యత్సంయుగేషు రథకుఞ్జరకున్తశక్తినారాచచక్రశరతోమరభీమఖడ్గైః
యుద్ధాల్లో రథాలు, ఏనుగులు, కత్తులు, కుళ్లులు, బాణాలు, చక్రాలు, భయంకరమైన ఖడ్గాలతో—
కాంతారదుర్గవిషమేష్వపి వర్తమానా ఋక్షేభసింహబహుకణ్టకతస్కరేషు
కష్టమైన అడవుల్లో, కోటల్లో, ఎలుగుబంట్లు, సింహాలు, ముల్లుతో నిండిన దొంగల మధ్య ఉన్నా—
తేజోరాశిస్త్వమిహ శరణం సర్వతోదుఃఖితానాం త్వత్తుల్యోఽన్యో జగతి సకలే నాస్తి కశ్చిద్దయాలుః
నీవే ఇక్కడ తేజస్సుకు నిలయం, అన్ని బాధపడేవారికి ఆశ్రయం; ఈ లోకంలో నీవంటి దయగలవాడు మరొకరు లేరు.
కః కుష్ఠాభిహతః క్వ చారిభిరథో కో వ్యాధిభిః పీడితః కే పంగ్వంధజడాః క్వ శీర్ణచరణః కో వా విపన్నక్రియః
ఎవరు కుష్టురోగంతో బాధపడుతున్నారు? ఎవరు శత్రువుల చేతిలో పీడితులు? ఎవరు వ్యాధులతో బాధపడుతున్నారు? ఎవరు లంగరు, అంధులు, మూర్ఖులు, ఎవరి పాదాలు వాడిపోయాయి? ఎవరి పనులు విఫలమయ్యాయి?
ధర్మః పరత్ర కిల తిష్ఠతి సేవితోఽసౌ కాలాంతరేణ విబుధా వరదా భవంతి
ధర్మాన్ని ఆచరించినవారికి అది పరలోకంలో నిలిచి ఉంటుంది; కాలక్రమంలో జ్ఞానులు వరాలిచ్చేవారవుతారు.
విభ్రాంతకాంతహరిణీసదృశేక్షణాభిః కాంతోరుహారమణికుణ్డలమేఖలాభిః
ఆమె కన్నులు చంచలమైన హరిణిలాంటి ప్రేమికురాలివి, అందమైన జుట్టు, రత్న కుండలాలు, మెరిసే మెడబండలతో అలంకరించబడి ఉంది.
యైస్త్వం నరైః సకృదపి ప్రణతః కథంచిద్ధ్యాతోఽథవా భువననాథ తథాంతకాలే
ఓ లోకాధిపతి, మానవులు ఒక్కసారి అయినా నిన్ను నమస్కరించినా, లేదా ఏ విధంగా అయినా మరణ సమయమందు నిన్ను స్మరించినా,
యే త్వాం కుతర్కమతిభిర్న నమంతి భక్త్యా రోమాంచకంచుకశతాకులితైః శరీరైః 5.1.32.
కానీ, తప్పు ఆలోచనలతో ముదిరిన మనస్సుతో, భక్తితో, ఆనందంతో శరీరం పులకరించక నిన్ను నమస్కరించని వారు,
ఉదధిజలతరంగక్షోభలోలాక్షియుగ్మైః సఫణిమణిమయూఖోద్భాసితైర్లేలిహద్భిః
సముద్రపు అలలలా చలించే కళ్లతో, నాగమణుల వెలుగు మెరుస్తూ, ఆ పాములు నోటితో లేపుతూ,
తవ సురవర గచ్ఛతోఽనుసరంతి త్రిదశనదీకమలోద్గ తాని వాతైః
దేవతలలో శ్రేష్ఠుడవైన నీవు ప్రయాణించునప్పుడు, దేవతా నదులలోని కమలాలు గాలిలో ఊగిపోతూ, నీ వెంట వస్తుంటాయి.
తత్త్వధ్యానం జలనిధినివహే స్థిత్వా స్థిత్వా చరణనివహైః
నీ తత్వాన్ని ధ్యానిస్తూ, సముద్రపు మధ్యలో మళ్ళీ మళ్ళీ నిలబడి, పాదాల సమూహంతో,
ఉదయాద్రినితంబసంస్థితస్య హ్యుదయేష్వస్తమయేషు చావృతస్య
తూర్పు పర్వతపు ఒడిలో నిలిచినప్పుడు, ఉదయాన్నీ, అస్తమయాన్నీ నీకు మబ్బు కప్పినట్టుగా,
యథాయథా వ్రజతి రథస్తవాంబరే విపాటయన్ధనతిమిరౌఘసంచయాన్
నీ రథం ఆకాశంలో ప్రయాణించునప్పుడు, అది నీ కాంతిరశ్ములతో ముదురు చీకట్లను చీల్చేస్తుంది.
చారుపద్మవినిమీలితేక్షణాం చక్రవాకకలహంసమేఖలామ్
అర్ధమూసిన కమలపువ్వుల్లాంటి అందమైన కళ్లతో, చక్రవాక పక్షులు, హంసలు మెడలో అలంకారంగా ఉన్నట్టు,
నీలలోలమతికాన్తముత్పలం భృంగతుంగచరణాకులీకృతమ్
నీలంగా మెరిసే ఆకర్షణీయమైన కమలం, ఎత్తుగా ఎగిరే తేనెటీగలు చుట్టుముట్టి,
స్ఫురచ్ఛశాంకహారనిర్మలం ఖగ త్వదంకేష్వచంచలమ్
ప్రభలతో మెరిసే చంద్రమణుల హారం, నీ మడిలో చంచలంగా కదులుతూ, ఓ పక్షీ,
హరితి చ తావన్ముహిర్నిషేవితతమస్యశుభం భవతి చ యావదైవ కిరణైస్తవ పూజితతరమ్
పచ్చని భూమి చీకటిలో మునిగినంతకాలం, అది అపవిత్రంగా ఉంటుంది; నీ కిరణాలతో పూజింపబడినప్పుడే పవిత్రమవుతుంది.
త్వం విష్ణుస్త్వం శశాంకస్త్వమసురమథనః శణ్ముఖస్త్వం ధనేశస్త్వం కాలస్త్వం చ ధాతా క్షితిధరమలయాపాశ్రయస్త్వం హుతాశః 5.1.32.
నీవే విష్ణువు, నీవే చంద్రుడు, నీవే అసుర సంహారకుడు, నీవే షణ్ముఖుడు, నీవే ధనాధిపతి, నీవే కాలుడు, నీవే సృష్టికర్త, పర్వతాలూ మలయ పర్వతానికి ఆశ్రయమైనవాడు, నీవే అగ్ని.
త్వమనింద్య గోపతే త్రిపురమథన మన్మథదాహకరస్త్వమసురభీమదర్పహా పాహి మామ్
నీవు నిందలకందని వాడు, గోపాలుడు, త్రిపుర సంహారకుడు, మన్మథుడిని దహించినవాడు, భయంకరమైన రాక్షసుల గర్వాన్ని నశింపజేసినవాడు — నన్ను రక్షించు.
ఆదిత్య భాస్కర దివాకర సప్తసప్తే మార్తండ సూర్య హరిదశ్వపతే చ భానో
ఓ ఆదిత్యా, భాస్కరా, దివాకరా, సప్తసప్తి, మార్తాండ, సూర్య, పచ్చని గుర్రాల అధిపతి, భాను,
ప్రాగ్దిగ్వధూతిలకభాసురకర్ణపూర మందాకినీదయితనాథ జగత్ప్రదీప
ప్రాచ్య దిక్కు వధువు చెవికి మెరిసే అలంకారమువై, మందాకినీ నదికి ప్రియుడవై, జగతికి దీపమువై,
బ్రహ్మైవ సత్య శుభమంగల లోకనాథ వ్యోమాంగణేశ మునిసంస్తుత విశ్వమూర్తే
నీవే పరబ్రహ్మ, నీవే సత్యం, మంగళం, లోకాల అధిపతి, ఆకాశానికి అధిపతి, మునులు స్తుతించే వాడు, విశ్వరూపుడవు.
కృత్వాంజలిం శిరసి పంకజకుడ్మలాభం యత్సంస్తుతస్త్వమిహ దేవ మయాద్య భక్త్యా
పద్మపు మొగ్గలా చేతులు తలపై జోడించి, ఈ రోజు నిన్ను భక్తితో స్తుతించాను, ఓ దేవా.
నమః సవిత్రే జగదేకచక్షుషే జగత్ప్రసూతిస్థితినాశహే తవే
సవిత్రికి నమస్కారం, జగత్తుకు ఒక్క కంటివాడవు, సృష్టి, స్థితి, లయకారణుడవు నీవే.
వరం దాస్యామి యత్నేన యత్తే మనసి వర్తతే
నీ మనసులో ఉన్నది ఏదైనా, నేను శ్రద్ధగా నీకు వరంగా ఇస్తాను.
మద్దర్శనం హి విఫలం న కదాచిత్ప్రజాయతే
నన్ను దర్శించడమే ఎప్పుడూ వృథా కాదు.
అర్జున ఉవాచ ఏష ఏవ వరో మహ్యం వరాణాముత్తమోత్తమః
అర్జునుడు పలికాడు: ఇదే నాకు వరాలన్నిటిలో శ్రేష్ఠమైన వరం.
యే చ త్వాం మానవా భక్త్యా స్తో ష్యంతి ప్రణతాః సదా 5.1.32.
ఎవరైతే నిన్ను భక్తితో ఎప్పుడూ నమస్కరించి స్తుతిస్తారో—
మనసశ్చేప్సితం సర్వ దాతవ్యం హి వరో మమ ఆదిత్యో ఽస్మై వరం దత్త్వా హ్యువాచ వచనం శుభమ్
వారికి మనసులో కోరినది అన్నీ ఇవ్వాలి—ఇదే నా వరం. ఆది సూర్యుడు ఈ వరాన్ని ఇచ్చి, మంగళమైన మాటలు పలికాడు.
యస్త్వత్కృతేన స్తోత్రేణ మాం స్తోష్యతి నరోత్తమః
నీ చేత రచించిన స్తోత్రంతో ఎవడు నన్ను స్తుతిస్తాడో, ఓ మానవులలో శ్రేష్ఠుడా—