ദുര്ഗ്ഗാ ദേവി ക്രുദ്ധരായി, ആ മഹാസുരന്മാരുടെ തലകൾ അകറ്റി, അവരെ തലകെട്ടരാക്കിയതിനു ശേഷം, മാര്യയോടൊപ്പം കൗശികിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ദാനവരുടെ തലകൾ കൊണ്ടു ബന്ധിച്ചു, പാമ്പുകളുടെ രാജാവായ നാഗം കൊണ്ടു ചുറ്റി, അവളെ കെട്ടിയതോടെ ദുര്ഗ്ഗാ പറഞ്ഞു: "നീ അതീവ ഭയാനകമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണു ചെയ്തതെന്ന് ലോകത്തിൽ നിന്നു ഇനി നിന്നു കാമുണ്ഡാ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തിയുണ്ടാകും." അവൾ ദിശകളെ മാത്രം വസ്ത്രമായി ധരിച്ചിരുന്നതോടെ, ദേവി അവളോട് പറഞ്ഞു: "നീ പോകൂ, കുതിരകളുടെ ആ സൈന്യങ്ങളെ നശിപ്പിക്കൂ." കാമுண്ഡാ അതി ഭയാനകമായ ശത്രുസൈന്യത്തെ തകർത്തു, മറ്റ് അസുരന്മാരെയും ഭക്ഷിച്ചു നടന്നു. ദാനവരുടെ പ്രധാനികളായവർ കൊല്ലപ്പെടുന്നപ്പോൾ, അവർ കൊമ്പുള്ള ശുംബന്റെ അടുത്ത് അഭയം തേടി. അതിനുശേഷം, ദേവി മുപ്പത് കോടി സൈന്യങ്ങളുടെ വളയത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവരോടൊപ്പം സിംഹം പോലെ ഒരു ഉരുള് വിളിച്ചു. ഹംസങ്ങൾ കൊണ്ടു വലിച്ചുള്ള ആകാശചാരിയിലിരുത്തി, ദേവി ജപമാലയും കംഭവും കൈവശം വെച്ചു. ഭയാനകമായ കുണ്ടലിനി, വലിയ പാമ്പുകളിൽ ചുറ്റി, ഉടനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ദേവതകളുടെ മുനിയിലിൽ നിന്ന്, മനോഹരമായ മയിലിൽ കയറിയവളെ കാണാമായിരുന്നു. ശാരംഗം എന്ന വില്ലും അമ്പുകളും കൈവശം വെച്ച, വൈഷ്ണവി രൂപത്തിൽ ദേവി തിളങ്ങി. പിന്നിൽ, വാരാഹി ശേഷനിലേയും, അവളുടെ ചന്തംകൂടിയ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് മഹേന്ദ്രി ഗജരാജൻമേൽ കയറി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് നഖിനി, അതി ഭയാനകമായ നരസിംഹി രൂപത്തിൽ ഉദിച്ചു. ആ മഹാ ഉരുള് മൂന്നു ലോകത്തെയും നിറച്ചപ്പോൾ, ദേവതകൾ ദേവി അംബികയുടെ സമീപം ചെന്നു, വന്ദനം അർപ്പിച്ച് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. അതു തന്നെയായി, ദേവിയുടെ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ശിവാ ജനിച്ചു. "നിങ്ങൾ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ശുംബനെയും നിശുംബനെയും സമീപിക്കുക. ഇന്ദ്രന് സ്വർഗം തിരികെ നൽകട്ടെ, ദേവതകൾക്ക് ദു:ഖം നീങ്ങട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനമുണ്ടെങ്കിൽ, പോരാട്ടം തിരഞ്ഞെടുക്കാം." അതിനാൽ, നാരദാ, ദേവി ശിവനെ ദൂതനായി അയച്ചു. സിംഹം പോലെ ഉരുള് വിളിച്ച്, എല്ലാവരും കാത്യായനിയുടെ സമീപം ഓടി. ആ രണ്ടു മഹാസുരന്മാർ, ദേവികളുടെ രാജ്ഞിയേയ്ക്ക് മൂർച്ചയുള്ള വാളുകളും വലിയ ഗദകളും മഴയായി ചാർത്തി. മഹേശ്വരി, യുദ്ധത്തിൽ അതി ഭയാനകമായ ധീരതയോടെ, നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് മറ്റ് മഹാസുരന്മാരെ തകർത്തു. ബ്രാഹ്മി, മഹാ ജലപ്രവാഹങ്ങൾ ചാർത്തി, മറ്റ് അസുരന്മാരുടെ ശക്തി കളഞ്ഞു. കുമാരി വജ്രം കൊണ്ട്, ഇന്ദ്രാണി തൂവൽകൊണ്ട്, വാരാഹി ചക്രം കൊണ്ട്, രുദ്രൻ ത്രിശൂലത്തിൽ, വിനായകൻ വാളിൽ, മറ്റു ദേവതകളും അക്രമിച്ചു. അവരെല്ലാം ഭൂമിയിൽ വീണു, ദേവി അവരെ ഭക്ഷിച്ചു, നശിപ്പിച്ചു. കുടിയിറങ്ങിയ മുടിയും തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും കൊണ്ട്, ഭയത്തിൽ, അവർ രക്തബീജയിലേയ്ക്ക് അഭയം തേടി. എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ഭൂതസംഘങ്ങളെ അകറ്റി, രക്തബീജൻ, അതി ക്രുദ്ധരായി, അധരങ്ങൾ വിറെച്ചു, അകത്തു കടന്നു. അവന്റെ രക്തത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളി ഭൂമിയിൽ വീഴുമ്പോൾ, അതിനോടു തുല്യമായ ഒരു അസുരൻ ജനിച്ചു. "ചണ്ഡീ, നീ വേഗത്തിൽ രക്തം പാനം ചെയ്യു; അഗ്നിപ്രഭയിലേയ്ക്ക് വായ് വ്യാപിച്ചു," എന്നു ദേവികൾ പറഞ്ഞു. ദേവി, മുകളിലത്തെ അധരം ആകാശത്തിലും താഴത്തെ അധരം ഭൂമിയിലുമാണ്, ചർമ്മവും കപാലങ്ങളും ധരിച്ചു, അവനെ ത്രിശൂലത്തിൽ തുളച്ചു. എന്നാൽ, അവന്റെ മുറിവുകളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന രക്തം ദേവിയുടെ വായിൽ വീണു. ദേവി അവനെ ശക്തിഹീനമാക്കി, സ്വർണ്ണം അലങ്കരിച്ച ചക്രം കൊണ്ട് നൂറായി ചിതറിച്ചു. "അയ്യോ അച്ഛൻ! അയ്യോ സഹോദരൻ!" എന്നു വിളിച്ചു, "എവിടേക്കാണ് നീ പോകുന്നത്? ഒരു നിമിഷം നിൽക്കൂ, വരൂ!" എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചു. മൃദനി ദേവിയുടെ പ്രഹരത്തിൽ, ദൈത്യർ ഭൂമിയിൽ വീണ്, വലിയ പർവതത്തിൽ ഒളിച്ചുപോയി.