്ര കാമരാജാവായ കന്ദർപ്പൻ തന്നെയാണ് തന്നത്.
മന്യാമ തം കാമനരാധിപസ്യ പ്രാകാരഗുപ്തം നഗരം സുദുര്ഗമ്
അത് കാമദേവന്റെ കോട്ടയാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു ദുർഗ്ഗനഗരം ആണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ആവാസനാര്ഥം മകരധ്വജേന ജനസ്യ ദേശാവിവ സന്നിവിഷ്ടൌ
വാസത്തിനായി, മകരധ്വജൻ അവിടം ജനങ്ങളെ ഒരു ദേശത്തെപ്പോലെ പാർപ്പിച്ചു.
സൃഷ്ട്വാ വിധാതാ ഹി നിരൂപണായ ശ്രാന്തസ്തഥാ ഹസ്തതലേ ദദൌ ഹി
സൃഷ്ടി തീർത്ത്, സ്രഷ്ടാവ് ക്ഷീണിച്ച്, പരിശോധിക്കാൻ അതു കൈതലത്തിൽ നൽകി.
ആക്രമ്യ ലോകാനിവ മിര്മിതായാ രൂപാര്ജിതസ്യൈവ കൃതാധരൌ ഹി
ലോകങ്ങളെ പിടിച്ചെടുത്ത്, പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനെന്നപോലെ, അവൻ സൗന്ദര്യത്തിലൂടെ മാത്രം ലഭിച്ച ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ആജ്ഞാപി താഭ്യാം നഖരത്നമാലാ നക്ഷത്രമാലാ ഗഗനേ യഥൈവ
അവരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രമാലപോലെ, രത്നംപോലുള്ള നഖങ്ങളുടെ മാല അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ യഥേഷ്ടം ന ച വിദ്മ കാ സാ സുതാഥവാ കസ്യചിദേവ ബാലാ
നാം അവളെ ഇഷ്ടപ്രകാരം കണ്ടു, പക്ഷേ അവൾ ആരാണെന്ന്, ആരുടെ മകളാണെന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ വെറും ഒരു ബാലയാണോ എന്നതും അറിയില്ല.
ഗത്വാത്ഥ വിന്ധ്യം സ്വയമേവ പശ്യ കുരുഷ്വ യത് തേ ഽഭിമതം ക്ഷമം ച
നീ സ്വയം വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി കാണുക; നിനക്ക് ഇഷ്ടവും യോഗ്യവുമായതു ചെയ്യുക.
ചക്രേ മതിം നാത്ര വിചാരമസ്തി ഇത്യേവമുക്ത്വാ മഹിഷോ ഽപി നാസ്തി
അവൻ മനസ്സിൽ ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു, യാതൊരു സംശയവും ഇല്ലാതെ പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ മഹിഷം ഇല്ല.'
യസ്മിന് യഥായാനി യതോ ഽഥവിപ്ര സ നീയതേ വാ വ്രജതി സ്വയം വാ
ഏത് വഴിയാണെങ്കിലും, ആരാണ് വന്നതെങ്കിലും, ബ്രാഹ്മണനേ, അവൻ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയോ സ്വയം പോകുകയോ ചെയ്യുന്നു.