ഭൃംഗിയെ കാണിച്ചുകൊണ്ട്, “ഇവൻ അന്ത്യകനല്ല,” എന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി. അതിനുശേഷം, ഭൃംഗിശംഖയുള്ള മഹാദേവനെ, ഗണങ്ങളുടെ നേതാവായി ഉയർന്നവനെ, എല്ലാവരും സ്തുതിച്ചു. “നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോകൂ; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ,” എന്നാണ് മഹേശ്വരൻ അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചത്. “നിങ്ങളുടെ കര്മങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ഉയർന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുക,” എന്നും അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചു. അങ്ങനെ, മഹേശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ദേവന്മാർ അവരുടെ സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. ദേവന്മാരിൽ മുൻനിരയിലിരുന്ന ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും യാത്ര ചെയ്തതിനു ശേഷം, ഭഗവാൻ ശിവനും അവന്റെ ഗണങ്ങളും ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളിൽ കയറി, ഇഷ്ടംപോലെ സുഖം നൽകുന്ന കാമദേനു, കാമവൃക്ഷങ്ങൾ എന്നിവയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോയി. ഗണങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വഴികളിൽ പോയതിനു ശേഷം, മഹേശ്വരൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുപതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവൻ തിരികെ വന്നു. അവൻ തന്റെ എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളോടും ചിഹ്നങ്ങളോടും കൂടി എത്തിയതിനെ കണ്ടു, ദേവി അവനെ വിളിച്ചു; ജയനും മറ്റ് ഗണങ്ങളും അതിവേഗം അവിടെ എത്തി. അപ്പോൾ, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ശിവൻ, ഗിരിജയെയും അന്ത്യകനെയും കണ്ടു. ശിവൻ ദേവിയോട് പറഞ്ഞു: “ദേവീ, ഈ അന്ത്യകനെ ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാക്കി.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, “മകനേ, നീ വേഗത്തിൽ അന്ത്യകനെ നശിപ്പിക്കൂ,” എന്നാണു ശിവൻ ആഹ്വാനം ചെയ്തത്. അങ്ങനെ പ്രഭു പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, നന്ദിയും അന്ത്യകനും—ഗണങ്ങളുടെ പ്രധാനികൾ—ശാസ്ത്രാനുസൃതമായ, പാപനാശകമായ, മഹത്തായ സ്തുതികൾ നടത്തി. ശിവൻ പറഞ്ഞു: “മകനേ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; നീ ഉത്തമമായ ഒരു വരം ചോദിക്കൂ.” അതിന് മറുപടിയായി, “പ്രഭുവിലെയും അംബികയിൽ നിന്നുമുള്ള ഭക്തി എപ്പോഴും എനിക്കുണ്ടാകട്ടെ,” എന്നാണ് ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചത്. അവൻ അവിടെ തന്നെ ശർവനെ ആരാധിച്ചു, ഗണങ്ങളുടെ അധിപതിയായി മാറി. ഭയഭീതിയുണ്ടാക്കുന്ന ഭൈരവ രൂപം ധരിച്ച്, ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തിയാൽ അതിനെ സിദ്ധമാക്കി. ഈ കഥ ശ്രേഷ്ഠമായ ദ്വിജന്മാരിൽ, ധർമ്മം, ദീർഘായുസ്, ആരോഗ്യവും ഐശ്വര്യവും ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും പാരായണം ചെയ്യേണ്ടതാണ്. “എന്റെ കർമ്മം പൂര്ത്തിയായി; നീ അതിന്റെ വിശദീകരണം എന്നോട് പറയണം,” എന്നാണ് ശിവൻ ബ്രഹ്മണോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചത്. “ബ്രഹ്മനേ, ലോകക്ഷേമത്തിനും സ്വയംക്ഷേമത്തിനും വേണ്ടിയാണ് ഇതെല്ലാം നടന്നത്,” എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ദേവഗണങ്ങളുടെ ആക്രോശത്തിൽ തോറ്റവർ പാതാളത്തിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവർ കുലിരും മദ്യപാനവും നിറഞ്ഞ കുരുളുകളാൽ മറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളിൽ എത്തിയപ്പോൾ, മാധവീ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ, ഋഷികൾ ആരാധിക്കുന്ന, ഹരനു പ്രിയമായ പർവതം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. മായയും താരയും നേതൃത്വം നൽകി, ആ മനോഹരമായ സ്ഥലം അവർ വാസത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. തെക്കൻ കാറ്റ് ശീതളവും സുഗന്ധപൂരിതവുമായിരുന്നു. ദേവഗണങ്ങളിൽ പ്രശംസനീയമായ കര്മങ്ങൾ അവർ അവിടെ നിർവഹിച്ചു. അപ്പോൾ, ഹരി യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു പശുവിനെ കണ്ടു; ദാനവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരും അശ്രാന്തമായി അമ്പുകൾ വാരിവിതറിയും, ആശങ്കയില്ലാതെ സമീപിച്ചു. ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മുനിയേ, ഹരി മേഘം പോലെ പർവതങ്ങളിൽ മഴപെയ്യിച്ചു, പാകനെ ഈർത്ത അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അടി ചെയ്തു. ഇന്ദ്രൻ, ദേവതകളുടെ അധിപൻ, പാകനെ ശിക്ഷകനായി മാറി. നല്ലതരത്തിലുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പാകനെ കീറി, അതുവഴി പുരന്ദരനായി പ്രശസ്തനായി. ജയിച്ചവൻ, ബ്രഹ്മനേ, പാതാളത്തിലേക്ക് പോയി. “മഹർഷിയേ, ഇനി ഞാൻ നിന്നോട് എന്താണ് പറയേണ്ടത്?” എന്നാണ് ത്രയമ്പകൻ ചോദിച്ചത്. “ബ്രഹ്മനേ, ഈ സംശയം വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണരുന്നു,” എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.