വാമനപുരാണമ്

ശ്രീധരനെ, വാമന രൂപത്തിൽ disguise ചെയ്തിരിക്കുന്ന അവന്റെ അതിമനോഹരമായ രൂപത്തിൽ, നാരായണൻ ആദ്യം നമസ്കാരിക്കുന്നു. വാമനന്റെ കഥയെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ നാരായദൻ ചോദിക്കുന്നു. "വാമന രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് പറയുക," അദ്ദേഹം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. ഈ വിഷയത്തിൽ gods തമ്മിൽ തമ്മിൽ പോരാടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു, "എന്റെ സംശയം വലിയതാണ്." ശിവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ, ഹിമവാൻതന്റെ മഹാനായ മലയിലെ വീട്ടിൽ ജനിച്ച, അതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ രൂപത്തിൽ അവളെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. "ഈ സംശയം നീ നീക്കിക്കളയണം; നീ എന്നെ എല്ലാവിധം അറിഞ്ഞവനായി കണക്കാക്കുന്നു," നാരായദൻ പറയുന്നു. "ദ്വിത്വജാതൻ, വിവിധ വ്രതങ്ങളുടെ നടപടികളെ എനിക്ക് വിശദീകരിക്കുക." ശ്രേഷ്ഠമായ പ്രഭാഷകൻ, നാരായദനെ, austerityയുടെ സമ്പത്തായി, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. "ശ്രേഷ്ഠമായ sage, നിനക്ക് കേൾക്കാൻ ഉറച്ച ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. "ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നു, വേനലിന്റെ കാലം എത്തിച്ചേരുകയാണ്," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. "വേനലിൽ, കാറ്റും ചൂടും പിന്തുടരുമ്പോൾ, ഞാൻ എപ്പോഴും കാടുകളിൽ ആവാസമില്ലാതെ ചലിക്കുന്നവനാണ്." ശിവനോടൊപ്പം സതി വേനലിന്റെ കാലം ചെലവഴിക്കുന്നു. മഴക്കാലം, വികാരങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ, കറുത്ത മേഘങ്ങളാൽ ദിശകൾ കറുക്കുന്നു. സതി, സ്നേഹത്തോടെ, ദേവതാവിന്റെ പ്രഭുക്കനോട് സംസാരിക്കുന്നു. "കറുത്ത നീല മേഘങ്ങളുടെ ഇടയിൽ മിന്നലുകൾ പടരുന്നു, കാക്കകൾ കേകാ വിളിക്കുന്നു," അവൾ പറയുന്നു. "കദംബ, സർജ, അർജുന, കേതകി മരങ്ങൾ, നന്മയുടെ കാറ്റിൽ പൂക്കൾ വിടുന്നു." യോജകർ, എല്ലാ വശങ്ങളിൽ, അവർ ആശ്രയിക്കുന്നവരെ പോലും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. "നീരിന്റെ സമൃദ്ധി കാണുമ്പോൾ, ധൈര്യവാൻ യുവമരങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു," അവർ പറയുന്നു. "ഇവിടെ എന്താണ് അത്ഭുതം, വെളിച്ചമില്ലാത്തവരുമായി ചേർന്നാൽ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആചാരങ്ങൾ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നു?" ബിൽവ മരങ്ങൾ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു, നദികൾ വെള്ളം നൽകുന്നു, വലിയ തടാകങ്ങൾ ഇലകളും കുഞ്ചുകാലുകളും അലങ്കരിക്കുന്നു. "ഈ മഹാനായ വെള്ളത്തിനടുത്തുള്ള മികച്ച സ്ഥലത്ത് ഒരു വീട് നിർമ്മിക്കുക, ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കട്ടെ, ശമ്പു," സതി അപേക്ഷിക്കുന്നു. "എനിക്ക് വീട്ടുവസ്തുക്കൾക്കായുള്ള സമ്പത്ത് ഇല്ല; എന്റെ മൃഗത്തിന്റെ തൊലിയാണ് എന്റെ കവർ, എന്റെ പ്രിയതമ." "എനിക്ക് ഒരു കൈപ്പാളി മാത്രമാണ്, എന്റെ ചട്ടം നീയാണ്; മറ്റേത് ധനഞ്ജയൻ എന്ന സർപ്പമാണ്," അവൾ പറയുന്നു. "നീലനിറമുള്ളവൻ, കറുത്ത കൊല്ലിരിയുമായി സാമ്യമുള്ളവൻ, അത്ഭുതകരമായും, ഉറച്ചും, എന്റെ കുമ്പളത്തിൽ മിനുക്കുന്നു." മാസ്റ്റർ ശെരിയുള്ളതിൽ വാസം കണ്ടെത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സേവകൻ ദേഷ്യത്തോടെ, ലജ്ജയും ചൂടും പുറത്തെടുക്കുന്നു. "എന്റെ ദുഃഖത്തോടെ ഞാൻ വൃക്ഷത്തിന്റെ അടിയിൽ നിൽക്കുന്നു," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അപ്പോൾ, ആ കുതിരയുടെ പേര് സ്വർഗത്തിൽ ജീമൂതകേതു എന്നറിയപ്പെടാൻ പ്രശസ്തമാകുന്നു. ശേഷം, സാഗർ, ഈ സന്തോഷകരമായ ശീതകാലം, ലോകത്തെ പ്രകാശം കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, സതി അവിടെ നിന്നു മന്ദാര മലയുടെ പ്രഭുക്കനോടൊപ്പം എത്തുന്നു. ശമ്പു, മഹാനായ പ്രഭു, സത്യയോടുകൂടി സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു. ദക്ഷ, സൃഷ്ടിക്കാരിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവൻ, ഒരു യജ്ഞം നടത്താൻ ആരംഭിക്കുന്നു. "കശ്യപന്മാരെ വിളിച്ചുവരുത്തി, അവരെ സഭയുടെ അംഗങ്ങളായി നിയമിക്കുന്നു," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അനസൂയ, അത്രി, ധൃതി, കൗശിക എന്നിവരോടൊപ്പം, ചന്ദ്രനും, ബ്രാഹ്മണനും, ആഗിരസിനോടൊപ്പം, അവർ വേദങ്ങളിലെ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായ പണ്ഡിതരെ സമാഹരിക്കുന്നു. ഈ കഥയിൽ, ദൈവങ്ങളുടെ കളി, സതിയുടെ സ്നേഹം, ശിവന്റെ മഹിമ, എല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു മനോഹരമായ അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ ഉണർത്തുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു യാത്രയിൽ.