ഗണേശൻ തന്റെ ഗദയാൽ ഉഴവുപലകയെ തടഞ്ഞു. അതിനാൽ കോപിതനായ ഖഗധ്വജൻ തന്റെ ചക്രം വീരഭദ്രനിലേക്കെറിഞ്ഞു. ദേവതകളിൽ പ്രധാനിയായ മീൻവദനൻ, തന്റെ ത്രിശൂലം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ ചക്രത്തെ മധുവിനെപ്പോലെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടിപ്പോയി. മുരാരി, ഗണാധിപതിയെ സമീപിച്ചും പിടിച്ചും, ശക്തിയായി നിലത്തിടിച്ചു. അപ്പോൾ രക്തം വായിൽനിന്ന് ഒഴുകി, ചക്രം നിശ്ചലമായി. ഹൃഷികേശൻ വീണ്ടും ചക്രം എടുത്ത് വീരഭദ്രനിലേക്കെറിഞ്ഞു. ഇതിന്റെ പരാജയം അവൻ വാസുദേവനോടു പോയി അറിയിച്ചു. അക്ഷയനായ വാസുദേവൻ, സർപ്പം പിശുങ്കുന്നതുപോലെ, അതിനാൽ ക്രുദ്ധനായി. മുൻകൂട്ടി നിർണയിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ആയുധധാരിയായി അദ്ദേഹം നിലകൊണ്ടു. ത്രിശൂലധാരിയായ ശങ്കരൻ, കണ്ണുകൾ കോപത്തിൽ ചുവന്നതോടെ യാഗശാലയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സൃഷ്ടിനാശം വരുത്തുന്നവൻ ദക്ഷന്റെ യാഗശാലയിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, മഹർഷിമാരിൽ പ്രമുഖനായവൻ ഭയത്തിൽ വിറച്ചു. അവിടെ നിന്നു പിൻവാങ്ങി, വളഞ്ഞ മാവിൻകുടിലിൽ ഒളിച്ചിരുത്തി. അവൾ, സീതാ സർസ്വതിയായി, നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായിത്തീർന്നു. കന്ദിഷികന്മാർ ശങ്കരനെ സമീപിച്ച്, ലയപ്രാപ്തി നേടി. യാഗപിണ്ണയും മറ്റു വിഭവങ്ങളും ലഭിച്ചശേഷം, മഹർഷേ, അവൻ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് തന്റെ സ്വസ്ഥലത്ത് എത്തി. എല്ലാവരും കൂപ്പുകൈയോടെ പുഷ്പം അർപ്പിച്ച്, വിനയത്തോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരുമൊക്കെ അവളെക്കുറിച്ച് ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു. അനേകം അമരന്മാർ പഞ്ചയുദ്ധത്തിൽ വീണു. മറ്റു ദേവന്മാരെയും ആകൃതികളെയും അവൻ കാട്ടുനോട്ടത്തിൽ ദഹിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം, കോപത്തിൽ, കൈകൾ നീട്ടി, മഹേശ്വരനിലേക്കു ഓടിയെത്തി. ശങ്കരൻ ഇരുകൈകളും ഉപയോഗിച്ച് അവനെ പിടിച്ചു, ഒരു കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു നിര്ത്തി. ചുറ്റും രക്തം വിരലുകളിൽനിന്ന് ഒഴുകി. സിംഹം കുഞ്ഞുമാനിനെ ചുറ്റുന്നപോലെ, അവനെ ആവർത്തിച്ച് ചുറ്റിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ ദുർബലമായി, സന്ധികളും നരമ്പുകളും കീറപ്പെട്ടു. അവൻ “വാ കപാലിൻ” എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും രഥാധിപതിയോട് വിളിച്ചു. ഒരു മുഷ്ടിഘാതത്തിൽ അവന്റെ പല്ലുകൾ നിലത്തുവീണു. ഇടിമുഴക്കത്തിൽ പർവതം വീഴുന്നതുപോലെ അവൻ ബോധംകെട്ട് നിലത്തുവീണു. തന്റെ ഭയങ്കരമായ കണ്ണുകളാൽ അവൻ വൃഷധ്വജനെ നോക്കി. അവനെ നിലത്തിട്ടപ്പോൾ ദേവതകൾ മുഴുവനും വിറച്ചു. അവശേഷിച്ചവർ കൂപ്പുകൈയോടെ നമസ്കരിച്ചു, മഹർഷേ. ശങ്കരൻ ക്രോധത്തിൽ ദേവതകളെയും അസുരന്മാരെയും ദഹിപ്പിക്കാൻ നോക്കി. ഹരനെ കണ്ടതിന്റെ ഭയത്തിൽ മറ്റു ചിലർ യമലോകത്തേക്കു ഓടി. അവന്റെ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണ് നോക്കുന്നത്രേ അവർ കണക്കറ്റു ചിതയാകുകയായിരുന്നു. ഒരുവൻ, തെക്കുഭാഗം കൂടെ കൂട്ടി, ആകാശത്തിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. മഹേശ്വരൻ പാശുപതാസ്ത്രം എടുത്തു, കാലസ്വരൂപിയായി നിലകൊണ്ടു. അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതി ആകാശത്തിൽ, ശര്വൻ കാലത്തിന്റെ രൂപമായാണു വിവരിക്കപ്പെടുന്നത്. അവന്റെ സ്വഭാവവും യഥാർത്ഥ സ്വരൂപവും നീ പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കണമെന്നു ചോദിച്ചു. മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ ചോദിച്ചു: “ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് ആകാശം ആവണിയവൻ ആരാണ്?” അപ്പോൾ, കാലസ്വരൂപനായവന്റെ തലമുദ്ര മേഷരാശിയും, ഭൂമിയും അങ്ങനെയാണ് എന്നു പറഞ്ഞു.