દુર્ગમ દૈત્યોએ આદેશ આપ્યો કે તે નિર્દોષ સ્ત્રીને દાસી બનાવી લાવવી જોઈએ—તેને ઝડપથી અહીં લાવો. પછી તેણે આકસ્માત કહ્યું કે—even જો તે પોતાનો પૂર્વજ હોય, તો પણ તેને નિષ્ઠુરતાપૂર્વક મારવો જોઈએ. ત્યારબાદ, છ મહાન દૈત્યોની ચારે બાજુથી ઘેરાયેલા, તે વિંધ્ય પર્વતની તરફ આગળ વધ્યો. તેણે ધમકી આપી—જો તે સ્ત્રી બળજબરીથી ન આવે, તો હું તેના વાળ પકડીને ખેંચી લાવું. “અશક્ત સ્ત્રી અહીં શું કરી શકે? જે કરવું હોય, કરો,” એમ તેણે કહ્યું. પછી તે પોતાની ગદા લઈને, શક્તિથી ભરપૂર, ઝડપથી આગળ ધસી ગયો. પણ તેના અને તેની સેના સાથે, તે જ્યોં સુકું લાકડું અગ્નિમાં ભસ્મ થાય છે, એ રીતે ભસ્મ થઈ ગયો. જ્યારે કૌશિકી દેવી દ્વારા દૈત્ય અને તેની સમગ્ર સેના ભસ્મ થઈ ગઈ, ત્યારે દૈત્યરાજાએ શક્તિશાળી ચંડ અને મુંડ નામના મહાદૈત્યોને આદેશ આપ્યો. તેમની સેના અપરંપાર હતી—હાથી, ઘોડા અને રથોથી ભરેલી. જ્યારે દુશ્મન સેના લાખો-કરોડોની સંખ્યામાં આગળ આવી રહી હતી, ત્યારે દેવી ક્યારેક હાથથી, ક્યારેક મોઢાથી, રમતમાં તેમને મારવા લાગી. પહાડની ગુફામાં વસતા સિંહે પણ ઘણા દૈતોને મારી નાંખ્યા. પોતાનાં દૈત્યો દુઃખ પામતા જોઈને, ચંડ અને મુંડના હોઠ ગુસ્સાથી કાંપવા લાગ્યા. ત્યારબાદ, બંને ભયાનક દૈત્યો પડ્યા—ક્રોધથી ભરપૂર—તો કલ્યાણકારી, પણ ભયાનક મુખવાળી કાળી યોગિની પ્રગટ થઈ. તેની અંગો સુકાઈ ગયેલા, શરીર લોહીથી લથપથ અને રાજાઓનાં મસ્તકની માળા ધારણ કરતી હતી. તે બહુ ગુસ્સામાં આવી અને દુશ્મનના ઘોડા, રથો અને હાથીઓને તોફાની રીતે મારવા લાગી. એ વખતે અંબિકા દેવી એ હાથી અને તેના ચાલકને પકડીને પોતાના મોઢામાં નાખી દીધા. એક યુદ્ધા ને પકડી, તેને પણ મોઢામાં નાખી દઈ ચપટી નાખી. બીજાને પગથી દબાવીને મૃત્યુ પામ્યો. આ દૃશ્ય જોઈને, રૂરુ નામનો દૈત્ય ડરીને ભાગ્યો, પણ ચંડીએ તેને જોઈ લીધો. તે જમીન પર એમ પડ્યો જેમ કે મૂળ કપાયેલા વૃક્ષ પડી જાય. દેવી એ તેના કવચને ફાડી નાખી, કાનથી પગ સુધી ફેંકી દીધું. માત્ર એક જ બંધાયેલો ન હતો—તેને પણ દેવીએ પકડીને જમીન પર ફેંકી દીધો. આ સમયે, દેવીનું સ્વરૂપ અડધું અંધારું અને અડધું ફિક્કું હતું. એ સમયે તેને "ચંડમારી" નામથી પ્રસિદ્ધિ મળી. પછી કહેવામાં આવ્યું—“હું પોતે તેમને મારીશ, તું તેમને અહીં લાવ.” ડરીને, ચંડ અને મુંડ દક્ષિણ દિશામાં આશ્રય લેતાં ભાગી ગયા. દેવી ઝડપથી ગધેડા પર આરૂઢ થઈ, જેમ કે ગરુડ ઝડપથી ઉડે છે તેમ દોડી. પછી તેણે પૌંડ્ર નામના મહિષ અને માસ્યને જોયા. દેવી એ તેને હાથમાં પકડી, પવનની ગતિએ દાનવોની પાછળ દોડી. મહાદેવી ગધેડા પર આરૂઢ થઈ, ઝડપથી આગળ ધસી. જ્યારે તેણે કાર્કોટક નામના સર્પને જોયો, ત્યારે તેના વાળ ઉભા થઈ ગયા. પંખી (ગરુડ)ના ભયાનક પાંખો તેના પર પડ્યા. દેવી ભારે ઝડપથી ચંડ અને મુંડને પીછો કરી રહી હતી—તેઓ ભયથી ભરાયા હતા. કાર્કોટક દ્વારા બાંધેલા, દેવી એ તેમને બાંધીને વિંધ્ય પર્વત તરફ લઈ ગઈ. દૈત્યસેનાપતિઓનાં મસ્તક અને ગરુડના તેજસ્વી પાંખો સાથે, દેવી એ ગર્જનારા સિંહની ખાલ અર્પણ કરી. અંતે, દેવી એ પોતાના હાથે દૈત્યોએ લોહી પીધું. આ રીતે, દેવીની મહિમા અને દૈત્યો પરની વિજયગાથા અહીં વર્ણવાઈ છે.