മഹാനുഭാവരായ നാരായണന് അര്പ്പിതമായ മനസ്സോടെ, ത്രൈലോക്യത്തിലും ത്രയവര്ണ്ണത്തിലും പ്രകാശിക്കുന്നവനേ, ചന്ദ്രനെ അലങ്കാരമായി ധരിക്കുന്നവനേ, ഞാന് നമസ്കരിക്കുന്നു. കപര്ദിനേ, എല്ലാ രോഗങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഞാന് പ്രണാമം അര്പ്പിക്കുന്നു. പദ്മനാഭനേ, ഹിരണ്യാക്ഷനേ, അക്ഷയനായ സ്കന്ദനേ, ഞാന് നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. ഹംസനേ, എല്ലായ്പ്പോഴും അര്പ്പണത്തിന് അര്ഹനായ പരമോന്നതന് എന്ന നിലയില് ഞാന് നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. ശ്രീനിവാസനേ, പരമപുരുഷനേ, സസ്നേഹം ഞാന് നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. സസ്യങ്ങളുടെ അധിപനേ, പശുപതിയായ അചഞ്ചലനായ ദൈവമേ, ഞാന് നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. അവ്യാജനായ ലോകനാഥനേ, ഗൗരീഷനേ, നാഗരാജാവായ ദൈവമേ, ഞാന് പ്രണാമം അര്പ്പിക്കുന്നു. യശോധരനായ ബലവാനായവനേ, കുസഗ്രസ്സിന് പ്രിയനായവനേ, ഭദ്രാക്ഷനേ, വീരഭദ്രനേ, ശങ്കുകര്ണ്ണികനേ, ഉപേന്ദ്രനേ, ഗോവിന്ദനേ, കമലങ്ങളില് ആനന്ദിക്കുന്നവനേ, ഞാന് നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. കാലാഗ്നിയായ രുദ്രനേ, ദേവതാധിപനേ, ചർമ്മം ധരിച്ചവനേ, ആയിരം കണ്ണുകളുള്ളവനേ, കോകനദനേ, ഹരിശങ്കരനേ, ശാശ്വതബ്രഹ്മാവായവനേ, ബ്രഹ്മണില് പരമമായവനേ, ധര്മരാജാവേ, ഗരുഡവാഹനനായ ദൈവമേ, മഹായോഗിയേ, അവ്യക്തനേ, പാപനാശകനേ, ശരണ്യനായ പാപനാശകനേ, ഞാന് നമസ്കരിക്കുന്നു. ഈ ദിവ്യനാമങ്ങള് ജപിച്ചാലും, ഓര്ക്കുകയാലും, കേള്ക്കുകയാലും, ഭഗ്യവും, കീര്ത്തിയും, അനേകം പാപങ്ങളുടെ നശവും ലഭിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ മഹത്മാക്കളായ സപ്തര്ഷിമാര് പുണ്യമായ ഈ നാമങ്ങള് ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, വിരോചനപുത്രനായ വാലി, ഒരു യാഗം നടത്താന് കുറുക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് എത്തി. ഭാര്ഗവഗോത്രത്തില് പെട്ട ശുക്രാചാര്യര് അപ്പോള് ദ്വിജന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠന്മാരെ വിളിച്ചു കൂട്ടി. അതിനുശേഷം കൗശികന്മാരും അംഗിരസന്മാരും കുരു, ജംഗല ദേശങ്ങളില് നിന്ന് പുറപ്പെടുകയും, ശാതദ്രുവിന്റെ തീരത്ത് സ്നാനം ചെയ്ത് വിപാശ നദിയിലേക്ക് യാത്രതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവര് സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളാല് ഉജ്ജ്വലമായ പുണ്യനദിയായ കിരണയിലേക്കും, അതിനുശേഷം അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ ജലമുള്ള എയിരാവതിയിലേക്കും, പിന്നെ അതേശ്വരിയിലേക്കും എത്തി. മൈത്രേയാദിമാര് ആ പുണ്യനദിയില് സ്നാനത്തിനിറങ്ങിയപ്പോള്, അതിനുള്ളില് അത്ഭുതകരമായ ഒരു സംഭവം അരങ്ങേറി. സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് മഹര്ഷിമാര് ജലത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് വന്നപ്പോള്, 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന ചിന്തയോടെ അവര് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവര് കുയിലിന്റെ കഴുത്തുപോലെ ഇരുണ്ടതും, പക്ഷികളുടെ മധുരവിലാപം മുഴങ്ങുന്നതുമായ ഒരു കാടിനെ കണ്ടു. വിരിഞ്ഞ ജടാമുടികളോടെ, നാരദാ, അവര് ഭൂമിയില് പ്രവേശിച്ചു. ആ കാട്, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളുപോലെ പത്തര നിറങ്ങളില് മനോഹരമായി തിളങ്ങി. അതുപോലെ, കോകനദ കമലങ്ങളാല് നിറഞ്ഞതും, കമലപുഷ്കരിണിപോലെയും ആ കാട് ഭംഗിയായിരുന്നു. ഹംസങ്ങള് വലിയ ജലാശയത്തിലേക്ക് കടന്നുപോകുന്നതുപോലെ, മനസ്സില് ആനന്ദത്തോടെ മഹര്ഷിമാര് ആ കാടിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പടിഞ്ഞാറോട്ടു നോക്കിയാല് ധനസമ്പത്തുകളാല് സമൃദ്ധമായ വനങ്ങള് കാണാം; വടക്കോട്ടു നോക്കിയാല് ക്രിസ്റ്റലിന്റെ ശുദ്ധപ്രഭയില് മോക്ഷം നല്കുന്ന പ്രകാശം കാണാം. ദ്വാപരയുഗാവസാനത്തും തിഷ്യയുഗാരംഭത്തിലും, ആ പ്രദേശത്ത് ധര്മത്തിനായി ഒരു ആശ്രമം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ തന്നെ, അക്ഷയമായ ജലപൂര്ണമായ സ്ഥലത്ത്, അവര് ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. വിശ്വനാഥന് നാലു രൂപങ്ങളില് അവിടെ തന്നെ സ്ഥാപിതനായിരുന്നു. സേവയിലും, തപസ്സിലും, ബ്രഹ്മചര്യത്തിലും, നാരദാ, അവര് തങ്ങളുടെ ജീവിതം നയിച്ചു. അസുരന്മാരെ ഭയന്ന്, അവര് അഖണ്ഡമായ പര്വ്വതത്തില് അഭയം പ്രാപിച്ചു. കലിന്ദി നദിയില് സ്നാനം ചെയ്ത്, അവര് ദക്ഷിണദിശയിലേക്കു യാത്രതിരിച്ചു.