દદર્શ બાલદ્વિતયં સમરૂપમવસ્થિતમ્
તેને બે બાળક એકસરખા દેખાયા.
પ્રાહ તત્ત્વં ન વિન્દામિ યત્ પૃચ્છામિ વદસ્વ તત્
તે કહે છે: "હું જે પૂછું છું તેનું સાચું કારણ જાણતો નથી; તું મને એ જ કહેજે."
ભાગ્યાનિ ચાસ્ય યચ્ચોક્તં કર્મતત્ કથયાધુના
"અને હવે એના ભાગ્ય અને જે કર્મો કહેવામાં આવ્યા છે, એ પણ મને કહો."
સો ઽબ્રવીદ્ વદ મે ઽદ્યૈવ નોચેન્નાશ્નામિ ભોજનમ્
તે બોલ્યો: "મને આજે જ કહેજે, નહિ તો હું ભોજન નહિ કરું."
કાતરેણાદ્ય યત્પૃષ્ટં ભાવ્યઃ કારુરયં કિ
"તમે આજે ચિંતાથી જે પૂછ્યું છે—આ બાળક શું બનશે?"
જગામ સાહ્યં શક્રસ્ય કર્તું સૌત્યવિશારદઃ
રથ ચલાવનાર નિપુણ ઇન્દ્રને મદદ કરવા ગયો.
જ્ઞાત્વેન્દ્રસ્યૈવ સાહાય્યે તેજસા સમવર્ધયન્
ઇન્દ્રને મદદ કરી રહ્યો છું એ જાણીને, તેણે પોતાનું તેજ વધાર્યું.
પ્રોવાચૈહ્યેહિ દેવેશ પ્રિયો યન્તા ભવામિ તે
તે બોલ્યો: 'આવો દેવોના સ્વામી, હું આનંદથી તમારો રથચાલક બનીશ.'
સંયન્તાસિ કથં ચાશ્વાન્ સંશયઃ પ્રતિભાતિ મે
'તમે ઘોડાં કેવી રીતે સંભાળશો?' તેણે પૂછ્યું, 'મને શંકા થાય છે.'
ગન્ધર્વતેજસા યુક્તં વાજિયાનવનિશારદમ્
ગંધર્વો જેટલું તેજ ધરાવતો, તે ઘોડાં ચલાવવામાં પારંગત હતો.
સ ચાપિ વિપ્રતનયો માતલિર્નામવિશ્રુતઃ
અને એ વિખ્યાત બ્રાહ્મણપુત્રનું નામ માતલિ હતું.
રશ્મીન્ શમીકતનયો માતલિઃ પ્રગૃહીતવાન્
શમીકપુત્ર માતલિએ ઘોડાંની લગામ પકડી.
પ્રવિશન્ દદૃશે શ્રીમાન્ પતિતં કાર્સુકં મહત્
પ્રવેશ કરતાં, તે તેજસ્વીએ એક મોટો પડેલો હળવાળો જોયો.
પાણ્ડુચ્છાયં સુરશ્રેષ્ઠસ્તં જગ્રાહ સમાર્ગણમ્
સુરશ્રેષ્ઠના હાથમાંથી, ચાંદની જેવું ફિક્કું સીધું બાણ તેણે ઉઠાવ્યું.
નમસ્કૃત્ય શરં ચાપે સાધિજ્યે વિનિયોજયત્
નમસ્કાર કરીને, તેણે ધનુષ પર તાંતડાવાળો બાણ ચડાવ્યો.
બ્રહ્મેશથવિષ્ણુનામાઙ્કાઃ સૂદયન્તો ઽસુરાન્ રણે
બ્રહ્મા, શિવ અને વિષ્ણુનાં નામ ધરાવતા તે બાણોએ યુદ્ધમાં અસુરોને સંહાર્યા.
સહસ્રાક્ષો ઽતિપટુભિશ્છાદયામાસ નારદ
નારદ, હજારો આંખો ધરાવનારો દેવ, અત્યંત તીખા શસ્ત્રોથી તેમને ઢાંકી દીધા.
મહામાત્રો ધરાં પ્રાપ્તઃ સદ્યઃ સીદઞ્છરાતુરઃ
મહાબળવાન, બાણ વાગતાં જ ધરા પર પડી ગયો અને દુઃખથી કાંપતો રહ્યો.
હતપ્રધાનભૂયિષ્ઠં બલં તદભવદ્ રિપોઃ
શત્રુનું સેના, હવે મોટા ભાગે નેતાઓ વિના રહી, હારી ગઈ.
જમ્ભાસુરશ્ચાપિ સુરેશમવ્યયં પ્રજગમતુર્ગૃહ્ય ગદે સુઘોરે
જંભાસુરે પોતાની ભયાનક ગદા પકડી અને અવિનાશી દેવરાજ સામે ચઢાઈ કર્યો.
વિષ્ણુઃ કુજમ્ભં નિજઘાન વેગાત્ સ સ્યન્દનાદ્ ગામગમદ્ ગતાસુઃ
વિષ્ણુએ ઝડપથી કુજંભને માર્યો; તે રથમાંથી જમીન પર નિર્વાણ થયો.
ક્રોધાન્વિતઃ શક્રમુપાદ્રવદ્ રણે સિંહં યતૈણો ઽતિવિપન્નબુદ્ધિઃ
ક્રોધથી ભરાયો, તે યુદ્ધમાં શક્ર સામે દોડી ગયો, જેમ સિંહ હાથી પર તૂટી પડે, તેમ તેનો બુદ્ધિ સંપૂર્ણ ભટકી ગયો હતો.
જગ્રાહ શક્તિં યમદણ્ડકલ્પાં તામગ્નિદત્તાં રિપવે સસર્જ
અગ્નિદત્ત યમદંડ જેવી શક્તિ પકડી, તેણે દુશ્મન પર ફેંકી.
ગદાં ચ કૃત્વા સહસૈવ ભસ્મસાદ્ બિભેદ જમ્ભં હૃદયે ચ તૂર્ણમ્
પછી તેણે ગદાને તરત જ ભસ્મ કરી નાખી અને ઝડપથી જંભાના હૃદયમાં ઘા કર્યો.
તં વીક્ષ્ય ભૂમૌ પતિતં વિસંજ્ઞં દૈત્યાસ્તુ ભીતા વિમુખા બભૂવુઃ
તેને જમીન પર બેભાન પડેલો જોઈ, દૈત્યોએ ડરાઈને પીઠ ફેરી લીધી.
વીર્યં પ્રશંસન્તિ શતક્રતોશ્ચ સ ગોત્રભિચ્છર્વમુપેત્ય તસ્થૌ
તેઓએ ઇન્દ્રની શક્તિની પ્રશંસા કરી, અને ગોત્રભિતનો પુત્ર શિવજી પાસે ઊભો રહ્યો.
એહ્યેહિ વીરાદ્ય ગૃહં મહાસુર યોત્સ્યામ ભૂયો હરમેત્ય શૈલમ્
આવો, વીર, મહાસુર, ઘેર ચાલો; ચાલો, ફરીથી પર્વત પર જઈને યુદ્ધ કરીએ.
રણાન્નૈવાપયાસ્યામિ કુલં વ્યપદિશન્ સ્વયમ્
હું કદી યુદ્ધભૂમિ છોડતો નથી, પોતે જ પોતાનું વંશ જણાવું છું.
દેવદાનવગન્ધર્વાન્ જેષ્યે સેન્દ્રમહેશ્વરમ્
હું દેવો, દાનવો, ગંધર્વો અને સાથે ઇન્દ્ર-મહેશ્વરને પણ જીતી લઈશ.
સમાશ્વાસ્યાબ્રવીચ્છંભું સારિથં સારિથિં મધુરાક્ષરમ્
તેણે શંભુને, પોતાના રથચાલકને, મીઠાં શબ્દોમાં આશ્વાસન આપ્યું.