నృపస్య వచనం శ్రుత్వా రాజ్ఞీ వచనమబ్రవీత్
రాజు మాటలు విని రాణి ఇలా చెప్పింది.
క్రీడనం పీడనాయైవ తేషాం యే పుత్రవర్జితాః అపుత్రే చ గతిర్నాస్తి సుతాపుత్రవివర్జితే
కొడుకు లేని వారికి ఆట కూడా బాధే. పిల్లలు లేని వారికి, మనవడు కూడా లేకపోతే, ఎక్కడా ఆశ్రయం ఉండదు.
సుఖినస్తే జనా లోకే యే బాలం పాంసుభూషితమ్
ఈ లోకంలో మట్టితో ఆడుకుంటున్న బిడ్డ ఉన్నవాళ్లు నిజంగా సంతోషంగా ఉంటారు.
అనేన కారణేనాస్మి నిర్వేదం పరమం గతా
ఈ కారణంతో నేను చాలా నిరాశకు లోనయ్యాను.
ఇహ భిక్షుః సమాయాతో దేవరూపీ సనాతనః
ఇక్కడ ఒక భిక్షువు, దేవతల వంటి రూపంతో, వచ్చాడు.
సస్త్రీబాలో జనశ్చాత్ర శరణం యస్య గచ్ఛతి భవిష్యామోఽత్ర సందేహో న మే మనసి వర్త్తతే
ఇక్కడ మహిళలు, పిల్లలు, ప్రజలు అతని దగ్గర ఆశ్రయం పొందుతున్నారు. మనమూ అలాగే చేస్తామన్న సందేహం నాకు లేదు.
తస్యాః స వచనం శ్రుత్వా జీర్ణోద్యానం జగామ హ
ఆమె మాటలు విని, అతడు పాత తోటకు వెళ్లాడు.
దృష్టమాత్రో నృపతినా భిక్షుర్లిగత్వమాగతః పూజయామాస విధివత్తల్లింగం భిక్షు రూపకమ్ ।। 5.2.37.
రాజు భిక్షువును చూసిన వెంటనే భిక్షువు రూపం ధరించాడు. ఆ భిక్షు రూప లింగాన్ని విధిగా పూజించాడు.
అపుత్రోఽస్మీత్యువాచేదం ధన్యేయం మహిషీ మమ
నాకు కొడుకు లేదు; నా రాణి ధన్యురాలు అని అన్నాడు.
ఇత్యుక్తో రాజసింహేన భిక్షుర్లింగా కృతిస్తదా
రాజసింహుడు ఇలా అడిగినప్పుడు, ఆ భిక్షువు లింగరూపంలో కార్యాన్ని ప్రారంభించాడు.
తతఃప్రభృతి రాజాసౌ సకలత్రో మహామతిః
అప్పటి నుండి, ఆ మహామతి రాజు తన భార్యలతో కలిసి,
దేవదేవస్య మాహాత్మ్యాత్పుత్రో జాతో మహాబలః
దేవదేవుని మహిమ వల్ల, గొప్ప బలమైన కుమారుడు జన్మించాడు.
అథాహం మన్దరాద్దేవి కౌతు- కాత్తు సమాగతః
అప్పుడు నేను, ఓ దేవి, మందర పర్వతం నుండి ఆసక్తితో వచ్చాను.
యోగైశ్వర్యేణ చ మయా కృతం వై పురమాత్మనః తచ్ఛివం శాశ్వతం స్థానం దత్తం దేవి తదా మయా
నా యోగశక్తితో నేను నాకు ఒక పట్టణాన్ని సృష్టించాను. ఆ శాశ్వతమైన శివుని స్థలాన్ని అప్పుడు నీకు ఇచ్చాను, ఓ దేవి.
మార్కండేయేశ్వరాద్దేవాదుత్తరే వరవర్ణిని .
ఓ సుందరివని, మార్కండేయేశ్వర దేవుడి ఉత్తర భాగంలో,
యేఽర్చయిష్యన్తి సతతం శివేశ్వరమనుత్తమమ్
ఎవరైతే ఎప్పుడూ శివేశ్వరుని పరమోన్నతుడిగా పూజిస్తారో,
విదిత్వార్భగురుం లోకం యే ద్రక్ష్యంతి శివేశ్వ రమ్
ఈ లోకానికి గురువుని తెలుసుకుని, శివేశ్వరుని దర్శించేవారు,
మోక్షం సుదుర్లభం మత్వా సంసారం చాతిభీషణమ్ ।। 5.2.37.
మోక్షం చాలా దుర్లభమని, ఈ సంసారం చాలా భయంకరమని భావిస్తూ,
సర్వావస్థోఽపి యో మర్త్యః సంశ్రయేత్తం శివేశ్వరమ్
ఏ స్థితిలో ఉన్నా, ఏ మనిషైనా ఆ శివేశ్వరుని ఆశ్రయిస్తే—
ఆఖ్యానం ప్రయతో మర్త్త్యో య ఇదం శ్రావయేచ్ఛుచిః
లేదా, ఎవడు భక్తితో, పవిత్రతతో ఈ కథను వినిపిస్తాడో—
ఏష తే కథితా దేవి ప్రభావః పాపనాశనః
దేవి! పాపాలను నశింపజేసే ఈ మహిమను నేను నీకు చెప్పాను.
దేవం స్వర్గప్రదం దేవి మహాపాతకనా శనమ్
దేవి! స్వర్గాన్ని ప్రసాదించే దేవుడు, పెద్దపెద్ద పాపాలను కూడా తొలగించేవాడు—
పురా వైవస్వతే కల్పే ప్రాప్తే వారాహసంజ్ఞకే
పూర్వం వైవస్వత కల్పంలో, వారాహ అనే కాలంలో—
మహాకాలవనే రమ్యే రమమాణస్య పార్వతి
పార్వతి! అందమైన మహాకాలవనంలో విహరిస్తూ ఉండగా—
పృష్టోఽహం చ తదా శ్రుత్వా శబ్దం చాతీవ దుఃసహమ్
అప్పుడు నేను ఓ భయంకరమైన శబ్దాన్ని విని, అడిగబడ్డాను.
ఏతే గణేశాః క్రీడంతి మధ్యే వై వీరకో గణః
ఈ గణేశులు ఆటలాడుతున్నారు. వారిలో వీరక అనే గణుడు ఉన్నాడు.
కుసుమైర్హన్యతేఽప్యర్థం పూజ్యతే కుసుమోత్కరైః
ఆయనను పువ్వులతో ఆటగా కొడుతూ, పుష్పరాశులతో పూజిస్తున్నారు.
నానాశ్చర్యగుణాధారో గణేశ్వరశతార్చితః
వివిధ ఆశ్చర్యకరమైన గుణాలు ఉన్నవాడు, వందలాది గణేశ్వరులు పూజించే వాడు.
న దృశ్యతే వినా పుణ్యైః పుత్రస్యాననపంకజమ్
నీ కుమారుని పద్మముఖాన్ని, పుణ్యమున్నవారు తప్ప మరెవ్వరూ చూడలేరు.
కదాహమీదృశం పుత్రం ద్రక్ష్యామ్యానన్దదాయకమ్ ప్రోక్తం పార్వతి పుత్రోఽయం ప్రదత్తో వీరకోఽధునా
ఇలాంటి ఆనందాన్ని ఇచ్చే కుమారుడిని నేను ఎప్పుడు చూస్తానో? పార్వతి! ఈ కుమారుడు వీరకను ఇప్పుడు నీకు ఇచ్చినట్టు ప్రకటించబడింది.