ભવામરારિહન્ત્રીતિ ઉક્ત્વા સ્વર્ગમુપાગમત્
‘તું દેવતાઓના દુશ્મનોની સંહારક છે’ એમ કહીને તે સ્વર્ગે ગયો.
પ્રણમ્ય ચ મહેશાનં સ્થિતા સવિનયં મુને
તેણીએ મહેશાનને વંદન કર્યું અને વિનમ્રતાપૂર્વક ઊભી રહી, હે મુનિ.
તસ્થૌ વ્રષસહસ્રં હિ મહામોહનકે મુને
હે મુનિ, તે મહામોહમાં હજાર વર્ષ સુધી રહી.
ચક્ષુભુઃ સાગરાઃ સપ્ત દેવાશ્ ચ ભયમાગમન્
સાતે સમુદ્રો ઉથલપાથલ થયા અને દેવતાઓ ભયભીત બન્યા.
પ્રણમ્યોચુર્મહેશાનં જગત્ ક્ષુબ્ધં તુ કિં ત્વિદમ્
તેઓએ મહેશાનને વંદન કરીને પૂછ્યું: ‘હે મહેશાન, જગત这么 ઉથલપાથલ કેમ છે?’
તેનાક્રાન્તાસ્ત્વિમે લોકા જગ્મુઃ ક્ષોભં દુરત્યયમ્
આ કારણે આ લોકોએ અસહ્ય ઉથલપાથલનો અનુભવ કર્યો છે.
આગચ્છ શક્રર્ ગચ્છામો યાવત્ તન્ન સમાપ્યતે
ચાલ, હે શક્ર, આપણે ત્યાં જઈએ જ્યાં સુધી એ સમસ્યા દૂર ન થાય.
સ નૂનં દેવરાજસ્ય પદમૈન્દં હરિષ્યતિ
એ ચોક્કસપણે દેવરાજનું ઇન્દ્રપદ કબજે કરી લેશે.
ભયાજ્જ્ઞાનં તતો નષ્ટં ભાવિકર્મપ્રચોદનાત્
ભયના કારણે જ્ઞાન નષ્ટ થયું, કારણ કે ભવિષ્યના કર્મોનું પ્રેરણ હતું.
જગામ મન્દરગિરિં તચ્છૃઙ્ગે ન્યવિશત્તતઃ
તે મન્દર પર્વત પર ગયો અને ત્યાંની ચોટી પર વસ્યો.
ચિન્તયિત્વા તુ સુચિરં પાવકં તે વ્યસર્જયન્
લાંબો વિચાર કર્યા પછી, તેમણે અગ્નિને મુક્ત કર્યો.
દુષ્પ્રવેશં ચ તં મત્વા ચિન્તાં વહ્નિઃ પરાં ગતઃ
પ્રવેશ કરવો મુશ્કેલ છે એમ સમજીને અગ્નિ ભારે ચિંતામાં પડી ગયો.
નિષ્ક્રામનતીં મહાપઙ્ક્તિં હંસાનાં વિમલાં તથા
તેને હંસોની એક વિશાળ, શુદ્ધ પંક્તિ બહાર નીકળતી દેખાઈ.
વઞ્ચયિત્વા પ્રતીહારં પ્રવિવેશ હરાજિરમ્
પ્રવેશદ્વારના રક્ષકને છેતરવીને તે હરાના આંગણે પ્રવેશ્યો.
પ્રાહ પ્રહસ્ય ગમ્ભીરં દેવા દ્વારિ સ્થિતા ઇતિ
તે ઊંડા હાસ્ય સાથે બોલ્યા: 'દેવતાઓ બારણે ઊભા છે.'
વિનિષ્ક્રન્તો ઽજિરાચ્છર્વો વહ્નિના સહ નારદ
શર્વે અગ્નિ સાથે ઝડપથી બહાર આવ્યા, હે નારદ.
શિરોભિરવનીં જગ્મુઃ સેન્દ્રાર્કશશિપાવકાઃ
ઇન્દ્ર, સૂર્ય, ચંદ્ર અને અગ્નિ સાથે તેમણે માથું જમીન પર ઝુકાવ્યું.
પ્રણામાવનતાનાં વો દાસ્યે ઽહં વરમુત્તમમ્
'તમે જે શ્રદ્ધાથી નમન કરો છો, તેમને હું શ્રેષ્ઠ વર્દાન આપું છું.'
તદિદં ત્યજ્યતાં તાવન્મહામૈથુનમીશ્વર
'હવે આ મહાન મિલન કાર્ય થોડા સમય માટે છોડો, હે ભગવાન.'
મમેદં તેજ ઉદ્રિક્તં કશ્ચિદ્ દેવઃ પ્રતીચ્છતુ
'મારું આ વધેલું તેજ કોઈ દેવતા સ્વીકારી લે.'
અસીદન્ત યથા મગ્નાઃ પઙ્કે વૃન્દારકા ઇવ
તેઓ કાદવમાં ફસાયેલા બાળકના સમૂહ જેવાં ઊભા રહ્યા.
પ્રોવાચ મુઞ્ચ તેજસ્ત્વં પ્રતીચ્છામ્યેષ શઙ્કર
તેણે કહ્યું, 'તું તારો તેજ છોડ, હું શંકર તેને સ્વીકારું છું.'
જલં તૃષાનતે વૈ યદ્વત્ તૈલપાનં પિપાસિતઃ
જેમ તરસેલો માણસ પાણીની જગ્યાએ તેલ પીવાની ઇચ્છા કરે છે.
સ્વસ્થાઃ સુરાઃ સમામન્ત્ર્ય હરં જગ્મુસ્ત્રિવિષ્ટપમ્
હરાને વિદાય આપી, દેવતાઓ પોતાનું સ્વસ્થ્ય મેળવી સ્વર્ગ તરફ ગયા.
સમભ્યેત્ય મહાદેવીમિદં વચનમબ્રવીત્
મહાદેવી પાસે જઈને તેમણે આ શબ્દો કહ્યા.
નીતઃ પ્રોક્તો નિષિદ્ધસ્તુ પુત્રોત્પત્તિં તવોદરાત્
'તેણે લઈ જવામાં આવ્યા છે, હવે તમારા ગર્ભમાંથી પુત્ર ઉત્પન્ન થવાનો મનાઈ થયો છે.'
શશાપ દૈવતાન્ સર્વાન્ નષ્ટપુત્રોદ્ભવા શિવા
શિવાએ બધા દેવતાઓને શાપ આપ્યો: 'તમને સંતાનથી વંચિત રહેવું પડશે.'
તસ્માત્ તે ન જનષ્યન્તિસ્વાસુયોષિત્સુ પુત્રકાન્
એથી, તમારી પત્નીઓ તમારી માટે પુત્રો જન્માવશે નહીં.
આહૂય માલિનીં સ્વનાતું મતિં ચક્રે તપોધના
માલિનીને બોલાવી, તપસ્વિએ તેને ધાયી બનાવવાનો નિશ્ચય કર્યો.
તત્સ્વેદં પાર્વતી ચૈવ મેને કીદૃગ્ગુણેન હિ
પાર્વતીએ વિચાર્યું કે એ સ્વેદમાં કયો ગુણ છે.