അതിനാല് എല്ലാവരും, ഒരു ഒഴിവുമില്ലാതെ, ഇതു നിര്വഹിക്കണമെന്ന് ഞാന് ഉത്തരവിട്ടു. അവര് ആ പതിമൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ധര്മം സന്തോഷപൂര്വ്വം സ്ഥാപിച്ചു. പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരും, ഭാര്യമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തോടുകൂടി, അവര് എന്നും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. അപ്പോള് സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും മുന്നോട്ട് പോകുവാന് കഴിഞ്ഞില്ല. പകലില് അവന് ചന്ദ്രനുപോലെ ആയിരുന്നു; രാത്രിയില് സൂര്യനുപോലെയും. അവര് ഏറ്റവും പ്രഭയുള്ളത് ചന്ദ്രനാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണനേ, രാത്രിയില് തങ്ങളുടെ മഹത്വം പുറപ്പെടുവിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച്, അവര് പുഷ്പിച്ചുയര്ന്നു. ഈ സ്ഥിതിയെ മനസ്സിലാക്കി, കാക്കകള് പകലില് കൗശികന്മാരെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു. രാത്രിയില്, അത് പകലാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, അവര് കഴുത്തുവരെ വെള്ളത്തില് മുങ്ങി ഇരിക്കുമായിരുന്നു. അവരുടെ മനസ്സുകള് എപ്പോഴും എന്നിലായിരുന്നു; പകല് മുഴുവന് അവര് ഇതെല്ലാം ഉച്ചരിച്ചു. ജീവന് ശൂന്യതയില് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്, നദീതീരത്ത് ഒരു നിലാവിളിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. ആ ദുരിതം ലോകമൊട്ടാകെ ബാധിച്ചു; അത് ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കാതെയായിരുന്നു. ഭര്ത്താവിനോടുള്ള ദുഃഖത്തില് കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തവളായിരുന്നു അവള്. അതുകൊണ്ടു, അസ്തമിക്കാത്ത സൂര്യനെ ചന്ദ്രന് ജയിച്ചു. മഹാമുനിയേ, അപ്പോള് അവര് രാത്രിയിലും കര്മങ്ങള് നിര്വഹിച്ചു. ചിലര് സൂര്യനുവേണ്ടിയും, ചിലര് ചന്ദ്രനുവേണ്ടിയും, മറ്റൊരുഭാഗം ബ്രഹ്മാവിനുവേണ്ടിയും, മറ്റുള്ളവര് ഹരനുവേണ്ടിയും കര്മങ്ങള് ചെയ്തു. ഈ രാത്രിയ്ക്ക്, ചന്ദ്രപ്രഭയാല് എന്നും പ്രകാശമുള്ളതുകൊണ്ട്, അത്യന്തം ആഹ്ലാദകരമായിരുന്നു. അവനെ ശുദ്ധമായ പുഷ്പങ്ങളാലും മഹത്തായ സുഗന്ധങ്ങളാലും ആരാധിച്ചു. രണ്ടാമത്തേതിന് 'ശൂന്യശയ്യ' എന്ന പേരുണ്ടായിരുന്നു; അതു എല്ലാ അഭിലാഷങ്ങളും നല്കുന്നതായിരുന്നു. അതു മഹാനന്ദങ്ങള് നിറഞ്ഞതും, അക്ഷയമായ ഉന്നതിയുമുള്ളതുമായിരുന്നു. രുദ്രനെ ആരാധിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, അവള് ചെയ്ത കഠിനതപസ്സിനെ കണ്ടു, സന്തോഷംകൊണ്ട് ശംഭു അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. ആ വ്രതത്തിന്റെ ഫലമായി, ചന്ദ്രന് ആകാശത്ത് അക്ഷതമായിരിക്കുന്നു. അനന്തപ്രഭയുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ പാദങ്ങളെയും അവര് ആരാധിച്ചു. അവന് പകലില് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു, എല്ലാവരിലും സന്തോഷം വിതറുന്നു. ചന്ദ്രന് സൂര്യനെ ജയിച്ചതിനാല്, സൂര്യന് മുന്പുപോലെ പ്രകാശിക്കാതെയായി. താമരപ്പൂക്കള് വിരിഞ്ഞു; ഉറപ്പായും സൂര്യോദയം സംഭവിച്ചു. അതുവഴി, ചന്ദ്രന് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും അത്യന്തം പ്രകാശവാനാണെന്നും എല്ലാവര്ക്കും അറിയാമായി. "ഇത് എന്താണ്? ലോകം ശുഭവും അശുഭവും സംസാരിക്കുന്നു," എന്ന് അവന് വിചാരിച്ചു. ലോകം മുഴുവന്, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുമടക്കം, രാത്രിയില് സഞ്ചരിക്കുന്നവരാല് ആവിഷ്ടമായിരുന്നു. യോഗവിദ്യയുള്ളവന് ആ രാത്രിസഞ്ചാരിയുടെ വളര്ച്ചയെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചു. ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്നവരും, ധര്മത്തില് ലഗ്നരായവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വലിയ പ്രകാശമുള്ള നഖങ്ങളുള്ള സൂര്യന് അതിനെ നശിപ്പിക്കാന് എന്തു ചെയ്യാമെന്ന് ചിന്തിച്ചു. സ്വധര്മത്തില്നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുന്നത് എല്ലാ ധര്മങ്ങളുടെയും നാശകാരണമാണെന്ന് പറയുന്നു. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളാല് രാക്ഷസരുടെ നഗരം അവന് ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. അവന് ആകാശത്തില്നിന്ന് വീണു, പുണ്യം ക്ഷയിച്ച ഗ്രഹംപോലെ. അപ്പോള് അവന് ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു: "ഭവയേ, ശര്വായേ, നമഃ!" എല്ലാവരും ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു: "അയ്യോ! ഹരഭക്തന് വീഴുന്നു!" ഇത് കേട്ട്, "ആര് അവനെ ഭൂമിയിലേക്കു വീഴ്ത്തുന്നു?" എന്ന് അവന് ആലോചിച്ചു. രാക്ഷസരുടെ നഗരം ഭൂമിയിലേക്കു വീണപ്പോള്, കോപത്തോടെ ത്രീനേത്രനായ മഹാദേവന് അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി.