લપ્સ્યસે ભૂમિશય્યાઢ્યં કદન્નાશનભોજનમ્
તને જમીન પર સુવાની જગ્યા અને જંગલના અનાજનું ભોજન મળશે.
વિચરામિ મહીપૃષ્ઠં ગચ્છન્ સ્નાતું હિરણ્વતીમ્
હું ધરતી પર ફરું છું, હિરણ્વતીમાં સ્નાન કરવા જાઉં છું.
ઇમાં દેવવતીં ગૃહ્યં મૂઢ ન્યસ્તાં મહાશ્રમે
આ દેવવતીને, જે મૂર્ખાઈથી મહાશ્રમમાં મૂકાઈ હતી, લઈ જા.
વટાગ્રે ઽસ્મિન્નુદ્બ્બન્ધ જટાભિરપિ સુન્દરિ
વટવૃક્ષની ડાળ પર, જટાઓથી પણ બાંધેલી છે, હે સુંદર.
લતાપાશૈર્મહાયન્ત્રમધસ્તાદ્ દુષ્ટબુદ્ધિના
લતાના બંધથી અને મોટા યંત્રથી નીચે, દુષ્ટ બુદ્ધિએ બાંધ્યું છે.
દિશાં મુકેષુ સર્વેષુ કૃતં યન્ત્રં લતામયમ્
દિશાઓના મુખ પર લતાથી બનેલું યંત્ર મૂકવામાં આવ્યું છે.
યથેચ્છયા મયા દૃષ્ટમેતત્ તે ગદિતં શુભે
હે શુભે, મેં જે જોયું તે તને કહ્યું છે, જેમ મને દેખાયું તેમ.
સમાયાતા સુચાર્વઙ્ગી કેન સાર્થેન માં વદ
હે સુંદરાંગી, તું અહીં કયા હેતુથી આવી છે, મને કહો.
નન્દયન્તીતિ મે નામ પ્રમ્લોચાગર્ભસંભવા
મારું નામ નંદયંતી છે, હું પ્રમ્લોચાના ગર્ભમાંથી જન્મી છું.
ઇયં નરેન્દ્રમહિષી ભવિષ્યતિ ન સંશયઃ
આ રાણી નિશ્ચયે રાજાની મહારાણી બનશે, તેમાં કોઈ શંકા નથી.
શિવા ચાશિવનિર્ઘોષા તતો ભૂયો ઽબ્રવીનમુનિઃ
શિવા અને અશિવનિર્ઘોષા—પછી ઋષિએ વધુ વાત કરી.
તતો જગામ સ ઋષિરેવમુક્ત્વા વચો ઽદ્ભુતમ્
પછી ઋષિએ આ અદ્ભુત વચન કહીને ત્યાંથી વિદાય લીધી.
તીર્થં તતો હિરણ્વત્યાસ્તીરાત્ કપિરથોત્પતત્
પછી હિરણ્વતી નદીના કાંઠેથી વાનરરથ તીર્થ તરફ ઉડી ગયો.
તયાસ્મિ દેશમાનીતા ઇમં માનુષવર્જિતમ્
તેના દ્વારા હું આ મનુષ્યવિહિન પ્રદેશમાં લાવવામાં આવ્યો.
પ્રાહ સુન્દરિ ગચ્છસ્વ શ્રીકણ્ઠં યમુનાતટે
સુંદરીએ મને કહ્યું: 'યમુના કાંઠે શ્રીકંઠ પાસે જા.'
તસ્મૈ નિવેદયાત્માનં તત્ર શ્રેયો ઽધિલપ્સ્યસે
તેણે કહ્યું: 'તેણે પોતાને અર્પણ કરજે, ત્યાં તને શ્રેષ્ઠ કલ્યાણ મળશે.'
પરિત્રાણાર્થમગમદ્ધિમાદ્રેર્યમુનાં નદીમ્
ઉદ્ધાર માટે તે પર્વત પરથી યમુના નદી પાસે આવી.
સંપ્રાપ્તા શઙ્કરસ્થાનં યત્રાગચ્છતિ તાપસઃ
તે શંકરના સ્થાન પર પહોંચી, જ્યાં તપસ્વી આવે છે.
પ્રતિવન્દ્ય તતો ઽપશ્યક્ષરાંસ્તાન્મહામુને
પ્રણામ કર્યા પછી, તેણે મહાન ઋષિઓને, અક્ષય લોકોને જોયા.
તજ્જાબાલ્યુદિતં શ્લોકમલિખચ્ચાન્યમાત્મનઃ
બાળપણમાં બોલેલો પોતાનો બીજો શ્લોક તેણે લખી લીધો.
સા ચાવસ્થામિમાં પ્રાપ્તા કશ્ચિન્માં ત્રાતુમીશ્વરઃ
આ સ્થિતિમાં પહોંચી, તેણે વિચાર્યું—'કોઈ ભગવાન મને બચાવે.'
દદૃસે ચાશ્રમવરં મત્તકોકિલનાદિતમ્
તેણે મદમસ્ત કોયલના રવથી ગુંજતું ઉત્તમ આશ્રમ જોયું.
ઇત્યેવં ચિન્તયન્તી સા સંપ્રવિષ્ટા મહાશ્રમમ્
આ રીતે વિચારીને, તે મહાશ્રમમાં પ્રવેશી ગઈ.
સંશુષ્કાસ્યાં ચલન્નેત્રાં પરિમ્લાનામિવાબ્જિનીમ્
તેનું મોઢું સુકાઈ ગયું હતું, આંખો ડોલતી હતી, તે કુમળી કમળ જેવી લાગી.
કેયમિત્યેવ સંચિન્ત્ય સમુત્થાય સ્થિતાભવત્
‘આ કોણ છે?’ એમ વિચારીને એ ઊભી રહી.
પપ્રચ્છતુસ્તથાન્યો ઽયં કથયામાસતુસ્તદા
પછી બન્નેએ એકબીજાને પ્રશ્ન કર્યા અને વાત કરવાનું શરૂ કર્યું.
સમાસીને કથાભિસ્તે નાનારૂપાભિરાદરાત્
બન્ને બેઠા અને વિવિધ વાતો સાથે મન લગાડી વાતો કરતાં રહ્યા.
સ તત્ત્વજ્ઞો મુનિશ્રેષ્ઠો અક્ષરાણ્યવલોકયન્
એ સત્યને જાણનારા શ્રેષ્ઠ મુનિએ અક્ષરોને ધ્યાનપૂર્વક જોયા.
મુહૂર્તં ધ્યાનમાસ્થાય વ્યજાનાચ્ચ તપોનિધિઃ
થોડો સમય ધ્યાનમાં બેસીને એ તપસ્વીએ બધું સમજી લીધું.
અયોધ્યામગમત્ ક્ષિપ્રં દ્રષ્ટુમિક્ષ્વાકુમીશ્વરમ્
પછી એ ઝડપથી અયોધ્યા ગયો અને ઇક્ષ્વાકુ વંશના રાજાને મળવા ગયો.