ഗണേശനും അത്യന്ത ശക്തിയുള്ള ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദേവതകളെയും മറ്റുള്ളവരെയും വെട്ടിക്കൊണ്ടു വീഴ്ത്തി. വീരഭദ്രന്റെ ആക്രമണത്തിൽ ദേവതകളും മറ്റു സകലരും വലിയ ആശങ്കയിലും ഭ്രമത്തിലുമാകുകയായിരുന്നു. അതേസമയം, യാഗം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന മഹർഷിമാർ ഹോമങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതായി അവിടെ ദൃശ്യമായി. ഭയഭീതികളായ അവർ യാഗാഗ്നി ഉപേക്ഷിച്ച്, അവിനാശിയായ ദൈവത്തിൽ അഭയം തേടി ഓടി. അപ്പോൾ, മഹായുധധാരിയായ ഒരുവൻ "ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ശരീര രക്ഷയൊന്നും കെട്ടിയവരുടെ മേൽ ദേഹവസ്ത്രം കീറുന്ന ആയുധങ്ങൾ വീരഭദ്രന്റെ നേരെ പ്രയോഗിച്ചു. അവയെല്ലാം തകർന്ന്, പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട ഭിക്ഷുക്കളെപോലെ ഭൂമിയിൽ വീണു. അതിനുശേഷം, അവൻ ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വീരഭദ്രനെ ആവരണം ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി. എന്നാൽ, ത്രിശൂലവും ഗദയും ബാണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വീരഭദ്രൻ അവയെല്ലാം തടഞ്ഞു. അവൻ ത്രിശൂലത്തോടെ അവരെ ഭൂമിയിലേക്കു വീഴ്ത്തി. ഗണേശനും തന്റെ ഗദ ഉപയോഗിച്ച് ഹലായുധനെ തടഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, കോപഭരിതനായ ഖഗധ്വജൻ തന്റെ ചക്രം വീരഭദ്രന്റെ മേൽ എറിഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ത്രിശൂലം ഉപേക്ഷിച്ച്, ദേവാദിപതിയായ മീനാകൃതിയുള്ളവൻ ആ ചക്രത്തെ മധുവെന്നപോലെ നേരിട്ട് ആക്രമിച്ചു. മുരാരി (കൃഷ്ണൻ) ഗണപതിയെ സമീപിച്ചു, പിടിച്ചു, ശക്തിയായി നിലത്തടിച്ചു. രക്തം വായിൽ നിന്നു ഒഴുകി ചക്രം നിലച്ചു. ശേഷം, ഹൃഷികേശൻ വീണ്ടും ചക്രം എടുത്തു വീരഭദ്രന്റെ മേൽ എറിഞ്ഞു. എന്നാൽ, അവൻ തന്റെ തോൽവിയെ വാസുദേവനോട് അറിയിച്ചു. അപ്പോൾ അവിനാശിയായ ദൈവം ക്രുദ്ധനായി, പാമ്പ് കുരുള്ക്കൊണ്ടു പിളർത്തുന്നതുപോലെ ചടുലമായി. മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച സ്ഥലത്ത് ആയുധധാരിയായി അദ്ദേഹം നിലകൊണ്ടു. ത്രിശൂലധാരിയായ ശങ്കരൻ, ക്രോധത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് യാഗശാലയിൽ പ്രവേശിച്ചു. സംഹാരസ്വരൂപിയായ ശങ്കരൻ ദക്ഷന്റെ യാഗത്തിൽ കടന്നപ്പോൾ, മഹർഷിമാരിൽ മുന്നേറ്റനായവനും ഭയഭീതനായി. അതിനുശേഷം, അവൻ ആ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പിന്മാറി വളഞ്ഞ മാവിൻ മരത്തിൽ ഒളിച്ചു നിന്നു. അവൾ, സീതാ സരസ്വതിയെന്ന പേരിൽ നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായി മാറി. കന്ദീഷികർ ശങ്കരനെ സമീപിച്ചു, അവിടെ തന്നെ ലയിച്ചു. യാഗപിന്തുണയ്ക്കായി ലഭിച്ച പിണ്ടവും മറ്റും വാങ്ങി, ആ മഹാതപസ്വി ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയര്ന്നു, തന്റെ സ്വസ്ഥലത്ത് എത്തി. പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് കയ്യുകൂപ്പി, അവർ നമസ്കരിച്ചു നിന്നു. അവൾ, ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവേന്ദ്രന്മാരുമൊക്കെ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു. അമരന്മാരിൽ പലരും കൈയടിയേറ്റ് വീണു. മറ്റ് ദേവതാദികൾ അവന്റെ കണ്കൊളുത്ത് തീയിൽ നശിച്ചു. അപ്പോൾ, ഉഗ്രകോപത്തിൽ അവൻ കൈകൾ നീട്ടി മഹേശ്വരൻറെ നേരെ ഓടിയെത്തി. ശങ്കരൻ ഇരുകൈകളും ഉപയോഗിച്ച് അവനെ പിടിച്ചു, ഒരു കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു നിര്ത്തി. അവന്റെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് ചുറ്റും രക്തം ഒഴുകി. ആ മനുഷ്യനെ സിംഹം കുഞ്ഞാടിനെ പിടിച്ചു ചുറ്റുന്നതുപോലെ, ശങ്കരൻ ഇടതും വലതും ചുറ്റി. അവന്റെ കൈകൾ ദുർബലമായി, നരമ്പുകളും സന്ധികളും കീറപ്പെട്ടു. "ഇവിടെ വാ കാപാലിൻ," എന്ന് ശങ്കരൻ മഹാരഥിയോട് വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു. ശങ്കരന്റെ കൈയടിയിൽ അവന്റെ പല്ലുകൾ നിലത്തേക്ക് വീണു. ഇടിമുഴക്കത്തിൽ കുന്ന് വീഴുന്നതുപോലെ അവൻ ഭൂമിയിൽ അന്ധനായ് വീണു. ശങ്കരൻ തന്റെ ഭയാനകമായ കണ്ണുകളാൽ വൃഷധ്വജനെ നോക്കി. ദേവതകൾ മുഴുവൻ വിറെക്കുന്ന വിധം അവനെ ഭൂമിയിലേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു.