అథోవాచ మునీన్సర్వాన్విశ్రాంతాన్పద్మయోనిజః
తర్వాత పద్మయోనిగా పిలవబడే బ్రహ్మ, విశ్రాంతి తీసుకున్న మునులందరినీ ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.
ప్రోచ్యతాం చాపి యత్కృత్యం యుష్మాకం క్రియతేఽధునా ౬.౨౧.
ఇప్పుడు మీకు ఏ పని జరుగుతోందో నాకు చెప్పండి.
తీర్థయాత్రాప్రసంగేన భ్రమమాణా మహీతలమ్ ః। చమత్కారపురాభ్యాశే వయం ప్రాప్తాః పితామహ
పితామహా, మేము తీర్థయాత్రలో భూమిమీద తిరుగుతూ, ఆ అద్భుతమైన నగరానికి దగ్గరికి వచ్చాము.
తత్రానేన వయం దేవ బాలకేనాఽభివాదితాః
అక్కడ, దేవా, ఈ బాలుడు మమ్మల్ని నమస్కరించి పలికాడు.
ఏతస్య తు పునః శేషమాయుషో దివసత్ర యమ్
ఇప్పుడు ఇతని మిగిలిన ఆయుష్షు గురించి—
తతశ్చైనం సమాదాయ వయం ప్రాప్తాస్తవాంతికమ్
అందుకే, ఇతడిని తీసుకుని మేము మీ వద్దకు వచ్చాము.
తస్మాద్యథా వయం సత్యా భవతా సహ పద్మజ
కాబట్టి, పద్మజా, మేము నిజాయితీగా, మీతో కలిసి—
ప్రోవాచ ప్రహసన్వాక్యం సమాదాయ చ బాలకమ్
ఆయన చిరునవ్వుతో మాటలాడుతూ, ఆ బాలుణ్ణి తీసుకున్నాడు.
మత్ప్రసాదాదయం బాలోజరామృత్యువి వర్జితః
నా కృప వల్ల, ఈ బాలుడు ముదుటనూ మరణానికీ అతీతుడయ్యాడు.
తస్మాత్ప్రాగ్ధరణీపృష్ఠం వ్రజధ్వం మునిసత్తమాః
కాబట్టి, మునిశ్రేష్ఠులారా, మీరు భూమిపైనికి తిరిగి వెళ్ళండి.
యావదస్య పితా వృద్ధః పుత్రదర్శనవిహ్వలః ౩౯. ఆగత్య వసుధాపృష్ఠం తస్యైవాశ్రమసంనిధౌ ॥ ౬.౨౧.
ఇతని వృద్ధుడైన తండ్రి, కుమారుణ్ణి చూసే ఆశతో తపించుకుంటూ, తన ఆశ్రమానికి దగ్గరగా భూమిపైనికి వచ్చే వరకు—
అముంచన్నగ్నితీర్థే తం సమాభాష్య తతః పరమ్
ఆయనతో మాట్లాడిన తరువాత, అగ్నితీర్థంలో అతడిని విడిచిపెట్టండి.
ఏతస్మిన్నంతరే విప్రో మృకండః సుతవత్సలః
ఇంతలో, తన కుమారుడిని ఎంతో ప్రేమించే మృకండుడు బ్రాహ్మణుడు—
అహో మే తనయోఽభీష్టః కథమద్య న దృశ్యతే
అయ్యో! నా ప్రియమైన కుమారుడు! ఈ రోజు ఎందుకు కనిపించడంలేదు?
కృత్వా మాం దుఃఖసంతప్తం మాతరం చాపి పుత్రకః
నా కుమారుడు, నన్ను మరియు అతని తల్లిని దుఃఖంతో బాధపెట్టాడు.
పశ్య బ్రాహ్మణి పాపేన మయా దుష్కృతకారిణా
బ్రాహ్మణీ! చూడు, పాపం, నేను చెడు పని చేసినవాడిగా ఇలా అయ్యింది.
కథితం జ్ఞానినా తేన మమ పూర్వం మహాత్మ నా
ఓ మహాత్మా, ఆ జ్ఞానవంతుడు నాకు ఇదంతా ముందే వివరించాడు.
సోఽహం పుత్రస్య దుఃఖేన సాధయిష్యే హుతాశనమ్
ఇప్పుడు నా కుమారుని బాధతో బాధపడుతూ, నేను అగ్నికి హోమం చేయబోతున్నాను.
తత్కిం చిరయసి బ్రహ్మఞ్ఛీఘ్రం దారూణి చానయ
బ్రాహ్మణా, ఎందుకు ఆలస్యం చేస్తున్నావు? త్వరగా మట్టికట్టలు తీసుకురా.
యేనాఽహం భవతా సార్ధం ప్రవేక్ష్యామి హుతాశనమ్
నువ్వు నా తోడుగా ఉండగా, మనిద్దరం కలిసి అగ్నిలో ప్రవేశించేందుకు.
ఆజగామాఽథ సంహృష్టః స బాలః సన్నిధిం తయోః ॥ ౬.౨౧.
అప్పుడు ఆ బాలుడు ఆనందంతో వారి దగ్గరకు వచ్చాడు.
తం దృష్ట్వా బ్రాహ్మణో హృష్టో బ్రాహ్మణ్యా సహితస్తదా
ఆ బాలుడిని చూసి, బ్రాహ్మణుడు తన భార్యతో కలిసి ఎంతో ఆనందపడ్డాడు.
భూయోభూయః పరిష్వజ్య సభార్యః పృష్టవాంస్తదా
తన భార్యతో కలిసి మళ్లీ మళ్లీ అతన్ని ఆలింగనం చేసి, ఆ బాలుడిని అడిగాడు.
శోకార్ణవే పరిక్షిప్య మాం సభార్యం వయోఽధికమ్
మా ఇద్దరినీ, వృద్ధులైన మమ్మల్ని, నీవు దుఃఖసముద్రంలో ముంచేశావు.
క్రమేణ వినయాత్తాత స్మరమాణేన తే వచః ॥ ౫౪ దీర్ఘాయుర్భవ తైరుక్తః సర్వైరేవ ద్విజోత్తమైః
తండ్రి, నీ మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ, వినయంతో, ఆ బాలుడిని అందరూ ద్విజులు 'దీర్ఘాయుష్మాన్ కావాలి' అని ఆశీర్వదించారు.
అథ తాత సమాలోక్య తేషాం మధ్యగతో మునిః
తర్వాత, తండ్రి, ఆ ముని వారిలో నడుమ నిలబడి చుట్టూ చూశాడు.
తృతీయే దివసే సోఽయం బాలః పంచత్వమేష్యతి
మూడవ రోజున ఈ బాలుడు మరణాన్ని పొందుతాడు.
తతస్తే మునయో భీతా అసత్యాత్తాత తత్క్షణాత్
తదుపరి, తండ్రి, అబద్ధం తెలిసి మునులు భయపడిపోయారు.
నమస్కృతేన తేనాఽపి ప్రోక్తోఽహం పద్మయోనినా ॥ దీర్ఘాయుర్భవ పృష్టశ్చ కుతస్త్వమిహ చాగతః
ఆయనకు నమస్కరించి, పద్మయోని నన్ను 'దీర్ఘాయుష్మాన్ కావాలి' అని ఆశీర్వదించాడు. అలాగే, 'నువ్వు ఎక్కడి నుంచి ఇక్కడికి వచ్చావు?' అని అడిగాడు.
అథ తైర్మునిభిః సర్వైర్వృత్తాంతం తస్య కీర్తితమ్ ౬.౨౧.
తర్వాత ఆ మునులందరూ అతని కథను వివరంగా చెప్పారు.