ఆగమిష్యామ్యహం తత్ర సహితోఽప్సరసాం గణైః
నేను అప్పుడు అప్పుడు అప్సరసల సమూహంతో అక్కడికి వస్తాను.
మేఘఖణ్డే సముద్భూతే మయి తత్ర ప్రవర్షతి
ఆకాశంలో మేఘాలు కూడినప్పుడు, నేను అక్కడ వర్షం కురిపిస్తాను.
భాస్కరం చ నమస్కృత్య బ్రహ్మాద్యైః పూజితం విభుమ్
బ్రహ్మాది దేవతలు పూజించే భాస్కరునికి నమస్కరించి,
ఏవం మృర్తిద్వయం వ్యాస దత్త్వా పార్థాయ వాసవః
ఇలా, వ్యాస మహర్షీ, వాసవుడు ఆ రెండు విగ్రహాలను పార్థుడికి ఇచ్చాడు.
నారదో ద్వారకాయాం తు కృష్ణస్యాహ్వానకారణాత్
ఆ తరువాత నారదుడు ద్వారకలో కృష్ణుని ఆహ్వానించేందుకు,
శ్రావయామాస విప్రేంద్రం ఏహి కృష్ణ కుశస్థలీమ్
బ్రాహ్మణులలో ప్రధానునికి ఇలా వినిపించాడు: 'కృష్ణా, కుశస్థలికి రా.'
ఇంద్రేణాథ ప్రదత్తే వై తే తుభ్యం పాండవాయ చ
పాండవా, అప్పుడు ఇంద్రుడు ఇవన్నీ నీకూ ఇచ్చాడు.
అవాతరచ్చ ఆకాశాత్తమాలింగ్య చ పాండవమ్ 5.1.32.
ఆయన ఆకాశం నుండి దిగివచ్చి పాండవుని ఆలింగనం చేసుకున్నాడు.
జన్మ మే సఫలం జాతం ప్రీతిర్మే జనితార్జున
అర్జునా, నా జన్మ ఫలప్రదమైంది; నా హృదయంలో ఆనందం పుట్టింది.
ఇత్యుక్త్వా తౌ తదా వ్యాస సమాయాతౌ కుశస్థలీమ్
ఇలా చెప్పి, వ్యాసుడు, వారు ఇద్దరూ కుశస్థలికి వెళ్లారు.
గత్వార్జున దిశం ప్రాచీం మూర్తిమేకాం నివేశయ
అర్జునా, తూర్పు దిశకు వెళ్లి ఒక విగ్రహాన్ని ప్రతిష్ఠించు.
అహమప్యుత్తరాం యామి స్థాపనార్థం నదీం మునే
మహర్షీ, నేనూ ఉత్తర దిశకు నదీ తీరానికి వెళ్తాను ప్రతిష్ఠ కోసం.
పూర్వాం గత్వా తతః పార్థ శుభం స్థానం వ్యలోకయత్
తర్వాత పార్థుడు తూర్పు వైపు వెళ్లి ఒక శుభ్రమైన స్థలాన్ని చూశాడు.
అర్కం దేవం స్థాపయామి యావద్దధ్యౌ చ పాండవః
నేను అర్కదేవుని ప్రతిష్ఠిస్తాను, పాండవుడు ధ్యానం చేస్తుండగా.
కథయామాస పార్థాయ తేజసా తేన దుఃసహమ్
ఆ అసహ్యమైన తేజస్సును పార్థుడికి వివరించాడు.
తేజస్త్వసహమానో వై దేవం వచనమబ్రవీత్
ఆ తేజస్సును భరించలేక, దేవునితో ఇలా అన్నాడు.
సౌమ్య రూపః సుదర్శశ్చ ప్రజాభ్యో భవ గోపతే
గోపాలకా, ప్రజలకు మృదువైన రూపంతో, అందంగా కనబడేలా ఉండు.
భువిస్థా మానవాః పూతా భవంతు తవ దర్శనాత్ 5.1.32.
భూమిపై మనుషులు నీ దర్శనంతో పవిత్రులు కావాలి.
దక్షిణేన కరేణాథ హ్యభయేనాభయప్రదః
తన కుడి చేతితో భయాన్ని తొలగించే అభయముద్ర చూపించి భక్తులకు భద్రతను ప్రసాదిస్తాడు.
ప్రభాకరేణ దేవేన నిజం తేజః ప్రదర్శితమ
ఆ ప్రకాశవంతుడైన దేవుడు తన స్వంత తేజస్సును వెలుగులోకి తెచ్చాడు.
ప్రాప్తే లగ్నే చ హరిణా శంఖశ్చాపూరితో మహాన్
శుభముహూర్తం వచ్చినప్పుడు హరి ఆ గొప్ప శంఖాన్ని ఊదాడు.
భవతి విగతపాపం కీర్తనాదేవ యస్య ప్రచురకలుషదోషైర్గ్రస్తమంగం నరాణామ్
ఎవరైనా ఎన్నో దోషాలతో బాధపడుతున్నా, ఆయన నామస్మరణ వల్ల పాపాలు తొలగిపోతాయి.
బ్రహ్మాద్యైర్మునిభిరభిష్టుతం పతంగం కః స్తోతుం కవిరభివాంఛతే ప్రకామమ్
బ్రహ్మ మొదలైన మునులు స్తుతించే సూర్యుని ఎవరు, ఎంతగా కోరుకున్నా, కవులు మళ్లీ స్తుతించాలనుకుంటారు?
శాస్త్రార్థకామనిపుణైర్మునిభిః స్తుతస్య కిం వస్తు యన్న రచితం వివిధైః ప్రయోగైః
శాస్త్రార్థంలో నిపుణులైన మునులు ఎన్నో విధాలుగా సృష్టించినప్పుడు, ఇంకా ఏది మిగిలిపోతుంది?
కామం తథాప్యహమతీవ విచార్య బ్రుద్ధ్యా భానోస్త్రిలోకగురుపూజితపాదయుగ్మమ్
అయినా, నేను బాగా ఆలోచించి, మూడు లోకాల గురువు పూజించే సూర్యుని పాదయుగళాన్ని స్తుతించతలచాను.
తావజ్జగద్భవతి నిశ్చలమేవ సర్వం తావత్క్రియాశ్చ వివిధా న చ యాంతి సిద్ధిమ్
అది జరుగేంతవరకు ఈ లోకం మొత్తం కదలకుండా ఉంటుంది; అప్పటివరకు ఎన్నో పనులు ఫలితాన్ని పొందవు.
తావన్న భాంతి శిఖరాణి మహీరుహాణాం గుచ్ఛైస్తు ఫుల్లవనమీలితలోచనాని
అంతవరకు చెట్ల శిఖరాలు ప్రకాశించవు, పుష్పగుచ్ఛాలు అడవుల్లో విరబూసి కన్నులు మూయవు.
ఉద్యంతమంబరతలే సురసిద్ధసంఘాః సబ్రహ్మదైత్యమునికిన్నరనాగయక్షాః 5.1.32.
ఆయన ఆకాశంలో ఉదయిస్తే దేవతలు, సిద్ధులు, బ్రహ్మ, దానవులు, మునులు, కిన్నరులు, మనుషులు, నాగులు, యక్షులు అందరూ—
అస్తం గతే త్వయి జగద్భవతి ప్రసుప్తం భూయస్త్వయి ప్రతపతి ప్రతిబోధమేతి
నీవు అస్తమించగానే లోకం నిద్రలోకి వెళ్తుంది; మళ్లీ వెలిగితే మేల్కొంటుంది.
ఉత్సాహశక్తినయశౌర్యసమన్వితానాం సేవాప్రయోగరచనావిధితత్పరాణామ్ ౬౨
ఉత్సాహం, శక్తి, జ్ఞానం, ధైర్యం కలిగి, నీ సేవలో నిమగ్నమైనవారికి—