ചൂഡാമണിം കുണ്ഡലമര്ദ്ധചന്ദ്രം പ്രാദാത് കുഠാരം വസുശില്പകര്ത്താ
വസുക്കളുടെ ശില്പകാരൻ ചൂടാമണിയും കുണ്ഡലവും അർദ്ധചന്ദ്രവും ഒരു കൊടാരിയും നൽകി.
ഭുജങ്ഗഹാരം ഭുജഗേശ്വരോ ഽപി അമ്ലാനപുഷ്പാമൃതവഃ സ്രജം ച
പാമ്പുകളുടെ അധിപൻ പാമ്പുപൊന്നും, ചിരന്തനപുഷ്പങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ ഒരു പൂമാലയും നൽകി.
താം തുഷ്ടുവുര്ദേവവരാഃ സഹേന്ദ്രാഃ സവിഷ്ണുരുദ്രേന്ദ്വനിലാഗ്നിഭാസ്കരാഃ
ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും വായുവും അഗ്നിയും സൂര്യനും കൂടെ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അവളെ സ്തുതിച്ചു.
നിദ്രാസ്വരൂപേണ മഹീം വിതത്യ തൃഷ്ണാ ത്രപാ ക്ഷുദ് ഭയദാഥ കാന്തിഃ
നിദ്രാ തന്റെ രൂപത്തിൽ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിച്ചു; ദാഹം, ലജ്ജ, വിശപ്പ്, ഭയം, ഭംഗി എന്നിവയും.
വൃത്തിര്ദയാ ഭ്രാന്തി രഥേഹ മായാ നമോ ഽസ്തു ദൈവ്യൈ ഭവരൂപികായൈ
ജീവിക, കരുണ, ഭ്രമം ഇവയാണ് ഇവിടെയുള്ള അവളുടെ രഥം; ഭവരൂപിണിയായ ദൈവത്തെയ്ക്ക് വന്ദനം.
വിന്ധ്യം മഹാപര്വതമുച്ചശൃങ്ഗം ചകാര യം നിമ്നതരം ത്വഗസ്ത്യഃ
ഉയർന്ന ശിഖരങ്ങളുള്ള മഹാപർവ്വതമായ വിന്ധ്യയെ അഗസ്ത്യൻ താഴ്ത്തി.
കസ്മൈ കൃതേ കേന ച കാരണേന ഏതദ് വദസ്വാമലസത്ത്വവൃത്തേ
ഇത് ആരാണ് എന്തിനാണ് ചെയ്തതെന്ന് ദയവായി പറയൂ, ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനേ.
രവിസ്തതഃ കുമഭഭവം സമേത്യ ഹോമാവസാനേ വചനം ബഭാഷേ
അതിനുശേഷം സൂര്യദേവൻ ഹോമം കഴിഞ്ഞ് കുമഭഭവനോടു ചേർന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദദസ്വ ദാനം മമ യന്മനീഷിനം ചരാമി യേന ത്രിദിവേഷു നിര്വൃതഃ
നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു ദാനം എനിക്ക് തരിക, അതിലൂടെ ഞാൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാം.
ദാനം ദദാമി തവ യന്മനസസ്ത്വഭീഷ്ടം നാര്ഥി പ്രയാതി വിമുഖോ മമ കശ്ചിദേവ
നിന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദാനം ഞാൻ നൽകും; ആരും എന്റെ അടുക്കൽ നിന്ന് നിരാശരായി മടങ്ങിയിട്ടില്ല.
ഏഷോ ഽദ്യ മേ ഗിരിവരഃ പ്രരുണാദ്ധി മാര്ഗം വിന്ധ്യസ്യ നിമ്നകരണേ ഭഗവന് യതസ്വ
ഭഗവനെ, ഇന്ന് ഈ മഹാപർവ്വതം എന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സമാകുന്നു; വിന്ധ്യയെ താഴ്ത്താൻ ദയവായി ശ്രമിക്കണം.
തവ കിരണജിതോ ഭവിഷ്യതേ മഹീധ്രോ മമ ചരണസമ്ശ്രിതസ്യ കാ വ്യഥാ തേ
നിന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ജയിക്കപ്പെട്ട ഈ പർവ്വതം എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ആയിരിക്കും; നിനക്ക് എന്ത് ഭയം?
ജഗാമ സംത്യജ്യ ഹി ദണ്ഡകം ഹി വിന്ധ്യാചലം വൃദ്ധ്വപുര്മഹര്ഷിഃ
വൃദ്ധനായ മഹർഷി ദണ്ഡകവനം വിട്ട് വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.
വൃദ്ധോസ്മയശക്തശ്ച തവാധിരോഢും തസ്മാദ് ഭവാന് നീചതരോ ഽസ്തു സദ്യഃ
ഞാൻ വൃദ്ധനും ദുർബലനും ആകയാൽ നിന്നെ കയറിയെത്താൻ കഴിയില്ല; അതിനാൽ നീ ഉടൻ താഴ്ത്തപ്പെടണം.
സമാക്രമച്ചാപി മഹര്ഷിമുക്യഃ പ്രോല്ലങ്ഘ്യ വിന്ധ്യം ത്വിദമാഹ ശൈലമ്
മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ വിന്ധ്യയെ കടന്ന്, പർവ്വതത്തോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ത്വയാ ന താവത്ത്വിഹ വര്ധിതവ്യം നോ ചേദ് വിശപ്സ്യേ ഽഹമവജ്ഞയാ തേ
ഞാൻ തിരിച്ച് വരുംവരെ നീ ഇവിടെ വളരരുത്; ഇല്ലെങ്കിൽ അവജ്ഞയാൽ ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കും.
ആക്രമ്യ തസ്ഥൌ സ ഹി താം തദാശാം കാലേ വ്രജാമ്യത്ര യദാ മുനീന്ദ്രഃ
അവൻ ആ പ്രതീക്ഷയിൽ കയറി, അപ്പോൾ അവിടെ നിന്നു, മഹർഷി ഇവിടെ വരാനുള്ള സമയത്തെ കാത്തു നിന്നു.
തത്രാഥ നിക്ഷിപ്യ വിദര്ഭപുത്രീം സ്വമാശ്രമം സൌമ്യമുപാജഗാമ
അവിടെ വിദർഭരാജകുമാരിയെ വെച്ച്, അവൻ തന്റെ സുഖമുള്ള ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
ശേഷം ച കാലം സ ഹി ദണ്ഡകസ്ഥസ് തപശ്ചാരാമിതകാന്തിമാന് മുനിഃ
അവൻ, തപസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തോടെ ദണ്ഡകവനത്തിൽ ശേഷിച്ച കാലം മുഴുവൻ തപസ്സിൽ ലീനനായി കഴിഞ്ഞു.
നാസൌ നിവൃത്തേതി മതിം വിധായ സ സംസ്ഥിതോ നീചതരാഗ്രശൃങ്ഗഃ
അവൻ പിൻവാങ്ങില്ലെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, താഴ്ന്ന മലശിഖരത്തിൽ തന്നെ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു.
തസ്യോര്ധ്വശൃങ്ഗേ മുനിസംസ്തുതാ സാ ദുര്ഗാ സ്ഥിതാ ദാനവനാശനാര്ഥമ്
അവിടെ മുകളിലെ മലശിഖരത്തിൽ, മുനികൾ വാഴ്ത്തുന്ന ദുർഗ്ഗാ, ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ നിലകൊണ്ടു.
സര്വാപ്സരോഭിഃ പ്രതിരാമയന്തഃ കാത്യായനീം തസ്ഥുരപേതശോകാഃ
എല്ലാ അപ്സരസുകളും, കാത്യായനിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ദുഃഖമില്ലാതെ അവിടെ നിന്നു.
അപശ്യതാം ദാനവസത്തമൌ ദ്വൌ ചണ്ഡശ് ച മുണ്ഡശ്ച തപസ്വിനീം താമ്
അവിടെ കണ്ടവരിൽ, പ്രധാനമായ രണ്ട് ദാനവന്മാരായ ചണ്ഡനും മുന്ഡനും ആ തപസ്സിനിയിൽ കാഴ്ചവെച്ചു.
ദൃഷ്ട്വോചതുസ്തൌ മഹിഷാസുരസ്യ ദൂതാവിദം ചണ്ഡമുണ്ഡൌ ദിതീശമ്
അവളെ കണ്ടു, മഹിഷാസുരന്റെ ദൂതന്മാരായ ചണ്ഡനും മുന്ഡനും, ദിതിയുടെ രാജ്ഞിയോട് പറഞ്ഞു.
തത്രാസ്തി ദേവീ സുമഹാനുഭാവാ കന്യാ സുരൂപാ സുരസുന്ദരീണാമ്
അവിടെ ഒരു ദേവി ഉണ്ട്, മഹത്തായ ശക്തിയുള്ള ഒരു കന്യക, ദേവസുന്ദരിമാരിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായവൾ.
നേത്രൈസ്ത്രിഭിസ്ത്രീണി ഹുതാശനാനി ജിതാനി കണ്ഠേന ജിതസ്തു ശങ്ഖഃ
മൂന്നു കണ്ണുകളാൽ മൂന്നു അഗ്നികളെ ജയിച്ചു, കഴുത്തുകൊണ്ട് ശംഖത്തെയും കീഴടക്കി.
ത്വാം സര്വജോതാരമിതി പ്രതര്ക്യ കുചൌ സ്മരേണൈവ കൃതൌ സുദുര്ഗൌ
നീ എല്ലാം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവളാണെന്ന് കരുതി, കാമനാൽ അവളുടെ ഇരുചുണ്ടുകളും ദുർഗ്ഗമായ കോട്ടകളായി മാറി.
പരാക്രമം വൈ ഭവതോ വിദിത്വാ കാമേന യന്ത്രാ ഇവ തേ കൃതാസ്തു
നിന്റെ വീര്യം അറിഞ്ഞിട്ടാണ്, കാമം കൊണ്ടു അവയെ യന്ത്രങ്ങളായി മാറ്റിയത്.
ഭയാതുരാരോഹണകാതരസ്യ കാമസ്യ സോപാനമിവ പ്രയുക്തമ്
ഭയത്താൽ കയറ്റം ഭയക്കുന്ന കാമത്തിനായി, ഒരു പടിക്കെട്ട് പണിതതുപോലെയാണ്.
ആരോഹണേ ത്വദ്ഭയകാതരസ്യ സ്വേദപ്രവാഹോ ഽടസുര മന്മഥസ്യ
നിനക്കു ഭയപ്പെട്ട് കയറിയപ്പോൾ, അസുരാ, മന്മഥന്റെ വിയർപ്പ് ഒഴുകുന്നു.