నివారితైశ్చ దక్షేణ సూచితే విహగాధిపే
దక్షుడు ఆ మంత్రాలను ఆపివేయగా, పక్షిరాజు విషయాన్ని సూచించాడు.
తతః ప్రోవాచ సంహృష్టో వినతాం దయితాం నిజామ్
ఆ తరువాత, ఆనందంతో, తన ప్రియమైన వినతకు ఆయన ఇలా అన్నాడు.
యేన తే జాయతే పుత్రః సహస్రాక్షాధికో బలీ
నీకు పుట్టే కుమారుడు సహస్రాక్షుడైన ఇంద్రునికన్నా బలవంతుడు అవుతాడు.
తస్య తద్వచనం శ్రుత్వా తత్క్షణాదేవ సంపపౌ
ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ఆమె దాన్ని తాగింది.
ఏవం తజ్జలపానేన తేజోవీర్యసమ న్వితః
అలా ఆ నీటిని తాగడం వల్ల అతనికి గొప్ప తేజస్సు, శక్తి కలిగాయి.
యేనామృతం హృతం వీర్యాత్పరిభూయ పురందరమ్
ఆ శక్తితో పురందరుని మించి అమృతాన్ని తీసుకెళ్లాడు.
యో జజ్ఞే దయితో విష్ణోర్వాహనత్వముపాగతః ౬.౮౦.
విష్ణువు ప్రియుడిగా జన్మించి, ఆయన వాహనంగా గౌరవాన్ని పొందినవాడు అతడే.
యేన పూర్వం తపస్తప్త్వా క్షేత్రేఽత్రైవ మహాత్మనా
అతనే ఇక్కడే, ఈ క్షేత్రంలో గొప్ప తపస్సు చేసి,
పక్షాప్తిర్యేన సంజాతా యస్య భూయోఽపి తాదృశీ
మొదట అతనికి రెక్కలు కలిగాయి, ఆ తరువాత మళ్లీ అలాంటి రెక్కలు లభించాయి.
మునయ ఊచుః కథం తస్య గతౌ పక్షౌ గరుడస్య మహాత్మనః ఏతన్నో విస్తరాద్బ్రూహి సూతపుత్ర యథాతథమ్
మునులు అడిగారు: మహాత్ముడైన గరుడునికి రెక్కలు ఎలా వచ్చాయి? సూతపుత్రా! ఇది యథాతథంగా, విస్తారంగా మాకు చెప్పు.
గరుడస్య ద్విజశ్రేష్ఠా బాలభావాదపి ప్రభో
ద్విజశ్రేష్ఠులారా! ప్రభూ! గరుడుని బాల్యములో కూడా,
తస్య కన్యా పురా జాతా మాధవీ నామ సంమతా
ఆయనకు ఒక కుమార్తె జన్మించింది. ఆమె పేరు మాధవీ, అందరికీ ప్రీతికరంగా ఉండేది.
న దేవీ న చ గన్ధర్వీ నాసురీ న చ పన్నగీ
ఆమె దేవత కాదు, గంధర్వి కాదు, అసురి కాదు, పన్నగి కూడా కాదు.
అథ తస్యా వరార్థాయ గరుడం విహగాధిపమ్
తర్వాత, ఆమె పెళ్లి కోసం పక్షిరాజైన గరుడుని పిలిపించారు.
ఏతస్యా మమ కన్యాయా వరం త్వం విహగాధిప
నా కుమార్తెకు నువ్వే వరుడవు, ఓ పక్షిరాజా!
త్వం భ్రమస్వ ద్విజశ్రేష్ఠ గృహీత్వేమాం చ కన్యకామ్
ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా! ఈ కన్యను తీసుకుని నువ్వు సంచరించు.
తతస్తస్యాః కుమార్యా వై అనురూపం గుణాన్వితమ్ ౬.౮౦.
తర్వాత ఆ కుమార్తెకు తగిన, మంచి లక్షణాలున్న వరుడు కావాలి.
ఏవముక్తోఽథ విప్రః స తత్క్షణాత్కన్యయా సహ
అలా చెప్పగానే, ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆ కన్యతో కలసి వెంటనే బయలుదేరాడు.
యంయం పశ్యతి విప్రః స కుమారం తరుణాకృతిమ్
ఆ బ్రాహ్మణుడు ఎవరిని చూసినా, వారు అందమైన యువకులు ఉండేవారు.
కస్యచిద్రూపమత్యుగ్రం న కులం చ సునిర్మలమ్
కొంతమందికి రూపం చాలా భయంకరంగా ఉండేది, కానీ వారి వంశం శుద్ధంగా ఉండేది కాదు.
యస్య వా గుణసన్దోహస్తస్య నో రూపముత్తమమ్
ఎవరికి మంచి లక్షణాలు ఉన్నా, వారి రూపం గొప్పగా ఉండేది కాదు.
ఏవం వర్షసహస్రాంతే భ్రమతస్తస్యభూతలమ్
ఇలా, వెయ్యేళ్లు భూమి మీద సంచరించిన తరువాత,
కదాచిదథ తౌ శ్రాన్తౌ భ్రమమాణావితస్తతః
ఒకసారి, ఆ ఇద్దరూ అలసిపోయి, తిరుగుతూ ఉండగా—
శ్వేతద్వీపం సమాలోక్య తథాన్యాం బదరీం శుభామ్
వారు శ్వేతద్వీపాన్ని, అలాగే పవిత్రమైన బదరీక్షేత్రాన్ని చూశారు.
అథ తాభ్యాం మునిర్దృష్టో నారదో బ్రహ్మసంభవః
అప్పుడే, బ్రహ్మ నుండి జన్మించిన మహర్షి నారదుడు వారి ఎదుట ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
క్వ దేవః పుండరీకాక్షః సాంప్రతం వర్తతే మునే ఆవాభ్యాం సంప్రహృష్టాభ్యాం న సందృష్టః స కేశవః
“మహర్షీ, పద్మనయనుడు ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? మేము ఎంతో ఆనందంగా ఇక్కడికి వచ్చాము గానీ, కేశవుడిని చూడలేకపోయాము.”
హాటకేశ్వరజే క్షేత్రే స సంతిష్ఠతి సర్వదా ॥ ౬.౮౦.
“ఆయన ఎప్పుడూ హాటకేశ్వరక్షేత్రంలోనే ఉంటాడు.”
తస్మాత్తద్దర్శనార్థాయ గమ్యతాం తత్ర మా చిరమ్
“కాబట్టి, ఆయన దర్శనం కోసం ఆలస్యం చేయకుండా అక్కడికి వెళ్ళండి.”
అహమప్యేవ తత్రైవ ప్రస్థితస్తస్య దర్శనాత్
“నేను కూడా ఆయన దర్శనం కోసం అక్కడికి బయలుదేరుతున్నాను.”
అథ తౌ పక్షివిప్రేన్ద్రౌ స చ బ్రహ్మసుతో మునిః
అంతట, ఆ ఇద్దరు పక్షిమహర్షులు, బ్రహ్మపుత్రుడైన ఆ మునితో కలిసి,