పరిభ్రమ్య మహాతేజా మహామర్షో మహాతపాః
అన్ని చోట్ల తిరిగినవాడిగా, గొప్ప తేజస్సుతో, సహనంతో, తపస్సుతో ఉన్నాను.
విలోక్యాక్రీడమఖిలం బహుప్రాసాదమండితమ్ । పదేపదే మునీనాం చ జితకాల మహాభియామ్
అక్కడ అన్ని చోట్లను చూడగా, అనేక అద్భుతమైన ప్రాసాదాలతో అలంకరించబడి, ప్రతి అడుగులో కాలాన్ని జయించిన మహాశక్తి కలిగిన మునులు కనిపించారు.
సర్వర్తుకుసుమాన్వృక్షాన్సుచ్ఛాయస్నిగ్ధపల్లవాన్
అక్కడ అన్ని ఋతువుల్లో పుష్పించే చెట్లు, చల్లని నీడతో, మృదువైన ఆకులతో కనిపించాయి.
దుర్వాసాశ్చాతిహృష్టోభూ్ద్దృష్ట్వా పాశుపతోత్తమాన్
పశుపతికి అగ్రభక్తులైన వారిని చూసి, దుర్వాసుడు ఎంతో ఆనందపడ్డాడు.
కౌపీనమాత్ర వసనాన్స్మరారి ధ్యాన తత్పరాన్
కౌపీనమొకటే ధరించి, కామదుర్మార్గునిపై ధ్యానంలో లీనమై ఉన్నారు.
కరండదండపానీయ పాత్రమాత్రపరిగ్రహాన్
వారికి కేవలం నీళ్లు పోసుకునే పాత్ర, దండం మాత్రమే ఉండి, ఇంకేమీ లేవు.
కాలాదపి నిరాతంకాన్విశ్వేశశరణం గతాన్ 4.2.85.
కాలానికీ భయపడకుండా, జగన్నాధుని ఆశ్రయాన్ని పొందినవారు.
విలోక్య కాశ్యాం దుర్వాసా బ్రాహ్మణాన్ముముదేతరామ్
కాశీలో బ్రాహ్మణులను చూసి, దుర్వాసుడు మరింత ఆనందించాడు.
పశుష్వపి చ యా తుష్టిర్మృగేష్వపి చ యా ద్యుతిః
పశువుల్లో కనిపించే సంతృప్తి, మృగాల్లో కనిపించే కాంతి కూడా ఇక్కడ ఉంది.
ఇదం సుశ్రేయసో వ్యుష్టిః క్వామరేషు త్రివిష్టపే
ఇది పరమోన్నతమైన సౌఖ్యం; అమరుల లోకాల్లో కూడా ఇలాంటి ఆనందం ఎక్కడ?
వరమేతేపి పశవ ఆనందవనచారిణః
ఈ ఆనందవనంలో సంచరించే పశువులకైనా ఇక్కడ భాగ్యం కలదు.
వరం కాశీపురీవాసీ మ్లేచ్ఛోపి హి శుభాయతిః
కాశీలో నివసించే వాడెవడైనా, విదేశీయుడైనా, అతడు శుభాన్ని పొందుతాడు.
వైశ్వేశ్వరీ పురీ చైషా యథా మే చిత్తహారిణీ
వైశ్వేశ్వరీ నగరం నా మనసును ఆకట్టుకుంటోంది.
స్థైర్యం బబంధ న క్వాపి భ్రమతో మే మనోగతిః
నా మనసు ఎక్కడా స్థిరంగా ఉండలేదు, ఎక్కడికక్కడ తిరుగుతూ.
రమ్యా పురీ భవేదేషా బ్రహ్మాండాదఖిలాదపి
ఈ నగరం మొత్తం బ్రహ్మాండంతో పోల్చినా ఎంతో అందంగా ఉంది.
తప్యమానోపి హి తపః సుచిరం స మహాతపాః
ఎంతకాలం కఠిన తపస్సు చేసినా, ఆ మహాతపస్వికి—
ధిక్చ మాం తాపసం దుష్టం ధిక్చ మే దుశ్చరం తపః 4.2.85.
నన్ను వంటి చెడ్డ తపస్విని చూసి నాకే సిగ్గేస్తోంది; నా కఠిన తపస్సుకూ సిగ్గు.
యథా న ముక్తిరత్ర స్యాత్కస్యాపి కరవై తథా
ఇక్కడ ఎవరికీ మోక్షం కలగకుండా నేను ప్రయత్నించాలి.
తత్ర లింగమభూదేకం ఖ్యాతం ప్రహసితేశ్వరమ్
అక్కడ ఒక్క లింగం ప్రత్యక్షమైంది, అది ప్రహసితేశ్వరంగా ప్రసిద్ధి పొందింది.
ఉవాచ విస్మయావిష్టో మనస్యేవ మహేశితా
ఆశ్చర్యంతో మునిగిపోయిన మహేశ్వరుడు తన మనసులోనే ఇలా అనుకున్నాడు.
యత్రైవ హి తపస్యంతి యత్రైవ విహితాశ్రమాః
ఎక్కడ తపస్సు చేస్తున్నారు, ఎక్కడ ఆశ్రమాలు నిర్మించబడ్డాయో—
మనాక్చింతితమాత్రం తు చేల్లభంతే న తాపసాః
తపస్వులు తాము కోరుకున్నదానిలో కొంతైనా దొరికితే, అది కూడా యాదృచ్ఛికమే.
తథాపి తాపసా మాన్యాః స్వశ్రేయోవృద్ధికాంక్షిభిః
అయినా, తమ మేలుకోసం కోరుకునే వారు తపస్వులను గౌరవించాలి.
ఇతి యావన్మహేశానో మనస్యేవ విచింతయేత్
ఇలా మహేశ్వరుడు తన మనసులో ఆలోచిస్తూ ఉండగా—
తత్కోధానలధూమోఘైర్వ్యాపితం యన్నభోంగణమ్
ఆ సమయంలో ఆయన కోపాగ్నికి పొగలు ఆకాశమంతా వ్యాపించాయి.
తతో గణాః పరిక్షుబ్ధాః ప్రలయార్ణవ నీరవత్
అప్పుడే గణాలు ప్రళయకాల సముద్రపు నీళ్లలా కలకలమయ్యాయి.
గర్జంతస్తర్జయంతశ్చ ప్రోద్యతా యుధపాణయః 4.2.85.
వారు గర్జిస్తూ, బెదిరిస్తూ, యుద్ధాయుధాలు ఎత్తుకొని ముందుకు దూసుకొచ్చారు.
కో యమః కోథవా కాలః కో మృత్యుః కస్తథాంతకః
యముడు ఎవరు? కాలుడు ఎవరు? మరణం ఎవరు? అంతకుడు ఎవరు?
అగ్నిం పిబామో జలవచ్చూర్ణీకుర్మోఖిలాన్గిరీన్
మనం అగ్నిని నీళ్లలా త్రాగుదాం; పర్వతాలన్నీ పొడి చేసేద్దాం.
పాతాలం చానయామోర్ధ్వమధో దధ్మోథవా దివమ్
పాతాళాన్ని పైకి తేవచ్చు, లేక స్వర్గాన్ని కిందకు తోసేయచ్చు.